ฉินเซิงพยักหน้าอย่างเหม่อลอย
ทำไมเธอรู้สึกว่าผู้อำนวยการคนนี้ดีใจที่เห็นเธอราวกับพังพอนเห็นแม่ไก่เลยล่ะ?!
เธอลังเลก่อนถาม
“เอ่อ... ทำเรื่องได้ไหมคะ?”
“ได้สิ ต้องได้อยู่แล้ว! เดี๋ยวนี้เลย ตอนนี้ทันที!”
พอได้ยินว่าเธอมารับคน ผู้อำนวยการก็ตื่นเต้นจนมือสั่น
เขาล้วงเวชระเบียนออกมาจากอกเสื้อ มือสั่นระริก “เซ็นชื่อแล้วก็กลับได้เลย!”
พูดจบ เขาก็มองฉินเซิงตาเป็นประกาย
“เซ็นสิ รีบเซ็นเลย! อย่าบอกนะว่าเปลี่ยนใจแล้ว?!”
คนไข้ที่ชื่อเจียงเจี้ยนกั๋วนี่มันตัวหายนะชัด ๆ ตั้งแต่เธอเข้ามา คนไข้ทั้งโรงพยาบาลก็ไม่มีใครเชื่อฟังอีกเลย
เอาแต่เดินตามเธอต้อย ๆ ก่อจลาจลกันทั้งวัน
อาหารจืดไปก็จลาจล!
รสเค็มไปก็จลาจล!
ทำความสะอาดไม่เรียบร้อยก็จลาจล!
แค่ถ่ายไม่สะดวกก็ยังจะจลาจล!
เขาโทรตามพ่อของเจียงเจี้ยนกั๋วให้มารับตัว ผลคืออีกฝ่ายไม่ยอมมา
พวกเขาทิ้งเธอไว้หน้าประตูโรงพยาบาล หวังให้เธอเดินกลับเอง
สุดท้ายเธอก็ปีนกำแพงกลับเข้ามาอีก!
พอขับรถเอาเธอไปปล่อยไกล ๆ เธอก็ยังหาทางกลับมาเองได้!
ทำซ้ำไปซ้ำมา จนผู้อำนวยการแทบจะกลายเป็นคนเสียสติไปแล้ว
มุมปากฉินเซิงกระตุก เธอเซ็นชื่อในเวชระเบียน
ทันทีที่ปลายปากกาลากเส้นสุดท้าย เสียงโห่ร้องกึกก้องก็ดังสนั่นข้างหู
“เซ็นแล้ว!”
“เธอจะไปแล้ว! ในที่สุดก็ไปสักที!”
“ในที่สุดก็ส่งตัวหายนะนี่ไปได้แล้ว!”
“รีบไปเถอะ! รีบพาเธอไปเลย! ขับรถมาหรือเปล่า?
ถ้าไม่สะดวก พวกเราขับรถไปส่งก็ได้นะ!”
ผู้อำนวยการคนนี้ดูเหมือนจะสติไม่ดีหนักกว่าคนไข้เสียอีก
พยาบาลข้างหลังก็ดูแปลก ๆ เหมือนกัน แต่ละคนออกอาการตื่นเต้นเกินเหตุยังไงก็ไม่รู้!
เมื่อรถที่จอมมารตัวแสบขึ้นไปนั่งแล่นพ้นสายตาไปในที่สุด
เจ้าหน้าที่ทั้งโรงพยาบาลก็โห่ร้องกึกก้องขึ้นมาอีกครั้ง
รถแล่นออกมาไกลแล้ว ฉินเซิงยังได้ยินเสียงประทัดจากข้างหลัง ราวกับกำลังส่งเธอด้วยความยินดี
“ตกลงเธอไปทำอะไรไว้กันแน่ ผู้อำนวยการถึงฉลองเหมือนส่งเทพแห่งโรคระบาดกลับไปแบบนั้น?!”
