【เหนือซากปรักหักพัง เรามีชีวิตอยู่ เหนือซากปรักหักพัง เราตายจาก เหนือซากปรักหักพัง—เราจะทำให้อารยธรรมกลับมาเกิดใหม่!】
【พวกเราคือมนุษย์กลุ่มสุดท้าย! พวกเราคือความหวังแรกเริ่ม!】
【เจ็บเหลือเกิน……】
【ทำไมถึงเจ็บขนาดนี้……】
【เจ็บเหลือเกิน!】
คำปฏิญาณแปลกหูและเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดของเซิ่งจิ้นวนเวียนอยู่ข้างหูอวี๋จือเซี่ย น้ำตาไหลรินจากหางตาไม่ขาด ลูกตากลอกไปมา เธอพยายามลืมตา แต่เปลือกตาหนักอึ้งเกินไป
ความทรงจำแปลกปลอมหลั่งไหลเข้าสู่สมอง
……ฐานที่มั่นอะไรนะ?
……พระเอกนางเอกอะไรนะ?
……ตัวร้าย?
เซิ่งจิ้นจะเป็นตัวร้ายใหญ่ที่ทำลายล้างโลกได้ยังไง?
เป็นไปไม่ได้……
เป็นไปไม่ได้!
อวี๋จือเซี่ยลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าค่อย ๆ ชัดเจนจากความพร่ามัว
เพดานที่คุ้นเคย ห้องผู้ป่วยที่คุ้นเคย พอหันหน้าไปก็เห็นเครื่องช่วยหายใจที่คุ้นตา
เธอสูดหายใจแรง ๆ พยายามพยุงตัวอยู่หลายครั้ง ในที่สุดก็ฝืนลุกขึ้นนั่งบนเตียงได้
นี่เป็นความฝันหรือ?
อวี๋จือเซี่ยยกมือกระชากหน้ากากช่วยหายใจออก ตั้งใจจะนวดขมับที่ปวดตุบ ๆ
คงเป็นความฝันสินะ……
ไม่อย่างนั้นจะฝันได้ยังไงว่าตัวเองอาศัยอยู่ในนิยายวันสิ้นโลกแนวสร้างฐานที่มั่นชื่อ《เก้าฐานที่มั่นใหญ่》
ในความฝัน หมอกสีเทาประหลาดกลุ่มหนึ่งปกคลุมลงมา ไม่นานไวรัสซอมบี้ก็ระบาด อารยธรรมมนุษย์พังทลาย
ในวันสิ้นโลก ทุกคนต่างต้องเอาตัวรอด ต่อมาพระเอกกับนางเอกของโลกนี้จะนำพามนุษยชาติสร้างฐานที่มั่น รวบรวมกองทัพ สังหารซอมบี้ และท้ายที่สุดก็ขึ้นเป็นผู้นำของมนุษยชาติ รักษาสันติภาพกับเหล่าซอมบี้ สร้างระเบียบของมนุษย์ขึ้นใหม่ ทำภารกิจพามนุษย์เอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกให้สำเร็จ
ส่วนตัวเธอ ตายในวินาทีก่อนที่ไวรัสซอมบี้จะระบาด
เซิ่งจิ้นออกไปซื้อดอกไม้ให้เธอ ถูกฝูงซอมบี้ที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นในโรงพยาบาลกลืนหายไป เมื่อเขาปรากฏตัวอีกครั้ง ก็กลายเป็นราชาซอมบี้ที่มีชื่อเสียงฉาวโฉ่
ราชาซอมบี้ย่อมยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับมนุษย์
และกลายเป็นบันไดให้พระเอกเหยียบย่ำขึ้นสู่ความสำเร็จ
เขาถูกฟันคอ ควักคริสตัลพลังออกมาใช้เป็นแหล่งพลังงาน แล้วร่างของเขาก็ถูกบดขยี้จนไม่เหลือแม้แต่กระดูก……
