อู๋อวี้ชูถูกลอบสังหาร ตัวฆาตกรยังหาไม่พบ
คดียังไม่คลี่คลาย งานศพจึงถูกเลื่อนออกไปเรื่อย ๆ
หลัวเฉิงโจวในฐานะหลานชายของคุณนายอู๋ จึงอยู่ร่วมกับบุตรหลานตระกูลอู๋เฝ้าศพอู๋อวี้ชูผู้เป็นน้าเขย
เดิมทีหลัวฉงอวิ๋นก็อยู่ด้วย แต่นางคุกเข่าได้ไม่นานก็รู้สึกปวดเอวปวดหลัง หาข้ออ้างกลับเรือนของตน
เว่ยชิงเยี่ยนไม่ใช่คนแปลกหน้าต่อผังของจวนใหญ่โต ในไม่ช้าก็แอบเข้าสู่เรือนรับรอง เข้าไปในห้องของหลัวฉงอวิ๋น
สำรวจตรวจตราทั่วแล้ว นางก็เข้าใจถึงความสำคัญที่สามีภรรยาตระกูลหลัวมีต่อหลัวฉงอวิ๋นในคำพูดของเยี่ยนหลาน
หลินโจวหาใช่ดินแดนมั่งคั่ง
ทว่าบุตรบุญธรรมของจือฝู่หลินโจวกลับมีผ้าไหมอวิ๋นจิ่นชั้นดี เครื่องประดับและศิราภรณ์วางทิ้งไว้ตามสบาย
เห็นได้ชัดว่านางไม่เคยขาดสิ่งเหล่านี้มาตั้งแต่เล็ก
หลัวฉงอวิ๋นสามารถพูดเช่นนั้นกับเยี่ยนหลาน แสดงว่านางรู้ฐานะตนเองและถือเป็นความภาคภูมิ
ดังนั้นสิ่งใดก็ตามที่พิสูจน์ฐานะนางได้ นางย่อมเก็บรักษาไว้อย่างดี
ที่ปลอดภัยที่สุดคือพกติดตัว
แต่ก็มิอาจตัดความเป็นไปได้ว่าของพวกนั้นไม่สะดวกพก จึงต้องซ่อนไว้ในห้องเท่านั้น
'ช่างโชคร้ายเสียจริง คิดว่ามาถึงเมืองหลวงจะได้ใช้ชีวิตดี ๆ กลับต้องมาเฝ้าศพให้คนอื่น คุกเข่าจนเอวข้าแทบหักอยู่แล้ว'
เว่ยชิงเยี่ยนกำลังคุ้ยหีบห่ออยู่ ก็มีเสียงหญิงบ่นมาจากนอกประตู
นางรีบจัดของคืนที่เดิม กระโจนขึ้นบนหลังคา
'คุณหนู บ่าวจะไปตักน้ำร้อนมาประคบให้ แล้วทายาทา นวดคลึงอีกหน่อย ก็จะไม่ปวดมากแล้วเจ้าค่ะ' สาวใช้ปลอบประโลม
'นวดไปก็ไร้ประโยชน์ พรุ่งนี้ก็ต้องไปคุกเข่าอีก' หลัวฉงอวิ๋นถึงในห้อง แล้วดึงผ้าขาวที่พันข้อมือออกอย่างหงุดหงิด