“ไม่มีอะไรนี่ คนไข้ในโรงพยาบาลนั้นแต่ละคนมีความสามารถทั้งนั้น แถมพูดจาน่าฟังด้วย!
ฉันเล่นกับทุกคนสนุกมาก ก็แค่คอสเพลย์เป็นครั้งคราวเท่านั้นเอง!”
“พูดจริงนะ ถ้าเธอไม่มารับ ฉันก็ไม่อยากไปหรอก!”
——————
หลังพาเจียงเจี้ยนกั๋วออกมา สิ่งแรกที่ทำคือให้เธอขายบ้าน ขายหุ้น
“...อะไรนะ?! เธอฝันเห็นอนาคต อีกสิบวันโลกจะแตกงั้นเหรอ?”
“ขายบ้าน ขายหุ้น กักตุนเสบียง?”
“เธอยังขายบ้านของตัวเองกับมรดกที่ได้รับไปหมดแล้วด้วยเหรอ?!
ตั้งร้อยกว่าหยวน เธอใช้หมดเกลี้ยงเลยเนี่ยนะ?!”
ไอศกรีมแท่งที่กินไปได้ครึ่งหนึ่งหล่นจากปากเจียงเจี้ยนกั๋ว กระแทกพื้นดังโครมแล้วแตกกระจาย
เธอยื่นมือไปแตะหน้าผากฉินเซิงอย่างงุนงง
“ฝันเห็นอนาคตบ้าอะไร! คิดว่าตัวเองเป็นหมอดูหรือไง! บอกให้เล่นเกมมนุษย์หมาป่ากับเกมสืบสวนฆาตกรรมให้น้อยลงก็ไม่ฟัง!
เห็นไหม สมองเล่นจนพังแล้ว!”
“ฉิน ฉันรู้จักจิตแพทย์ผู้เชี่ยวชาญอยู่คนหนึ่ง เป็นหมอเจ้าของไข้ฉันเอง พรุ่งนี้ไปหาด้วยกันไหม
ถึงคนในโรงพยาบาลจิตเวชจะสนุกดี แต่เธอจะมาสติแตกไม่ได้นะ!
ฉันมีเพื่อนสนิทแค่เธอคนเดียวเอง!”
“ตอนที่เธอยังมีสติอยู่ ช่วยทำหนังสือรับรองมอบทรัพย์สินให้ฉันดูแลก่อนได้ไหม!
ฉันรับรองว่าจะไม่ยักยอกแม้แต่หยวนเดียว!”
ฉินเซิงกลอกตามองเธอ
เพราะความอยากเอาชนะบ้าบอนี่แหละ เธอถึงไม่กล้าบอกว่าตัวเองกลับมาเกิดใหม่ แถมยังตายก่อนเจียงเจี้ยนกั๋วอีก
ถ้าพูดเรื่องนี้ออกไป เจียงเจี้ยนกั๋วคงเอาไปคุยโวใส่หน้าเธอไปตลอดชีวิต
เพราะงั้นเธอเลยบอกไปตรง ๆ ว่าฝันเห็นอนาคตมาบ้าง
เจียงเจี้ยนกั๋วฟังคำพูดไม่น่าเชื่อถือของเธอแล้วหัวเราะจนเห็นลึกไปถึงคอ แต่หัวเราะไปได้พักหนึ่ง จู่ ๆ ก็หัวเราะไม่ออก
เธอมองเก้าอี้ที่ปรากฏขึ้นในมือฉินเซิงอย่างกะทันหัน
เสียงหัวเราะของเธอหยุดกึก
เธอล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกงทันที
“ฮัลโหลคะคุณพ่อที่รัก หนูคิดดีแล้วค่ะ หนูยอมขายหุ้นที่ถืออยู่ให้พ่อในราคา 70 เปอร์เซ็นต์ แต่ต้องโอนเงินให้หนูภายใน 24 ชั่วโมงนะคะ
ไม่งั้นหนูจะขายให้คู่แข่งของพ่อ แล้วทำให้พ่อเจ็บใจไปเลย!”
