วันสิ้นโลกแล้วจะขยันแข่งกันไปทำไม? กักตุนเสบียงสิ!

ตอนที่ 5 ชีวิตสุดห้าวหาญ

9 นาที· 2.2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ฉินเซิงพยักหน้าอย่างเหม่อลอย

ทำไมเธอรู้สึกว่าผู้อำนวยการคนนี้ดีใจที่เห็นเธอราวกับพังพอนเห็นแม่ไก่เลยล่ะ?!

เธอลังเลก่อนถาม

“เอ่อ... ทำเรื่องได้ไหมคะ?”

“ได้สิ ต้องได้อยู่แล้ว! เดี๋ยวนี้เลย ตอนนี้ทันที!”

พอได้ยินว่าเธอมารับคน ผู้อำนวยการก็ตื่นเต้นจนมือสั่น

เขาล้วงเวชระเบียนออกมาจากอกเสื้อ มือสั่นระริก “เซ็นชื่อแล้วก็กลับได้เลย!”

พูดจบ เขาก็มองฉินเซิงตาเป็นประกาย

“เซ็นสิ รีบเซ็นเลย! อย่าบอกนะว่าเปลี่ยนใจแล้ว?!”

คนไข้ที่ชื่อเจียงเจี้ยนกั๋วนี่มันตัวหายนะชัด ๆ ตั้งแต่เธอเข้ามา คนไข้ทั้งโรงพยาบาลก็ไม่มีใครเชื่อฟังอีกเลย

เอาแต่เดินตามเธอต้อย ๆ ก่อจลาจลกันทั้งวัน

อาหารจืดไปก็จลาจล!

รสเค็มไปก็จลาจล!

ทำความสะอาดไม่เรียบร้อยก็จลาจล!

แค่ถ่ายไม่สะดวกก็ยังจะจลาจล!

เขาโทรตามพ่อของเจียงเจี้ยนกั๋วให้มารับตัว ผลคืออีกฝ่ายไม่ยอมมา

พวกเขาทิ้งเธอไว้หน้าประตูโรงพยาบาล หวังให้เธอเดินกลับเอง

สุดท้ายเธอก็ปีนกำแพงกลับเข้ามาอีก!

พอขับรถเอาเธอไปปล่อยไกล ๆ เธอก็ยังหาทางกลับมาเองได้!

ทำซ้ำไปซ้ำมา จนผู้อำนวยการแทบจะกลายเป็นคนเสียสติไปแล้ว

มุมปากฉินเซิงกระตุก เธอเซ็นชื่อในเวชระเบียน

ทันทีที่ปลายปากกาลากเส้นสุดท้าย เสียงโห่ร้องกึกก้องก็ดังสนั่นข้างหู

“เซ็นแล้ว!”

“เธอจะไปแล้ว! ในที่สุดก็ไปสักที!”

“ในที่สุดก็ส่งตัวหายนะนี่ไปได้แล้ว!”

“รีบไปเถอะ! รีบพาเธอไปเลย! ขับรถมาหรือเปล่า?

ถ้าไม่สะดวก พวกเราขับรถไปส่งก็ได้นะ!”

ผู้อำนวยการคนนี้ดูเหมือนจะสติไม่ดีหนักกว่าคนไข้เสียอีก

พยาบาลข้างหลังก็ดูแปลก ๆ เหมือนกัน แต่ละคนออกอาการตื่นเต้นเกินเหตุยังไงก็ไม่รู้!

เมื่อรถที่จอมมารตัวแสบขึ้นไปนั่งแล่นพ้นสายตาไปในที่สุด

เจ้าหน้าที่ทั้งโรงพยาบาลก็โห่ร้องกึกก้องขึ้นมาอีกครั้ง

รถแล่นออกมาไกลแล้ว ฉินเซิงยังได้ยินเสียงประทัดจากข้างหลัง ราวกับกำลังส่งเธอด้วยความยินดี

“ตกลงเธอไปทำอะไรไว้กันแน่ ผู้อำนวยการถึงฉลองเหมือนส่งเทพแห่งโรคระบาดกลับไปแบบนั้น?!”

“ไม่มีอะไรนี่ คนไข้ในโรงพยาบาลนั้นแต่ละคนมีความสามารถทั้งนั้น แถมพูดจาน่าฟังด้วย!

