เว่ยชิงเยี่ยนไม่ได้รับธนบัตร มอบรถม้าพังเสียหายของตระกูลตู้ให้ตงฉางจัดการ แล้วพาอารู่กับเสี่ยวเสี้ยวก้าวขึ้นรถม้าของจวนองค์อ๋องหรง
นางรู้จักตงฉางมาหลายปี เขาทำงานสุขุมรอบคอบ สามารถฟันเชือกบังเหียนม้าบ้าได้ทันท่วงที ไม่ให้รถม้าจวนอ๋องถูกม้าลากถ่วง ทั้งยังสังหารม้าบ้าได้ทันท่วงที
ทว่ากลับลงมือก็ต่อเมื่อม้าพุ่งเข้าหาพวกนางแล้ว
ตราบุญกุศลยังอยู่ที่ตัวสื้ออวี้ เว่ยชิงเยี่ยนไร้เหตุผลจะปฏิเสธโอกาสที่ส่งมาถึงประตูนี้
แววตานางกวาดมองอารู่ที่ยืนลังเลอยู่นอกรถม้า ไม่กล้าก้าวต่อ
อารู่จะกล้าร่วมรถกับองค์อ๋องหรงได้อย่างไร ลังเลว่าจะนั่งกับจิงเจ๋อบนคานรถม้าดีหรือไม่ เมื่อสบตาคมกริบของเว่ยชิงเยี่ยนจึงกัดฟัน ก้มหน้าเข้าไปในรถม้าอันกว้างขวาง
ไม่รู้เพราะเหตุใด เขารู้สึกว่าศักดานุภาพบนตัวคุณหนู ยิ่งกว่าของโหวเหยเสียอีก
เว่ยชิงเยี่ยนสงบรอดูท่าที สื้ออวี้รู้สึกผิดอยู่ในใจ ภายในรถม้าจึงไร้ถ้อยคำสนทนาตลอดทาง
จนถึงจวนอันหย่วนโหว เว่ยชิงเยี่ยนจึงลุกขึ้นเตรียมลงจากรถ สื้ออวี้จึงเอ่ยว่า "วันนั้นที่บ่อน้ำร้อน ขอบพระคุณแม่นางที่ช่วยชีวิต ข้าจะไปเยือนคารวะถึงจวนเพื่อขอบคุณในวันหน้า"
ก่อนหน้านี้จำนางไม่ได้ จึงคิดว่านางถูกส่งมาจากวังหลวง
เว่ยชิงเยี่ยนเลิกคิ้วเล็กน้อย มุมปากยกเป็นรอยยิ้มบางเบา "พระพุทธองค์ตรัสว่า ช่วยชีวิตหนึ่งเทียบเท่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น หวังว่าท่านอ๋องจะอย่าตอบแทนคุณด้วยความแค้นเลย"
สื้ออวี้ยิ้มอย่างจนใจ "ไม่มีครั้งหน้าเป็นแน่"
นางมิได้ระบุชัดว่ามองอุบายของตงฉางออกแล้ว เขาจึงถือว่านางหมายถึงเรื่องที่เขาผลักนางตกบ่อน้ำร้อน
เว่ยชิงเยี่ยนกวาดตามองริมฝีปากที่บวมช้ำของสื้ออวี้ หลุบตาพยักหน้าขอบคุณ กอดเสี่ยวเสี้ยวลงจากรถม้า