ในห้วงสะลึมสะลือ หลี่เซียนรู้สึกราวกับมีบางสิ่งนุ่มนิ่มลื่นมืออยู่ในกำมือ สัมผัสดูแล้วช่างสบายยิ่งนัก
เขาจึงเผลอออกแรงขึ้นเล็กน้อย แล้วก็...
“อ๊ะ...”
เสียงกรีดร้องดังลั่นขึ้นฉับพลัน
“เอ่อ ข้า...”
หลี่เซียนสะดุ้งใจ รีบลืมตาขึ้นทันที ภาพที่เห็นคือใบหน้างดงามซึ่งอยู่ใกล้เพียงคืบ ส่วนมือของเขาก็กำลังจับอยู่บนเนินอกอวบอิ่มเนียนลื่นของหญิงงาม
“องค์ชาย ท่านทำหม่อมฉันเจ็บแล้วเพคะ”
หญิงงามขมวดคิ้วน้อย ๆ แต่กลับไม่กล้าขัดขืน ได้แต่แสดงสีหน้าคับข้องใจ
องค์ชาย?
หลี่เซียนชะงักงันไปครู่หนึ่ง
ทว่าไม่นาน เศษเสี้ยวความทรงจำจำนวนมหาศาลก็ทะลักเข้ามาในห้วงสมอง ในที่สุดเขาก็เข้าใจเรื่องหนึ่งอย่างแจ่มชัด
เขาข้ามเวลามาอย่างไร้สาเหตุ กลายเป็นองค์ชายหกของถังเกาจง องค์รัชทายาทหลี่เสียนในปัจจุบัน ซึ่งมีอายุ 25 ปี
หญิงงามข้างกายผู้นี้คือหลินเสวี่ย เฟิ่งอี๋คนใหม่ที่เพิ่งรับเข้าตำหนักของเขา นางเป็นหนึ่งในพระชายารอง
ยามนี้คือวันที่ 19 เดือน 1 ปีที่สองแห่งรัชศกเตี้ยวลู่ของราชวงศ์ถัง
“องค์ชาย ท่าน...ไม่เป็นไรใช่หรือไม่เพคะ?”
เมื่อเห็นหลี่เซียนนิ่งไปนาน หลินเสวี่ยก็อดเป็นห่วงไม่ได้
ไม่เป็นไรหรือ?
จะเป็นไปได้อย่างไร
หลี่เซียนจำได้ชัดเจน หากเส้นทางประวัติศาสตร์ไม่เปลี่ยนแปลง องค์ชายเจ้าของร่างเดิมจะถูกปลดในวันนี้!
ทั้งหมดเป็นเพราะถังเกาจงประชวรเรื้อรังจนใกล้สิ้นพระชนม์ อู๋เม่ยเหนียงหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นั้นคิดช่วงชิงบัลลังก์ตระกูลหลี่ แล้วจะยอมให้เจ้าของร่างเดิมผู้มีบารมีเพิ่มพูนขึ้นทุกวันอยู่ต่อไปได้อย่างไร
เหตุผลที่ลึกลับยิ่งกว่านั้นคือ เจ้าของร่างเดิมมิใช่บุตรแท้ ๆ ของอู๋เม่ยเหนียง หากเป็นบุตรของพี่สาวนาง ฮูหยินแห่งแคว้นเกาหลี
ในห้วงเวลาเดิม เจ้าของร่างเดิมถูกอู๋เม่ยเหนียงใส่ร้ายจนถูกปลด ไม่นานหลังจากนั้น หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ก็ส่งคนมาวางยาพิษเขาด้วยสุราจอกหนึ่ง
หลังอู๋เม่ยเหนียงชิงบัลลังก์สำเร็จ เชื้อพระวงศ์ตระกูลหลี่ก็ถูกสังหารจนแทบสิ้น
หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ รอดูกันต่อไปเถอะ
หากไม่ต่อต้านก็มีแต่ตาย ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ถล่มฟ้าให้เป็นรูเสียเลย!
นับจากนี้ไป เขาคือหลี่เสียน!
“เปลี่ยนชุด”
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หลี่เสียนก็ลุกพรวดขึ้นทันที...
“ข้าน้อยคำนับองค์ชาย!”
เสียงฝีเท้าดังขึ้น ท่ามกลางเสียงนั้น ขุนพลวัยกลางคนร่างกำยำผู้มีท่วงท่าสง่าผ่าเผยก็ก้าวเข้ามาในท้องพระโรงเฉิงเอินอันเงียบเหงา
เขาคือเซวียเน่อ บุตรชายคนโตของเซวียเหรินกุ้ย แม่ทัพผู้มีชื่อเสียงแห่งยุค ปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการองครักษ์ฝ่ายซ้ายขององค์รัชทายาท ซึ่งมีศักดิ์ขั้นสี่ชั้นเอก
“หากไม่มีเหตุไม่คาดฝัน เกรงว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เปิ่นกงเรียกท่านแม่ทัพมาพบ”
หลี่เสียนมองเซวียเน่อเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย
“อะไรนะ?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซวียเน่อก็ถึงกับตะลึงงัน
“มีคนจะใส่ร้ายเปิ่นกงด้วยความผิดฐานคิดกบฏ หากไม่ได้ท่านแม่ทัพช่วยเหลือ เปิ่นกงคงผ่านเคราะห์ครั้งนี้ไปมิได้”
หลี่เสียนส่ายหน้าเบา ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม
“เป็นผู้ใด? ข้าน้อยจะไปสังหารมันเดี๋ยวนี้!”