ร่างกายในตอนนี้ของอวี๋จือเซี่ยรับไม่ไหวกับการใช้ความคิดมากมายขนาดนี้ แม้แต่ความทรงจำทั้งหมดยังรับไว้ไม่ไหว
เธอรู้เพียงว่า ถ้าความฝันนี้เป็นจริง……
ตอนนี้ก็เหลือเวลาอีกแค่หนึ่งชั่วโมงก่อนซอมบี้จะระบาด
นั่นหมายความว่า ชีวิตของเธอเหลืออีกแค่หนึ่งชั่วโมง
เธอสูดหายใจตั้งสติ หยิบโทรศัพท์มือถือข้างตัวขึ้นมาโทรวิดีโอหาเซิ่งจิ้น
【เจ้าหมาน้อยเซิ่ง รีบรับสาย! คุณหนูส่งข้อความมาแล้ว! เจ้าหมาน้อยเซิ่ง รีบรับสาย! คุณหนูส่งข้อความมาแล้ว!】
เสียงเรียกเข้าวิดีโอนี้เธอบังคับให้เซิ่งจิ้นตั้งไว้ตั้งแต่ตอนเรียนมัธยมต้น ตอนที่อาการป่วยวัยรุ่นของเธอกำเริบหนักที่สุด หลังจากนั้นพ่อแม่ของเธอก็เสียชีวิต ตัวเธอเองก็ล้มป่วย ต้องกระเสือกกระสนมีชีวิตรอดมาจนถึงตอนนี้ เกิดเรื่องใหญ่ตั้งมากมาย เซิ่งจิ้นก็ยังไม่มีแรงไปเปลี่ยนเสียงเรียกเข้า
อวี๋จือเซี่ยเหม่อลอยไปชั่วขณะ ก่อนจะดึงสติกลับมาที่โทรศัพท์ เสียงเรียกเข้าดังได้ไม่กี่วินาที ภาพก็สั่นไหว ใบหน้าห้าวหาญของเซิ่งจิ้นปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
คนคนนี้เกิดมาก็เป็นจุดรวมสายตา เป็นกองไฟที่ลุกโชนที่สุดในหมู่ผู้คน
คิ้วตาของเซิ่งจิ้นคมเข้มราวกับสลักลงบนโครงหน้า สีดำขลับราวหมึก เฉียงพาดขึ้นไปถึงขมับ แฝงกลิ่นอายดื้อรั้นดิบเถื่อน หางตายกขึ้นเล็กน้อย ในดวงตาดำสนิทราวกับมีดวงดาวเจิดจรัสอยู่ สว่างพร่างพรายจนสะดุดตา
เขาไม่เคยเก็บซ่อนประกายของตัวเอง เวลายิ้ม มุมปากจะยกขึ้นอย่างผึ่งผาย เผยเขี้ยวแหลมออกมานิดหนึ่ง ราวกับเสือดาวหนุ่มรูปงามที่กำลังลาดตระเวนเขตแดนของตัวเอง
ผมสั้นยุ่งเล็กน้อยเพราะถูกลมพัด แต่กลับยิ่งทำให้เขาดูมีชีวิตชีวา
ความเร่าร้อนของเขาแผ่เข้ามาตรงหน้า พร้อมไอร้อนแผดเผาที่ไม่มีทางปฏิเสธได้
ก็เหมือนชื่อของเขา ดุจแสงตะวันแรงกล้าที่สุดในเที่ยงวันของฤดูร้อน เมื่อเขาจ้องมองเธอ ทั้งโลกก็ราวกับเงียบงัน เหลือเพียงเปลวไฟป่าที่ลุกโชนอย่างโอ่อ่าในดวงตาคู่นั้น จะเผาผลาญทุกสิ่งให้กลายเป็นเถ้าถ่าน
แต่ในวินาทีถัดมา หางตาของเขากลับแดงก่ำ ขอบตาเปียกชื้น มือข้างหนึ่งกอดช่อดอกทานตะวันไว้ อีกข้างชูโทรศัพท์ให้เห็นใบหน้า
ดูเหมือนเขาอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่ลำคอกลับตีบตันจนเอ่ยไม่ออก ริมฝีปากสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้ สุดท้ายจึงเค้นออกมาได้เพียงไม่กี่คำ
“……เธอฟื้นแล้วเหรอ?”
