สามเดือนต่อมา ณ เมืองเอกของมณฑล ฐานวิวัฒนาการเยาวชนมณฑลเจียงหนาน
ภายในโรงฝึกแรงโน้มถ่วงหมายเลขสอง เถียนหู่กำลังฝึกท่าก้าวพื้นฐานชุดสุดท้ายของวันนี้ รองเท้าฝึกเหยียบลงบนพื้นโลหะดังตุบเป็นจังหวะ
ค่าความโน้มถ่วงบนหน้าจอขึ้นไปถึง 2.0 แล้ว ทุกครั้งที่ยกขาหมุนตัว เขาต้องออกแรงมากกว่าปกติไม่น้อย แผ่นหลังของชุดฝึกสีเทาเปียกชุ่ม ทว่าฝีเท้ายังคงมั่นคง แม้เปลี่ยนทิศทางติดกันหลายครั้ง ท่วงท่าก็ไม่เสียจังหวะ
ครูฝึกฉินเฝ้าอยู่หน้าแผงควบคุม กระทั่งตัวนับเวลาถอยหลัง 20 นาทีหมดลง จึงปิดสนามแรงโน้มถ่วง
เถียนหู่หยุดฝีเท้า ยืนอยู่กับที่พลางหายใจให้คล่องขึ้น ครูฝึกฉินก็เปิดบันทึกการฝึกรอบนี้ขึ้นมาพอดี
ความสมบูรณ์ของท่วงท่าอยู่เหนือ 95% มาโดยตลอด ทั้งอัตราการเต้นของหัวใจ ภาระของกล้ามเนื้อ และแรงกดบนกระดูกก็ยังไม่เกินขีดจำกัดความปลอดภัย
เด็กคนนี้ฝึกได้เร็วเกินไปแล้ว!
ตอนเข้าแคมป์ เถียนหู่ก็ปรับตัวกับแรงโน้มถ่วง 1.5 เท่าได้แล้ว หลังจากนั้นค่อย ๆ เพิ่มจาก 1.6 เท่า เป็น 1.8 เท่า จนถึง 2 เท่า ครูฝึกฉินเห็นมาตลอด
หลังเพิ่มความเข้มข้น ช่วงแรกเขายังต้องฝึกสิบกว่าวันกว่าจะทำท่าได้มั่นคงเช่นนี้อีกครั้ง แต่ต่อมาผ่านไปเพียงสามถึงห้าวัน ความเข้มข้นระดับเดิมก็ทำอะไรเขาไม่ได้แล้ว
หากไม่มีบันทึกการฝึกเหล่านี้ ครูฝึกฉินคงสงสัยว่าตัวเองจำผลการฝึกครั้งก่อน ๆ ของเขาผิดไปหรือเปล่า
“เป็นยังไงบ้าง เหนื่อยไหม?” ครูฝึกฉินถาม
“เหนื่อยนิดหน่อยครับ แต่ยังฝึกต่อได้อีกสักพัก” เถียนหู่ตอบ
“วันนี้พอแค่นี้” ครูฝึกฉินปิดโปรแกรมฝึก “พรุ่งนี้ก็จะคัดเลือกแล้ว พักครึ่งวันไม่เสียหายหรอก ช่วงบ่ายยืดกล้ามเนื้อแล้วพักฟื้นให้ดี ก่อนสามทุ่มคืนนี้ต้องเข้านอน ห้ามแอบเพิ่มการฝึกเองอีก”
“ทราบแล้วครับ” เถียนหู่หยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดเหงื่อ ก่อนเดินออกจากเขตฝึก
ก่อนมาที่นี่ เขายังคิดว่าอาจต้องเสียเวลาสามเดือนกับวิชาพื้นฐานเปล่า ๆ แต่พอได้ฝึกจริง ก็ไม่ได้มาเสียเที่ยว
ทั้งแรงโน้มถ่วง ออกซิเจนต่ำ และการฝึกแรงกระแทกพื้นฐานอย่างอื่น คนอื่นใช้เพื่อฝึกร่างกาย ส่วนเขานอกจากจะได้ฝึกร่างกายแล้ว ยังเพิ่มความต้านทานให้ตัวเองได้ด้วย