ปึก!
ผู้ลอบสังหารโดนสวนกลับจนตายในหนึ่งกระบวน ยิ่งอับอายเข้าไปใหญ่ ตั้งแต่ก้าวขึ้นเส้นทางสู่ปรโลก ฆาตกรรากษสก็เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและเศร้าหมอง
ไม่เหงาหรอก บนเส้นทางมีคนเป็นเพื่อนเยอะ พวกสิบกว่าคนที่เพิ่งถูกฟันหัวขาดเมื่อครู่ก็เช่นกัน ต่างแออัดไปด้วยความขมขื่น โดนดาบเดียวจนจบสิ้นชีวิต แม้แต่เสียงกรีดร้องยังไม่ทันฝากไว้ในโลก
ฝากหรือไม่ฝากก็ไม่ขัดข้องการเปลี่ยนร่างของหงส์ นางสูงขึ้นอีกแล้ว บัดนี้เป็นหญิงน้อยวัยเจ็ดแปดขวบ วิชาบำเพ็ญกลับคืนสู่ขั้นกำเนิดแรกเริ่ม และพลังสายเลือดก็มีถึงสองส่วน
เวลา สำหรับนางในยามนี้คือสิ่งล้ำค่ายิ่ง ไม่ต้องนาน เพียงไม่กี่แท่งธูป ก็จะผ่านการเกิดใหม่จากเปลวเพลิงอย่างสมบูรณ์
ผนึก!
ภายนอก แปดพ่อมดแห่งเขากวุ่ยแค้นเคืองถึงที่สุด ร่วมแรงบูชาค่ายกลขึ้นหนึ่งแห่ง ขังฉู่เซียวไว้ที่ปากหุบเขา
ค่ายกลนี้แสนพิศวง เปลวเพลิงลวงตาลุกโชนภายในค่ายกล แดงชาดดั่งเลือด เพียงสองสามชั่วขณะ เนื้อและกระดูกครึ่งตัวของฉู่เซียวก็หลอมละลายเป็นเลือด
"ค่ายกลหลอมเลือดขุยอู" ผู้รู้แก่ใจมิใช่น้อย พากันหายใจฮือ ค่ายกลนี้โหดร้ายนัก บรรพชนขุยซานเคยใช้อาคมนี้หลอมสังหารผู้บำเพ็ญกึ่งก้าวอนัตตาหนึ่งร่าง
แปดพ่อมดแม้จะสู้บรรพบุรุษของพวกเขาไม่ได้ แต่ร่วมมือกันร่ายวิชา หลอมสังหารผู้บำเพ็ญรู้แจ้งสวรรค์ชั้นสองคนหนึ่งย่อมไม่ใช่เรื่องยาก มีของดีเช่นนี้ ทำไมไม่เอาออกมาแต่แรกเล่า
"หัวโจก!" ร่างอวตารที่อาบโลหิตจากทิศหนึ่งฝ่าฝืนสังหารมาช่วยร่างหลัก แต่ถูกเหล่าผู้บำเพ็ญรู้แจ้งสวรรค์ชั้นสูงล้อมขวางเอาไว้แน่นหนา
"เจ้าทั้งหลาย...จะขังข้าไว้ได้หรือ?" ฉู่เซียวซึ่งไม่เหลือแม้ร่างมนุษย์ ประสานนิ้วสองนิ้ว สะบัดแขนหนึ่งครั้ง แสงดาบเต็มฟ้าปรากฏขึ้นพลัน
ดาบยืมมาย่อมไม่ใช้ง่าย ๆ ไม่ขยับเมื่อไม่จำเป็น เมื่อขยับย่อมมีเลือดหลั่ง พลังดาบนับพันนับหมื่นหลอมรวมเป็นหนึ่ง ฟันหนึ่งกระบวน พ่อมดผู้หกแห่งเขากวุ่ยถูกทุ่มพลิกคว่ำข้ามห้วงอากาศแปดร้อยจั้ว