“คือว่า……ฉัน ฉัน……” มุมปากเซิ่งจิ้นยุบลง เขาสูดจมูกกลั้นน้ำตา “ฉันออกมาซื้อดอกไม้ให้เธอ เดี๋ยวก็กลับแล้ว”
“ดูสิ!” เขายื่นดอกทานตะวันที่กอดไว้มาให้หน้ากล้อง ดวงตาแดงก่ำ
ดอกไม้สีส้มเหลืองสดใสช่อนั้นบังใบหน้าของเด็กหนุ่มไปเกือบหมด เหลือให้เห็นเพียงดวงตาชวนหลงใหลคู่นั้น
เสียงของเซิ่งจิ้นขึ้นจมูกหนักอึ้ง ลอดผ่านโทรศัพท์เข้ามาในหูของอวี๋จือเซี่ย “นี่ไง ดอกทานตะวันที่เธอชอบที่สุด!”
ช่อดอกไม้กับเด็กหนุ่มคนนั้นช่างสดใสเหลือเกิน
อวี๋จือเซี่ยหมดแรง ค่อย ๆ เอนตัวกลับไปนอนบนเตียง วางโทรศัพท์ไว้ข้างหมอน แล้วฝืนยิ้มอย่างอ่อนแรง “น้อยใจขนาดนั้นเลยเหรอ……”
“เจ้าหมาน้อยเซิ่ง”
วิดีโอเงียบลง เหลือเพียงเสียงหายใจแผ่วเบาของทั้งสองฝ่าย
เซิ่งจิ้นดึงดอกไม้กลับมา ใช้แขนเสื้อเช็ดตาอย่างไม่ใส่ใจ
“บ้าสิ ใครน้อยใจกัน!”
“รอฉันก่อน ตอนนี้ฉันจะเรียกรถกลับไป”
“รอคุณชายกลับไปก่อนเถอะ ดูสิว่าฉันจะจัดการเธอยังไง!”
เซิ่งจิ้นหันไปเรียกรถแท็กซี่ บอกที่อยู่โรงพยาบาลแล้วก็ใส่หูฟังบลูทูธ คุยเรื่อยเปื่อยกับอวี๋จือเซี่ยในวิดีโอ
ทิวทัศน์เมืองเคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว เซิ่งจิ้นจ้องใบหน้าของอวี๋จือเซี่ยบนหน้าจอแน่น ทำทีสบาย ๆ แล้วพูดว่า “อวี๋จือเซี่ย รู้ไหมว่าเธอหลับไปนานแค่ไหน? ตั้งครึ่งเดือนแน่ะ อย่าหลับต่อเลย คุยกับฉันหน่อย เธอไม่ได้คุยกับฉันมานานแค่ไหนแล้ว”
อวี๋จือเซี่ยรู้สึกว่าหนักหัว เปลือกตาก็หนักอึ้ง เธอฝืนประคองสติแล้วตอบกลับ
“อืม ฉันฟังอยู่”
“ก็คุยกับนายอยู่เหมือนกัน”
“ฉันยังรอดูอยู่นะว่านายจะจัดการฉันยังไง”
เธอฟังเรื่องจุกจิกตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมาของเซิ่งจิ้น ล้วนเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่เขากลับเล่าอย่างออกรสออกชาติ เธอก็คอยตอบรับเป็นระยะ
“เซิ่งจิ้น ฉันฝันเรื่องหนึ่ง……”
อวี๋จือเซี่ยคิดว่าอาการของเธอน่าจะเป็นช่วงเฮือกสุดท้ายก่อนตาย
วิญญาณของเธอกำลังจะบอกลาเจ้าหมาน้อยเซิ่งเป็นครั้งสุดท้าย
ตอนอายุสิบสาม เธอสูญเสียพ่อแม่ไป ตลอดหกปีหลังจากนั้น ในโลกใบนี้ พ่อแม่ของตระกูลเซิ่งกับเซิ่งจิ้นคือญาติเพียงสามคนที่เธอมี
อวี๋จือเซี่ยฝืนประคองตัวมาได้กว่ายี่สิบนาที เปลือกตาหนักขึ้นเรื่อย ๆ แต่ยังได้ยินเสียงของเซิ่งจิ้นชัดเจน
