เมื่อได้ยินคำพูดของเจิงเซิง พ่อแม่ของเด็กหญิงที่อยู่ข้างกายก็หน้าซีดทันที ผล็อยลงคุกเข่ากับพื้นเสียงดังลั่น
ทั้งคู่ก้มหัวกราบเจิงเซิงอย่างบ้าคลั่ง
"พี่เซิง พี่เซิง! ท่านเป็นลำดับเหนือมนุษย์ ช่วยลูกสาวผมด้วยเถอะ ช่วยลูกสาวผมด้วย เรายอมทำทุกอย่าง!"
"พี่เซิง ขอเถอะ! เรามีลูกคนเดียว ถ้าเขาตาย เราก็อยู่ไม่ได้แล้ว ขอร้องล่ะ!"
หลังจากหนีออกจากเมืองซานเฉียวมาได้ คนในทีมผู้รอดชีวิตก็ถูกสิ่งพิกลฆ่าตายอยู่เรื่อย ๆ
ในทีมเคยมีเด็กอยู่สี่ห้าคน ตอนนี้ตายหมดแล้ว!
และตายอย่างทรมานสุดขีด!
ลูกสาวของพวกเขาเป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว เดิมทีคิดว่าตามทันกลุ่มผู้มีประสบการณ์สองสามคนแล้วจะรอดพ้นภัยไปได้ ใครจะคิดว่าสุดท้ายลูกสาวยังถูกสิ่งพิกลตามหลอกหลอนอยู่
"พี่เซิง ขอร้องล่ะ! ขอแค่ช่วยลูกสาวผมได้ เราจะยอมทำตามทุกอย่าง!"
มองดูทั้งคู่ที่ร่ำร้องวิงวอนไม่หยุด เจิงเซิงก็หันไปมองเฉินคุน
เฉินคุนดึงเขาไปอีกด้านหนึ่ง แล้วพูดเสียงเบา
"นายยังจำผีเดียวนั่นได้ไหม?"
เจิงเซิงพยักหน้า "จำได้ ครั้งก่อนฉันไม่ได้จัดการมันไปแล้วหรอก? ยังให้ไข่มุกเอาไปยำหนังมันเลย"
"อือ นายฆ่ามันจริง แต่มันก็แค่การฆ่าเพียงชั่วคราว"
"ถึงผีเดียวมันจะตาย แต่ตรรกะการฆ่าคนของมันยังอยู่ เพราะสิ่งพิกลฆ่าไม่ตาย!"
พูดจบ เฉินคุนก็ถอนหายใจ แล้วเอ่ยต่อเสียงเรียบ
"หัวหน้าทีมจางอี้หมิงเคยพูดไว้ว่า สิ่งพิกลไม่มีทางถูกฆ่าตาย พวกมันเหมือนกฎธรรมชาติ หรือไม่ก็ตรรกะหนึ่งมากกว่า"
"หมายความว่ายังไง?" เจิงเซิงฟังไม่เข้าใจ