ฉันเล่นกับทุกคนสนุกมาก ก็แค่คอสเพลย์เป็นครั้งคราวเท่านั้นเอง!”

“พูดจริงนะ ถ้าเธอไม่มารับ ฉันก็ไม่อยากไปหรอก!”

——————

หลังพาเจียงเจี้ยนกั๋วออกมา สิ่งแรกที่ทำคือให้เธอขายบ้าน ขายหุ้น

“...อะไรนะ?! เธอฝันเห็นอนาคต อีกสิบวันโลกจะแตกงั้นเหรอ?”

“ขายบ้าน ขายหุ้น กักตุนเสบียง?”

“เธอยังขายบ้านของตัวเองกับมรดกที่ได้รับไปหมดแล้วด้วยเหรอ?!

ตั้งร้อยกว่าหยวน เธอใช้หมดเกลี้ยงเลยเนี่ยนะ?!”

ไอศกรีมแท่งที่กินไปได้ครึ่งหนึ่งหล่นจากปากเจียงเจี้ยนกั๋ว กระแทกพื้นดังโครมแล้วแตกกระจาย

เธอยื่นมือไปแตะหน้าผากฉินเซิงอย่างงุนงง

“ฝันเห็นอนาคตบ้าอะไร! คิดว่าตัวเองเป็นหมอดูหรือไง! บอกให้เล่นเกมมนุษย์หมาป่ากับเกมสืบสวนฆาตกรรมให้น้อยลงก็ไม่ฟัง!

เห็นไหม สมองเล่นจนพังแล้ว!”

“ฉิน ฉันรู้จักจิตแพทย์ผู้เชี่ยวชาญอยู่คนหนึ่ง เป็นหมอเจ้าของไข้ฉันเอง พรุ่งนี้ไปหาด้วยกันไหม

ถึงคนในโรงพยาบาลจิตเวชจะสนุกดี แต่เธอจะมาสติแตกไม่ได้นะ!

ฉันมีเพื่อนสนิทแค่เธอคนเดียวเอง!”

“ตอนที่เธอยังมีสติอยู่ ช่วยทำหนังสือรับรองมอบทรัพย์สินให้ฉันดูแลก่อนได้ไหม!

ฉันรับรองว่าจะไม่ยักยอกแม้แต่หยวนเดียว!”

ฉินเซิงกลอกตามองเธอ

เพราะความอยากเอาชนะบ้าบอนี่แหละ เธอถึงไม่กล้าบอกว่าตัวเองกลับมาเกิดใหม่ แถมยังตายก่อนเจียงเจี้ยนกั๋วอีก

ถ้าพูดเรื่องนี้ออกไป เจียงเจี้ยนกั๋วคงเอาไปคุยโวใส่หน้าเธอไปตลอดชีวิต

เพราะงั้นเธอเลยบอกไปตรง ๆ ว่าฝันเห็นอนาคตมาบ้าง

เจียงเจี้ยนกั๋วฟังคำพูดไม่น่าเชื่อถือของเธอแล้วหัวเราะจนเห็นลึกไปถึงคอ แต่หัวเราะไปได้พักหนึ่ง จู่ ๆ ก็หัวเราะไม่ออก

เธอมองเก้าอี้ที่ปรากฏขึ้นในมือฉินเซิงอย่างกะทันหัน

เสียงหัวเราะของเธอหยุดกึก

เธอล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกงทันที

“ฮัลโหลคะคุณพ่อที่รัก หนูคิดดีแล้วค่ะ หนูยอมขายหุ้นที่ถืออยู่ให้พ่อในราคา 70 เปอร์เซ็นต์ แต่ต้องโอนเงินให้หนูภายใน 24 ชั่วโมงนะคะ

ไม่งั้นหนูจะขายให้คู่แข่งของพ่อ แล้วทำให้พ่อเจ็บใจไปเลย!”

“ฮัลโหล เสี่ยวหวังใช่ไหม ใช่ ฉันเอง ช่วยขายบ้านที่ฉันปล่อยเช่าอยู่ในเมืองหลวงสักสองสามหลังในราคา 80 เปอร์เซ็นต์ที ขอรับเงินเต็มจำนวน!

ถ้าขายไม่ได้ภายใน 24 ชั่วโมง ฉันจะยกให้ตัวแทนขายอสังหาริมทรัพย์คนอื่นทำ ค่านายหน้าสักหยวนเดียวก็ไม่ได้!”

