จ้าวหมิงถูกพาตัวมาที่ห้องทำงานฝ่ายปกครอง ขาทั้งสองข้างอ่อนปวกเปียกจนแทบยืนไม่ไหว
หัวหน้าฝ่ายปกครองนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ส่วนหลี่ซานเฟิงยกเก้าอี้มานั่งข้าง ๆ สีหน้าของทั้งคู่ดูเคร่งเครียดอย่างยิ่ง
จ้าวหมิงก้มหน้ายืนอยู่กลางห้อง มือทั้งสองขยำชายเสื้อนักเรียน ดวงตาแดงก่ำ ไม่กล้าเงยหน้ามองใคร
“จ้าวหมิง บอกมาตามตรง ทำไมถึงใส่ยาลงในขวดน้ำของเฉินเป่ยเสวียน?” หัวหน้าฝ่ายปกครองถามขึ้นก่อน น้ำเสียงหนักอึ้งราวกับกำแพงทับลงมา
จ้าวหมิงคิดจะปฏิเสธโดยสัญชาตญาณ อ้าปากเตรียมพูดว่าไม่ใช่เขา เป็นเรื่องเข้าใจผิด หรือมีคนใส่ร้าย
แต่ยังไม่ทันได้ปั้นคำแก้ตัวที่ฟังขึ้น หัวหน้าก็หมุนหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะมาให้ดู แล้วเปิดคลิปจากกล้องวงจรปิด
ภาพบันทึกชัดเจนทุกขั้นตอน ตั้งแต่เขาเดินไปข้างโต๊ะของเฉินเป่ยเสวียน หยิบขวดน้ำขึ้นมา ไปจนถึงเทยา ทุกอิริยาบถและทุกรายละเอียดปรากฏชัดไม่มีตกหล่น
จ้าวหมิงมองตัวเองบนหน้าจอ ปากยังอ้าอยู่ แต่กลับพูดไม่ออกสักคำ
เขาค่อย ๆ ก้มหน้าลง ร่างทั้งร่างราวกับถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมด ไหล่ลู่ลง ก่อนจะเงียบงัน
หลี่ซานเฟิงเดือดขึ้นมาทันที เขาตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนทั้งห้องสั่นสะเทือน
“จ้าวหมิง! ฉันไม่สนว่านายกับเฉินเป่ยเสวียนมีเรื่องบาดหมางอะไรกัน แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่นายจะวางยาเพื่อนร่วมชั้น! รู้ไหมว่าการกระทำแบบนี้เรียกว่าอะไร? มันผิดกฎหมาย! ปีนี้นายอายุครบ 18 ปีแล้ว เป็นผู้ใหญ่แล้วนะ! ถ้าฉันส่งเรื่องนี้ให้สถานีตำรวจ นายได้เข้าไปนอนในคุกแน่ เข้าใจไหม!”
จ้าวหมิงสะดุ้งทั้งตัวเพราะเสียงตวาด น้ำตาพลันเอ่อทะลักออกมา
เขาก้มหน้า น้ำตาหยดลงพื้นทีละหยด ไม่นานก็ซึมเป็นแอ่งเล็ก ๆ ใต้เท้า ไหล่กระตุกตามแรงสะอื้น แต่ก็ยังไม่กล้าพูด
หัวหน้าเห็นดังนั้นจึงโบกมือให้หลี่ซานเฟิงใจเย็นลงก่อน แล้วกล่าวว่า “อาจารย์หลี่ ช่วยแจ้งผู้ปกครองด้วย เรื่องแบบนี้ต้องให้ผู้ปกครองมาจัดการ”
หลี่ซานเฟิงสูดหายใจลึก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ค้นหาเบอร์ผู้ปกครองของจ้าวหมิงในรายชื่อ แล้วโทรออก เมื่อปลายสายรับ เขาก็พยายามข่มความโกรธและเล่าเรื่องให้ฟังอย่างกระชับชัดเจน