เว่ยชิงเยี่ยนหันไปมองเยี่ยนหลาน
มือที่เปื้อนเลือดของเยี่ยนหลานสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ร่างกายก็ราวกับไร้วิญญาณ นิ่งงัน
นางเพิ่งสังหารคนเป็นครั้งแรก
และสังหารไปมากมายเพียงนี้
แต่พวกมันเป็นคนหรือ
พวกมันไม่ใช่คน พวกมันชั่วช้าสามานย์ อัปรีย์กว่าสัตว์เดรัจฉาน... พวกมัน... ทำลายนาง!
มือที่สั่นเทาถูกจับไว้ "เยี่ยนหลาน เจ้าใช้มือคู่นี้ล้างแค้นให้ตนเองแล้ว ในภายภาคหน้า มือคู่นี้ก็จะปกป้องให้เจ้ามีชีวิตอยู่อย่างดี"
ภายภาคหน้า?
ใช่แล้ว ชีวิตนางยังอยู่ ยังมีภายภาคหน้า อาจจะเต็มไปด้วยขวากหนาม อาจจะยากลำบากยิ่ง
แต่เมื่อเทียบกับญาติพี่น้องที่ตายในสนามรบ อย่างน้อยนางก็ยังมีชีวิตอยู่
เมื่อต้องเผชิญกับความเป็นความตาย เรื่องที่ต้องประสบพบเจอและเกียรติยศชื่อเสียงจะนับเป็นอันใดได้
ตั้งแต่นางตัดสินใจไม่สวมผ้าคลุมหน้าขึ้นภูเขา ก็เตรียมใจไว้แล้วว่าจะเผชิญกับทุกสิ่ง นางไม่ควรขลาดกลัว
แต่เมื่อมือของเว่ยชิงเยี่ยนลูบหลังนางเบาๆ นางก็ยังอดไม่ได้ที่จะกอดนางแน่น น้ำตาร่วงหล่นพร่างพรู
จิงเจ๋อพร้อมองครักษ์คนอื่นๆ ค้นพบห้องเก็บสุรา จึงนำสุราราดลงบนโต๊ะเก้าอี้และศพ สุดท้ายยกคบเพลิงส่งให้ตรงหน้าเยี่ยนหลาน "เผาที่นี่เสีย"
เผาให้สิ้นซาก อดีตก็ไม่ต้องคิดถึงอีก
จิงเจ๋อไม่สันทัดคำพูด แต่เยี่ยนหลานเข้าใจการปลอบโยนและให้กำลังใจในแววตาของเขา
นางเช็ดน้ำตา รับคบเพลิงมาจุดบนศพหลายศพ นางจะเผาความอัปยศและความอเนจอนาถให้มอดไหม้ ณ ที่แห่งนี้
คุณหนูฉางและผู้ติดตาม ไม่ใช่ญาติมิตรกับนาง แต่กลับเดินทางร่วมทางมาเป็นเพื่อนนาง นางประสบเคราะห์ร้ายและความโหดร้าย แต่ก็ได้พบกับความอบอุ่นและความดีงาม