วางสายแล้ว เธอก็มองฉินเซิงตาเป็นประกาย พร้อมรอยยิ้มประจบประแจง

“เพื่อน ไม่สิ ลูกพี่ เธอมีมิติลึกลับในตำนานใช่ไหม?!

ช่วยเก็บเสบียงของฉันไว้ให้หน่อยได้ไหม!

ค่าฝากของคิดตามที่เธอเห็นสมควร ถ้าไม่มีเงิน ฉันจ่ายด้วยตัวเองก็ได้นะ ฉันไม่ขัดข้องหรอก”

“ต่อไปนี้เราสองคนเป็นพี่น้องแท้ ๆ ที่เกิดจากพ่อแม่คนละคนกันแล้วนะ! ห้ามทิ้งฉันเด็ดขาด!”

ฉินเซิงเชิดหน้าพยักหน้าอย่างหยิ่ง ๆ

สมกับเป็นบ้านในเมืองหลวง ขายลด 20 เปอร์เซ็นต์ในช่วงที่ราคาบ้านกำลังขึ้นสูงสุดพอดี

ลดไป 20 เปอร์เซ็นต์ บ้านแต่ละหลังก็ราคาหายไปเป็นล้านหยวนอย่างง่ายดาย

ถึงจะต้องจ่ายเต็มจำนวน แต่ก็มีคนแย่งกันซื้ออยู่ดี

พ่อของเจียงเจี้ยนกั๋วสงสัยว่าทำไมลูกสาวหัวดื้อของตัวเองถึงยอมอ่อนข้อหลังไปโรงพยาบาลจิตเวชมา แต่ได้ซื้อหุ้นคืนในราคา 70 เปอร์เซ็นต์ เขาก็ได้เปรียบมากแล้ว

อีกทั้งยังกลัวว่าหุ้นจะตกไปอยู่ในมือคู่แข่งจริง ๆ จึงรีบนัดเจียงเจี้ยนกั๋วมาเซ็นสัญญาและโอนเงิน

แบบนี้ฉินเซิงที่เดิมทีหมดตัวไปแล้วก็มีเงินเพิ่มมาอีกหลายร้อยล้านหยวน

เจียงเจี้ยนกั๋วมองฉินเซิงด้วยความเชื่อใจอย่างเต็มเปี่ยม

“ฉันขอเก็บไว้สองล้านหยวนซื้อขนมที่ชอบ ส่วนที่เหลือให้เธอจัดการทั้งหมด!

ยังไงตั้งแต่เด็กเธอก็ฉลาดกว่าฉัน เราสองคนครองอันดับโหล่กับรองโหล่ของห้องมาตลอด!”

“จริง ๆ ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันนะ เธอเรียนวิชาต่อสู้ตั้งครึ่งเทอม

สอบได้รองโหล่ก็ปกติ

แต่ฉันตั้งใจจดเลกเชอร์ทุกวัน ทำไมถึงสอบได้โหล่ล่ะ?!

สรุปคือเธอต้องฉลาดกว่าฉันแน่ ๆ เงินให้เธอแล้ว จัดการตามใจเลย!”

มองเจียงเจี้ยนกั๋วที่ยกทรัพย์สินทั้งหมดให้เพื่อนสนิทโดยไม่กะพริบตา

ฉินเซิงซาบซึ้งจนน้ำตาไหลออกจากมุมปาก

เรื่องใช้เงินนี่เธอถนัดนัก!

แล้วการซื้อของชุดใหญ่ก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง

แต่คราวนี้เพราะเวลาจำกัด เธอไปตลาดค้าส่งในท้องถิ่นโดยตรง

ใช้เวลาแค่สัปดาห์เดียว เงินในมือของทั้งคู่ก็เหลือเพียงไม่กี่หมื่นหยวนที่เจียงเจี้ยนกั๋วเก็บไว้ซื้อขนม

พริบตาเดียวก็เข้าสู่เดือนกันยายน

ตามปกติ พอถึงเดือนกันยายนก็เริ่มเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง อากาศควรจะเย็นลงแล้ว

แต่ปีนี้ฤดูร้อนยาวนานจนน่ากลัว เดือนกันยายนแล้ว อุณหภูมิตอนกลางวันกลับไม่ลดลง แถมยังสูงขึ้นอีก