เซวียเน่อเดือดดาลขึ้นมาทันที บิดาและบุตรต่างได้รับพระกรุณาจากองค์รัชทายาทอย่างล้นเหลือ บัดนี้มีคนกล้าใส่ร้ายองค์รัชทายาท เขาจะไม่ทั้งตกใจและโกรธแค้นได้อย่างไร
“ท่านแม่ทัพเซวีย จงไปซ่อนหลังฉากบังลมก่อน คนที่คิดใส่ร้ายเปิ่นกงจะมาถึงในอีกไม่นาน”
เดิมทีหลี่เสียนมั่นใจเพียงสามส่วนว่าจะผ่านวิกฤตตรงหน้าไปได้ แต่เมื่อมีเซวียเน่อช่วยเหลือ ความมั่นใจก็เพิ่มขึ้นอีกสามส่วนเป็นอย่างน้อย...
กาลเวลาล่วงผ่านไปทีละนาที พริบตาเดียวก็ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วยามแล้ว หลี่เสียนยังคงนั่งนิ่ง สีหน้าไร้อารมณ์
จนกระทั่งชายหนุ่มชุดขาวผู้หนึ่งเดินเข้ามาจากประตูตำหนักอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาของเขาจึงเริ่มมีประกายขึ้นเล็กน้อย
“องค์ชาย ดอกเหมยในสวนฝูหรงกำลังบานสะพรั่ง หากไม่มีธุระ ไปชมเหมยท่ามกลางหิมะด้วยกันดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
ชายหนุ่มชุดขาวมีคิ้วตาคมชัด ใบหน้าหล่อเหลาหาผู้ใดเทียบมิได้ ทว่ากิริยาท่าทางกลับเจือความเจ้าสำราญ เขาคือจ้าวเต้าหมิง เพื่อนร่วมเรียนของเจ้าของร่างเดิม
“เปิ่นกงเกรงว่าจะไปแล้วกลับมาไม่ได้”
หลี่เสียนยิ้ม ทว่ารอยยิ้มนั้นเย็นเยียบเสียจนชวนให้ใจสั่น
“เหตุใดองค์ชายจึงตรัสเช่นนั้น?”
รูม่านตาของจ้าวเต้าหมิงหดลงเล็กน้อยในทันใด
“ทหาร จับตัวคนผู้นี้!”
ถึงขั้นชักดาบเข้าห้ำหั่นกันแล้ว หลี่เสียนไม่เห็นว่าจำเป็นต้องอธิบายอีกต่อไป
“ข้าน้อยรับบัญชา!”
เสียงตวาดดังขึ้น เซวียเน่อก็พุ่งออกมาจากหลังฉากบังลม ก้าวยาว ๆ เข้าหาจ้าวเต้าหมิงแล้วกดเขาลงกับพื้นในคราวเดียว
“องค์ชาย ข้าน้อยจงรักภักดี เหตุใดจึงทรงปฏิบัติต่อข้าน้อยเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ?”
จ้าวเต้าหมิงลนลานจนสิ้นท่า ดิ้นรนสุดกำลัง ทว่าเขาเป็นเพียงบัณฑิตอ่อนแอคนหนึ่ง จะหลุดพ้นจากการควบคุมของเซวียเน่อได้อย่างไร
“หึ ช่างจงรักภักดีเสียจริง ตั้งแต่วันที่หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นั้นส่งเจ้ามายังตำหนักบูรพา เปิ่นกงก็รู้แล้วว่าเจ้าเป็นคนเช่นไร”
“เดิมที หากเจ้าไม่มาหาเรื่องเปิ่นกง เปิ่นกงก็คร้านจะเอาความกับเจ้า แต่บัดนี้เจ้ากลับคิดทำให้เปิ่นกงต้องตาย เช่นนั้นก็อย่าหาว่าเปิ่นกงไร้เมตตา”
จ้าวเต้าหมิงเป็นชายรักชาย อู๋เม่ยเหนียงจงใจส่งเขามายังตำหนักบูรพาในฐานะเพื่อนร่วมเรียน ก็เพื่อทำลายชื่อเสียงของเจ้าของร่างเดิม
ความจริงแล้วเจ้าของร่างเดิมรู้เรื่องนี้ดีมานานแล้ว เพียงแต่หวาดกลัวอำนาจของอู๋เม่ยเหนียง จึงไม่กล้าเปิดโปง ได้แต่เสแสร้งคล้อยตามอยู่ร่ำไป
แต่นั่นคือเจ้าของร่างเดิม หลี่เสียนหาได้มีข้อกังวลมากมายเช่นนั้นไม่
บัดซบเอ๊ย นี่มันช่วงเป็นตายแล้ว ยังจะสนใจหน้าตาของเชื้อพระวงศ์อะไรอีก ทำเรื่องให้ใหญ่โตเข้าไว้ จึงจะพอมีทางรอด!
“ถูกใส่ร้าย ข้าน้อยถูกใส่ร้ายพ่ะย่ะค่ะ...”
ในยามที่ความสำเร็จครั้งใหญ่ใกล้จะอยู่ในกำมือ จ้าวเต้าหมิงกลับถูกหลี่เสียนมองแผนออก สีหน้าของเขาซีดเผือดลงในพริบตา