พอได้ยินคำพูดแฝงความหมายของเฉิงเซียน ใบหน้างามของหลี่เซียงหยุนก็แดงก่ำขึ้นมาทันที ก่อนจะวิ่งหนีไปอย่างเขินอาย
สาว ๆ คนอื่นกลับเอาแต่ดูเรื่องสนุกโดยไม่กลัวว่าจะวุ่นวาย
“อู้ว~” เซียหยู่เหยาพูดหยอกล้อด้วยสีหน้าขบขัน “ไม่อายบ้างเลยนะ”
เฉิงเซียนไม่สนใจเรื่องพวกนั้น เขาหันไปมองกู้เยว่ “บ้านของเราก็ควรปรับปรุงสักหน่อยแล้ว ใช่ไหม?”
กู้เยว่เม้มปากยิ้ม “คุณเป็นหัวหน้าทีม คุณตัดสินใจเลย”
เฉิงเซียนพยักหน้าอย่างพอใจ “ถ้างั้นบ้านหลังนี้ ฉันขอห้องส่วนตัวสักห้อง คงไม่มากเกินไปใช่ไหม?”
“ได้เลย ตามใจคุณ”
“งั้นหาบ้านแบบที่อยู่สบาย ๆ สักแบบ แล้วดูว่ายังขาดวัสดุอะไรบ้าง”
เหล็กกล้าต้องรอถึงพรุ่งนี้กว่าจะมาถึง วันนี้จึงสร้างค่ายทหารวันสิ้นโลกไม่ได้
แต่ปรับปรุงบ้านได้
ตอนนี้เป็นเวลาห้าโมงเย็น เหลืออีกราวสองชั่วโมงกว่าจะมืด
กู้เยว่ไปเลือกแบบบ้านหลังใหม่ ส่วนเฉิงเซียนก็เดินเล่นอยู่ในค่าย
ไป๋ชิงกำลังเร่งให้ข้าวโพดในแปลงสุกเร็วขึ้น ข้าวโพดพวกนี้ไม่มีใครดูแลมาหลายวันแล้ว แต่ก็ไม่ได้เป็นอะไร ตอนนี้สูงตั้งหนึ่งเมตรแล้ว
สร้างบ้านหลังใหม่ต้องใช้ทรายกับดินแน่นอน แต่เฉิงเซียนไม่ได้พาสาว ๆ ไปขุดทรายที่แม่น้ำ
อยู่ใต้ดินกันมาติด ๆ หลายวัน ถึงเวลาต้องอาบน้ำแล้ว ถ้าขุดทรายจนน้ำในแม่น้ำขุ่นโคลนไปหมด จะอาบกันยังไง
อีกอย่าง ขุดทีละนิดมันเหนื่อยจะตาย
สู้ไปหาซื้อในตลาดแลกเปลี่ยนตรง ๆ ดีกว่า ทรัพยากรที่หาได้ง่าย ๆ แค่ลงแรงแบบนี้ ราคาถูกที่สุดในตลาดแลกเปลี่ยนแล้ว