“ฮัลโหล เสี่ยวหวังใช่ไหม ใช่ ฉันเอง ช่วยขายบ้านที่ฉันปล่อยเช่าอยู่ในเมืองหลวงสักสองสามหลังในราคา 80 เปอร์เซ็นต์ที ขอรับเงินเต็มจำนวน!
ถ้าขายไม่ได้ภายใน 24 ชั่วโมง ฉันจะยกให้ตัวแทนขายอสังหาริมทรัพย์คนอื่นทำ ค่านายหน้าสักหยวนเดียวก็ไม่ได้!”
วางสายแล้ว เธอก็มองฉินเซิงตาเป็นประกาย พร้อมรอยยิ้มประจบประแจง
“เพื่อน ไม่สิ ลูกพี่ เธอมีมิติลึกลับในตำนานใช่ไหม?!
ช่วยเก็บเสบียงของฉันไว้ให้หน่อยได้ไหม!
ค่าฝากของคิดตามที่เธอเห็นสมควร ถ้าไม่มีเงิน ฉันจ่ายด้วยตัวเองก็ได้นะ ฉันไม่ขัดข้องหรอก”
“ต่อไปนี้เราสองคนเป็นพี่น้องแท้ ๆ ที่เกิดจากพ่อแม่คนละคนกันแล้วนะ! ห้ามทิ้งฉันเด็ดขาด!”
ฉินเซิงเชิดหน้าพยักหน้าอย่างหยิ่ง ๆ
สมกับเป็นบ้านในเมืองหลวง ขายลด 20 เปอร์เซ็นต์ในช่วงที่ราคาบ้านกำลังขึ้นสูงสุดพอดี
ลดไป 20 เปอร์เซ็นต์ บ้านแต่ละหลังก็ราคาหายไปเป็นล้านหยวนอย่างง่ายดาย
ถึงจะต้องจ่ายเต็มจำนวน แต่ก็มีคนแย่งกันซื้ออยู่ดี
พ่อของเจียงเจี้ยนกั๋วสงสัยว่าทำไมลูกสาวหัวดื้อของตัวเองถึงยอมอ่อนข้อหลังไปโรงพยาบาลจิตเวชมา แต่ได้ซื้อหุ้นคืนในราคา 70 เปอร์เซ็นต์ เขาก็ได้เปรียบมากแล้ว
อีกทั้งยังกลัวว่าหุ้นจะตกไปอยู่ในมือคู่แข่งจริง ๆ จึงรีบนัดเจียงเจี้ยนกั๋วมาเซ็นสัญญาและโอนเงิน
แบบนี้ฉินเซิงที่เดิมทีหมดตัวไปแล้วก็มีเงินเพิ่มมาอีกหลายร้อยล้านหยวน
เจียงเจี้ยนกั๋วมองฉินเซิงด้วยความเชื่อใจอย่างเต็มเปี่ยม
“ฉันขอเก็บไว้สองล้านหยวนซื้อขนมที่ชอบ ส่วนที่เหลือให้เธอจัดการทั้งหมด!
ยังไงตั้งแต่เด็กเธอก็ฉลาดกว่าฉัน เราสองคนครองอันดับโหล่กับรองโหล่ของห้องมาตลอด!”
“จริง ๆ ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันนะ เธอเรียนวิชาต่อสู้ตั้งครึ่งเทอม
สอบได้รองโหล่ก็ปกติ
แต่ฉันตั้งใจจดเลกเชอร์ทุกวัน ทำไมถึงสอบได้โหล่ล่ะ?!
สรุปคือเธอต้องฉลาดกว่าฉันแน่ ๆ เงินให้เธอแล้ว จัดการตามใจเลย!”