อุณหภูมิกลางแจ้งพุ่งสูงถึง 45 องศา

อากาศบิดเบี้ยวระลอกไหวเพราะความร้อน ผู้คนบนถนนเดินกันอย่างเร่งรีบ ไม่มีใครอยากอยู่กลางแจ้งแม้แต่นาทีเดียว

สองเดือนที่ผ่านมา ฉินเซิงยุ่งอยู่กับการใช้เงินจนเหนื่อยล้า พอทิ้งตัวลงบนโซฟาก็หลับไปทันที

ตอนตื่นขึ้นมา เธอเปิดม่านดู เห็นดวงอาทิตย์ยามเย็นคล้อยอยู่ตรงขอบฟ้า

เมฆสีแดงเพลิงก้อนใหญ่ราวกับกำลังลุกไหม้ จนแสบตาไปหมด

เธอดูเวลาบนโทรศัพท์

หกโมงครึ่งเย็น

ฉินเซิงหาวหวอด

เธอหยิบกุญแจรถแล้วขับไปซูเปอร์มาร์เก็ต

ถึงในมิติจะมีเสบียงอยู่มากมาย แต่การเดินซูเปอร์มาร์เก็ตก็เป็นความเพลิดเพลินอย่างหนึ่ง

ในรัศมีสามกิโลเมตรจากโครงการซิงกวงมีซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่อยู่แห่งหนึ่ง

เวลาว่างฉินเซิงชอบแวะไปเดินเล่น

เธอไม่มีงานอดิเรกอะไรเป็นพิเศษ กระเป๋าแบรนด์เนมที่ผู้หญิงชอบ หรือของหรูหรา ล้วนไม่ดึงดูดใจเธอเลย

ยังไงเธอก็เติบโตมากับของหรูหรามาตั้งแต่เด็ก จึงไม่ได้ใส่ใจแบรนด์พวกนั้นนัก

งานอดิเรกอย่างเดียวของเธอคือกินกับดื่ม

ปกติเธอชอบสัตว์ตัวเล็ก ๆ อย่างฮัมเมอร์คันเล็กกับแลนด์โรเวอร์คันน้อยอะไรพวกนั้น

เพราะครอบครัวร่ำรวยเกินไป ลูกเศรษฐีในแวดวงเดียวกันหลายคนจึงเคยมีประวัติถูกลักพาตัวกันมาบ้างไม่มากก็น้อย

รวมถึงพ่อของเธอด้วย ตอนเด็ก ๆ ก็ถูกลักพาตัวไปหลายครั้ง

โชคดีที่คุณปู่รักษาสัญญา จ่ายเงินไถ่ตัวและไม่แจ้งตำรวจตามที่รับปากไว้ ข้อเรียกร้องเดียวคือห้ามปล่อยให้ลูกชายสุดที่รักซึ่งเป็นทายาทชายเพียงคนเดียวของตระกูลต้องอดอาหาร

เพราะอย่างนี้ พ่อของเธอจึงเป็นที่นิยมอย่างมากในแวดวงคนลักพาตัว ใครเงินขาดมือก็ลักพาตัวเขาสักครั้ง เลี้ยงดูอย่างดี แล้วรอรับเงินก่อนปล่อยตัว

ถ้าคนลักพาตัวคนไหนทำไม่ดีกับเขา พอข่าวแพร่ออกไปก็ต้องถูกคนในวงการดูถูก

ยุคนี้ตัวประกันที่รักษาสัญญาขนาดนี้หาได้ยากเต็มที!

รับเงินแล้วกลับทรมานเขาอีกเนี่ยนะ ยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า!

เพราะมีประสบการณ์ไปเป็นแขกในรังคนลักพาตัวทุกสามวันห้าวัน พ่อแม่จึงตัดสินใจให้เธอฝึกฝนทักษะการต่อสู้ตั้งแต่เด็ก เพื่อให้ปกป้องตัวเองได้ดียิ่งขึ้น ตอนอายุสามขวบ เธอยังมัดจุกคู่เล็ก ๆ อยู่เลย

เด็กคนอื่นเพิ่งเข้าโรงเรียนอนุบาล แต่เธอเริ่มฝึกยืนม้าตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว

จากเด็กน้อยน่ารักราวตุ๊กตาปั้น เธอก็เดินไกลขึ้นเรื่อย ๆ บนเส้นทางสู่การเป็นนักรบหญิงเหล็ก