เธอได้ยินเขาบอกว่าอย่าหลับ ให้คุยกับเขา
เสียงของเซิ่งจิ้นร้อนรนขึ้นเรื่อย ๆ
เธออยากบอกเขาว่าอย่าร้อนใจ และอย่าเสียใจ
เธอแค่นอนพักสักหน่อย เธอแค่เหนื่อยเกินไป……
ความฝันนั้นสมจริงเกินไป ทำให้ทั้งร่างกายและจิตใจของเธออ่อนล้าจนหมดสิ้น
แต่ถึงอย่างนั้น……
เป็นความฝันจริง ๆ ด้วย
เธอฝืนไม่ไหวแม้แต่หนึ่งชั่วโมง เพราะงั้น……
เจ้าหมาน้อยเซิ่งจะต้องอายุยืนร้อยปีแน่นอน
“เซิ่งจิ้น อย่าลืมบอกป้าสวีด้วยว่า ชาติหน้า ฉันจะเป็น……” เสียงของอวี๋จือเซี่ยแผ่วเบาและพร่าเลือน
แต่เสียงนั้นกลับลอดผ่านหูฟังไปถึงเซิ่งจิ้นอย่างชัดเจน เขาฮึดฮัดขัดจังหวะเธอ
“จะเป็นลูกสาวอะไร ไม่เป็นลูกสาวแล้วฉันจะทำยังไง? เธอไม่เอาฉันแล้วเหรอ? อย่าพูดถึงชาติหน้าเลย ชาตินี้แม่ฉันอยากให้เธอเป็นลูกสะใภ้” เซิ่งจิ้นกอดช่อดอกทานตะวันไว้แน่น “อย่าหลับนะ เซี่ยเซี่ย ยกมือขึ้น กดกริ่งเรียกพยาบาลมาที ขอร้องล่ะ อย่าหลับ ฉันใกล้ถึงแล้ว……”
“บ้าเอ๊ย! รถติดอะไรตอนนี้วะ!”
“เซี่ยเซี่ย! ลืมตา มองฉัน!”
“บ้าเอ๊ย! กลางวันแสก ๆ ทำไมจู่ ๆ ถึงมีหมอกวะ!”
“เกิดอะไรขึ้น? บ้าเอ๊ย!”
สติของอวี๋จือเซี่ยแจ่มชัดเป็นพิเศษ เธออยากบอกเขาว่าเลิกสบถเสียที พูดคำหยาบไม่ดี
แต่เมื่อได้ยินเขาบอกว่ามีหมอกลง แม้กระทั่งเสียงที่เซิ่งจิ้นเปิดประตูลงจากรถในเวลาต่อมา สติของเธอก็เข้าควบคุมร่างกายได้ชั่วครู่
“……เกิ……ดอะไรขึ้น?” อวี๋จือเซี่ยฝืนลืมตา มองเซิ่งจิ้นที่กำลังวิ่งฝ่าหมอกสีเทาในวิดีโอ
เซิ่งจิ้นตอบว่า “ไม่รู้เหมือนกัน ทั้งเมืองเหมือนเป็นอัมพาตกะทันหัน รถติดอยู่กลางทางหมด ฉันเห็นคนขับแท็กซี่คนนั้นท่าทางไม่ค่อยปกติ เลยจ่ายเงินแล้วลงจากรถมา”
เสียงของเขาปนหอบหืด วิ่งไปพลางปลอบเซี่ยเซี่ยของเขาไปพลาง
“ไม่ต้องกลัว ฉันกำลังรีบกลับไป!”
ดูเหมือนเซิ่งจิ้นจะได้ยินเสียงอึกทึกในโรงพยาบาล
โรงพยาบาลที่เงียบสงบเริ่มโกลาหลทันทีที่หมอกสีเทาปกคลุมลงมา
อวี๋จือเซี่ยหวาดกลัว
“……อย่ากลับมา!” เธอหลุดปากร้อง “อย่ากลับมา! ซ่อนตัวไว้! เซิ่งจิ้น ซ่อนตัวไว้!”
เธอไม่รู้ว่าไปเอาแรงมาจากไหน กระชากเข็มออก แต่พอหย่อนขาลงจากเตียงแล้วเท้าแตะพื้น วินาทีถัดมาก็หมดแรง ล้มลงกับพื้น
“เซิ่งจิ้น อยู่ให้ห่างจากโรงพยาบาลที่สุด……”
เจ็บเหลือเกิน ร่างกายเจ็บไปหมด เธอไม่มีแรงแม้แต่จะขดตัว
ทำไมตอนนี้ถึงเหมือนลางบอกเหตุของวันสิ้นโลกในความฝันขนาดนี้?
ถ้าทุกอย่างเป็นจริง……
[เซิ่งจิ้นถูกฝูงซอมบี้ในโรงพยาบาลกลืนหายไป]
แค่คิดถึงความเป็นไปได้นี้ กระเพาะของอวี๋จือเซี่ยก็เกร็งด้วยความหวาดกลัว คลื่นไส้จนขย้อนออกมา
เพราะร่างกายป่วยหนักจนหมดสภาพ สิ่งที่อาเจียนออกมาจึงมีแต่เลือดสด
“ทางนั้นมีเสียงอะไร! อวี๋จือเซี่ย! แม่งเอ๊ย! เซี่ยเซี่ย เปิดกล้อง!”
อวี๋จือเซี่ยยังไอไม่หยุด เลือดไหลออกมากับเสียงไอไม่ขาดสาย
“รอฉันห้านาที! แค่ห้านาที! เซี่ยเซี่ย ไม่ต้องกลัว……”
อวี๋จือเซี่ยอยากบอกว่าอย่ามา แต่กลับพูดไม่ออก
ทำไมเธอถึงเพิ่งตื่นรู้เอาในวินาทีสุดท้ายของชีวิต? ทำไมต้องให้คนไร้ประโยชน์อย่างเธอรู้เรื่องพวกนี้ด้วย?
ทำไม?
เธอทำอะไรไม่ได้เลย! ทำอะไรไม่สำเร็จสักอย่าง!
“บ้าเอ๊ย! อะไรของ……ตู๊ด—”
ในวินาทีที่วิดีโอตัดไป ลมหายใจของอวี๋จือเซี่ยก็ขาดห้วงลงอย่างสิ้นเชิง
“เซิ่งจิ้น!! อ๊า—”
เธอดิ้นรนไม่หยุด พยายามบังคับให้ร่างกายขยับ ทั้งที่เรี่ยวแรงของเธอหมดสิ้นไปแล้ว
ใช่แล้ว เธอตายไปตั้งแต่วินาทีก่อนวันสิ้นโลกจะมาถึง
ตอนนี้ วันสิ้นโลกยังมาไม่ถึงหรือ?
ร่างกายของเธอขยับไม่ได้ ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน
เสียงโกลาหลด้านนอกยิ่งชัดเจนขึ้น
เสียงร้องไห้ เสียงตะโกน เสียงคำราม เสียงทุบประตู
ความหวาดกลัวของฝูงชนราวกับจับต้องได้ แผ่ปกคลุมทั่วทั้งโรงพยาบาล อวี๋จือเซี่ยค่อย ๆ คลานไปข้างหน้าทีละนิด
ตอนนี้เซิ่งจิ้นเป็นยังไงบ้าง? ทำไมวิดีโอถึงตัดไป? เขาคงไม่ได้มาที่โรงพยาบาลจริง ๆ หรอกนะ?
ไม่ได้……
เธอต้องทำยังไงถึงจะหยุดจุดจบนั้นได้?
เธอไม่อยากตาย
ไม่อยากจริง ๆ
น้ำตาอวี๋จือเซี่ยไหลอาบหน้า ดวงตาพร่ามัวจ้องประตูตรงหน้าเขม็ง
เจ็บ กระดูกทั้งร่างราวกับถูกกรอกด้วยเศษแก้ว ทุกครั้งที่หายใจคือการทรมาน
แต่เธอคิดว่า เจ็บก็ช่างมันเถอะ ความเจ็บแปลว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ ถ้ากระทั่งความเจ็บก็ยังไม่รู้สึก นั่นต่างหากคือจุดจบที่แท้จริง
เมื่อเธอหมดแรงอย่างสิ้นเชิง จนสติเริ่มพร่าเลือน อวี๋จือเซี่ยก็รู้ว่า
วันสิ้นโลกที่แท้จริง……
กำลังจะมาถึงแล้ว
อวี๋จือเซี่ยนอนคว่ำอยู่บนพื้น ไม่ขยับเขยื้อน ดวงตายังคงจ้องประตูห้องผู้ป่วยเขม็ง
เธอไม่ยอมรับ ไม่ยอมรับที่ทั้งชีวิตต้องติดอยู่ในห้องผู้ป่วย
ไม่ยอมรับที่ทั้ง ๆ ที่รู้ทุกอย่าง แต่กลับทำอะไรไม่ได้
ช่าง……ไม่ยอมรับจริง ๆ
อวี๋จือเซี่ยตายในวินาทีที่สิบหลังวันสิ้นโลกมาถึง