มองเจียงเจี้ยนกั๋วที่ยกทรัพย์สินทั้งหมดให้เพื่อนสนิทโดยไม่กะพริบตา
ฉินเซิงซาบซึ้งจนน้ำตาไหลออกจากมุมปาก
เรื่องใช้เงินนี่เธอถนัดนัก!
แล้วการซื้อของชุดใหญ่ก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง
แต่คราวนี้เพราะเวลาจำกัด เธอไปตลาดค้าส่งในท้องถิ่นโดยตรง
ใช้เวลาแค่สัปดาห์เดียว เงินในมือของทั้งคู่ก็เหลือเพียงไม่กี่หมื่นหยวนที่เจียงเจี้ยนกั๋วเก็บไว้ซื้อขนม
พริบตาเดียวก็เข้าสู่เดือนกันยายน
ตามปกติ พอถึงเดือนกันยายนก็เริ่มเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง อากาศควรจะเย็นลงแล้ว
แต่ปีนี้ฤดูร้อนยาวนานจนน่ากลัว เดือนกันยายนแล้ว อุณหภูมิตอนกลางวันกลับไม่ลดลง แถมยังสูงขึ้นอีก
อุณหภูมิกลางแจ้งพุ่งสูงถึง 45 องศา
อากาศบิดเบี้ยวระลอกไหวเพราะความร้อน ผู้คนบนถนนเดินกันอย่างเร่งรีบ ไม่มีใครอยากอยู่กลางแจ้งแม้แต่นาทีเดียว
สองเดือนที่ผ่านมา ฉินเซิงยุ่งอยู่กับการใช้เงินจนเหนื่อยล้า พอทิ้งตัวลงบนโซฟาก็หลับไปทันที
ตอนตื่นขึ้นมา เธอเปิดม่านดู เห็นดวงอาทิตย์ยามเย็นคล้อยอยู่ตรงขอบฟ้า
เมฆสีแดงเพลิงก้อนใหญ่ราวกับกำลังลุกไหม้ จนแสบตาไปหมด
เธอดูเวลาบนโทรศัพท์
หกโมงครึ่งเย็น
ฉินเซิงหาวหวอด
เธอหยิบกุญแจรถแล้วขับไปซูเปอร์มาร์เก็ต
ถึงในมิติจะมีเสบียงอยู่มากมาย แต่การเดินซูเปอร์มาร์เก็ตก็เป็นความเพลิดเพลินอย่างหนึ่ง
ในรัศมีสามกิโลเมตรจากโครงการซิงกวงมีซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่อยู่แห่งหนึ่ง
เวลาว่างฉินเซิงชอบแวะไปเดินเล่น
เธอไม่มีงานอดิเรกอะไรเป็นพิเศษ กระเป๋าแบรนด์เนมที่ผู้หญิงชอบ หรือของหรูหรา ล้วนไม่ดึงดูดใจเธอเลย
ยังไงเธอก็เติบโตมากับของหรูหรามาตั้งแต่เด็ก จึงไม่ได้ใส่ใจแบรนด์พวกนั้นนัก
งานอดิเรกอย่างเดียวของเธอคือกินกับดื่ม
ปกติเธอชอบสัตว์ตัวเล็ก ๆ อย่างฮัมเมอร์คันเล็กกับแลนด์โรเวอร์คันน้อยอะไรพวกนั้น
เพราะครอบครัวร่ำรวยเกินไป ลูกเศรษฐีในแวดวงเดียวกันหลายคนจึงเคยมีประวัติถูกลักพาตัวกันมาบ้างไม่มากก็น้อย
รวมถึงพ่อของเธอด้วย ตอนเด็ก ๆ ก็ถูกลักพาตัวไปหลายครั้ง
โชคดีที่คุณปู่รักษาสัญญา จ่ายเงินไถ่ตัวและไม่แจ้งตำรวจตามที่รับปากไว้ ข้อเรียกร้องเดียวคือห้ามปล่อยให้ลูกชายสุดที่รักซึ่งเป็นทายาทชายเพียงคนเดียวของตระกูลต้องอดอาหาร
เพราะอย่างนี้ พ่อของเธอจึงเป็นที่นิยมอย่างมากในแวดวงคนลักพาตัว ใครเงินขาดมือก็ลักพาตัวเขาสักครั้ง เลี้ยงดูอย่างดี แล้วรอรับเงินก่อนปล่อยตัว
ถ้าคนลักพาตัวคนไหนทำไม่ดีกับเขา พอข่าวแพร่ออกไปก็ต้องถูกคนในวงการดูถูก
ยุคนี้ตัวประกันที่รักษาสัญญาขนาดนี้หาได้ยากเต็มที!