ตั้งแต่เด็กจนโต เธอฝึกมวยต่อสู้ การต่อสู้มือเปล่า และศิลปะการต่อสู้แบบดั้งเดิมไม่เคยขาด

เธอไปอยู่ซงซานกับวัดเส้าหลินทีละหลายปี

ตอนเด็กคนอื่นเล่นตุ๊กตาบาร์บี้ เธอเริ่มควงกระบองสองท่อนแล้ว

ตอนคนอื่นเข้าเรียนเต้นรำและฝึกบุคลิกภาพสารพัดคลาส

เธอกลับถูกอาจารย์กดซ้อม

อาจารย์ให้เหตุผลว่า ถ้าอยากเรียนต่อสู้ ก็ต้องเรียนรู้วิธีรับหมัดให้เป็นก่อน

ตอนคนอื่นเขินอายใจเต้นแรงกับความรัก เธอกำลังยืนม้า

ตอนคนอื่นเข้าเรียนพิเศษด้านศิลปะ เธอกำลังโดนซ้อม

ตอนอายุสิบห้า พ่อแม่เกิดบ้าอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ พากันไปสำรวจสามเหลี่ยมเบอร์มิวดา แล้วเรือทั้งลำก็จมลง

จนถึงตอนนี้ก็ยังหาร่างไม่พบ

ญาติสุดแย่พากันมาที่บ้านเพื่อแย่งทรัพย์สิน ใช้กลอุบายสารพัดที่ทั้งโหดเหี้ยมและไร้ยางอาย ฉินเซิงเข้าใจดีว่าต้องใช้มนตร์ปราบมนตร์

เธอตรงไปหาหัวหน้าแก๊งตลาดมืด ใช้บัตรทองหนึ่งใบกับมรดกสิบล้านหยวน แลกตำแหน่งลูกบุญธรรมของเขา

จากนั้นญาติสุดแย่พวกนั้นยังไม่ทันได้โผล่มาตรงหน้าเธอ ก็ถูกหัวหน้าแก๊งตลาดมืดจัดการจนอยู่หมัด

ชีวิตเธอกลับมาสงบสุขเสียที

ตอนอายุสิบหก เธอท้าดวลสิบสามผู้พิทักษ์นอกโรงเรียนตามลำพัง (ที่จริงก็แค่อันธพาลวัยรุ่นสิบสามคน) แล้วโด่งดังจากการต่อสู้ครั้งนั้น กลายเป็นหัวโจกของโรงเรียน!

ตอนอายุสิบแปด เธอช่วยสาวงามให้พ้นจากภัย จนหักซี่โครงโจรปล้นคนหนึ่งไปแปดซี่ ได้รับธงเชิดชูความกล้าหาญในการช่วยเหลือผู้อื่น

ตอนอายุสิบเก้า ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนปีหนึ่ง เธอออกไปเที่ยวแล้วเจอหญิงชราที่หลงทางมาขอให้ช่วยนำทาง สุดท้ายกลับถูกแก๊งค้ามนุษย์ลักพาตัวไป!

สามวันต่อมา เมืองหนึ่งก็ทลายแก๊งค้ามนุษย์ขนาดใหญ่ได้สำเร็จ

สมาชิกแก๊งค้ามนุษย์กระดูกหักละเอียดทั่วร่าง ส่วนฉินเซิงกระดูกมือหัก

แต่กระดูกของเธอหักเพราะต่อยคนต่างหาก!

ชีวิตยี่สิบกว่าปีแรกของฉินเซิงสรุปได้ด้วยคำเดียว

ห้าวหาญ

เธอจะเลือกทางที่เป็นประโยชน์กับตัวเองมากที่สุดได้อย่างรวดเร็วเสมอ

หลังผ่านโลกาวินาศมา ท่ามกลางช่วงเวลาเป็นตายหลายต่อหลายครั้ง เธอลืมวิชาต่อสู้ทั้งหมดที่เคยเรียนมา

สิ่งที่หลงเหลือมีเพียงทักษะสังหารที่ฝังลึกอยู่ในสมอง

ทุกกระบวนท่าฝังแน่นอยู่ในกระดูก ราวกับเป็นปฏิกิริยาตอบสนองอัตโนมัติ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป