ชายแว่นดูสภาพร่างกายไม่เลว แบกคนสองคนวิ่งไป เพียงแต่เหงื่อท่วมหัว
แต่สะใภ้กับน้องเมียที่ตามมาด้วย เหนื่อยจนแทบหมดแรงไปแล้ว
เฉินคุนเหลือบมองชายแว่น ปากยิ้มเย็นชา
“ถ้าอยากพัก ก็พักอยู่คนเดียวเถอะ ผมไม่มีเวลาสนใจ”
“ขอบอกเป็นครั้งสุดท้าย ไอ้สิ่งพิกลนั่นแค่ยังกินอิ่มอยู่ชั่วคราว เดี๋ยวมันอาจจะตามมาอีกก็ได้”
เฉินคุนพูดจบ สามผู้มีประสบการณ์ก็เข็นจักรยานจากไป เจิงเซิงเรียกเสี่ยวเฮยจื่อของตัวเอง แล้วรีบตามสามคนนั้นไปติดๆ
จริงอย่างที่ว่า บางคนสอนยังไงก็ไม่รู้จักจำ
พอได้ยินว่าสิ่งพิกลอาจจะตามมา ลุงแก่ที่ยังร้องไห้ไม่จบก็รีบลุกขึ้นตามไป มีเพียงผ้าสีๆ พันแขนเพิ่มอีกเส้น
พวกผู้รอดชีวิตที่เตรียมจะพัก ได้ยินคำพูดของเฉินคุนก็ไม่กล้านิ่งอยู่แม้แต่คนเดียว ถึงจะเหนื่อยแทบตายก็ต้องลุกขึ้น เดินตามสามผู้มีประสบการณ์อย่างยากลำบาก
แต่คราวนี้ เฉินคุนสามคนเข็นจักรยานไป ความเร็วไม่มาก พวกที่ตามหลังยังพอตามทัน
ชายแว่นมองสามผู้มีประสบการณ์ที่จากไป ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่คิดถึงศพพิกลที่น่ากลัวเมื่อครู่ ก็ต้องช่วยกันพยุงเมียกับน้องเมียขึ้นคนละข้าง
“เราไปตามพวกเขา”
“พี่เขย ฉันเดินไม่ไหวจริงๆ”
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันแบกเอง…”
ไม่นาน ถนนก็ว่างเปล่า ไม่มีใครเหลืออยู่แม้แต่คนเดียว
ความกลัวมหาศาล มักบีบให้มนุษย์ปลดปล่อยศักยภาพทั้งหมดออกมา