รับเงินแล้วกลับทรมานเขาอีกเนี่ยนะ ยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า!
เพราะมีประสบการณ์ไปเป็นแขกในรังคนลักพาตัวทุกสามวันห้าวัน พ่อแม่จึงตัดสินใจให้เธอฝึกฝนทักษะการต่อสู้ตั้งแต่เด็ก เพื่อให้ปกป้องตัวเองได้ดียิ่งขึ้น ตอนอายุสามขวบ เธอยังมัดจุกคู่เล็ก ๆ อยู่เลย
เด็กคนอื่นเพิ่งเข้าโรงเรียนอนุบาล แต่เธอเริ่มฝึกยืนม้าตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว
จากเด็กน้อยน่ารักราวตุ๊กตาปั้น เธอก็เดินไกลขึ้นเรื่อย ๆ บนเส้นทางสู่การเป็นนักรบหญิงเหล็ก
ตั้งแต่เด็กจนโต เธอฝึกมวยต่อสู้ การต่อสู้มือเปล่า และศิลปะการต่อสู้แบบดั้งเดิมไม่เคยขาด
เธอไปอยู่ซงซานกับวัดเส้าหลินทีละหลายปี
ตอนเด็กคนอื่นเล่นตุ๊กตาบาร์บี้ เธอเริ่มควงกระบองสองท่อนแล้ว
ตอนคนอื่นเข้าเรียนเต้นรำและฝึกบุคลิกภาพสารพัดคลาส
เธอกลับถูกอาจารย์กดซ้อม
อาจารย์ให้เหตุผลว่า ถ้าอยากเรียนต่อสู้ ก็ต้องเรียนรู้วิธีรับหมัดให้เป็นก่อน
ตอนคนอื่นเขินอายใจเต้นแรงกับความรัก เธอกำลังยืนม้า
ตอนคนอื่นเข้าเรียนพิเศษด้านศิลปะ เธอกำลังโดนซ้อม
ตอนอายุสิบห้า พ่อแม่เกิดบ้าอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ พากันไปสำรวจสามเหลี่ยมเบอร์มิวดา แล้วเรือทั้งลำก็จมลง
จนถึงตอนนี้ก็ยังหาร่างไม่พบ
ญาติสุดแย่พากันมาที่บ้านเพื่อแย่งทรัพย์สิน ใช้กลอุบายสารพัดที่ทั้งโหดเหี้ยมและไร้ยางอาย ฉินเซิงเข้าใจดีว่าต้องใช้มนตร์ปราบมนตร์
เธอตรงไปหาหัวหน้าแก๊งตลาดมืด ใช้บัตรทองหนึ่งใบกับมรดกสิบล้านหยวน แลกตำแหน่งลูกบุญธรรมของเขา
จากนั้นญาติสุดแย่พวกนั้นยังไม่ทันได้โผล่มาตรงหน้าเธอ ก็ถูกหัวหน้าแก๊งตลาดมืดจัดการจนอยู่หมัด
ชีวิตเธอกลับมาสงบสุขเสียที
ตอนอายุสิบหก เธอท้าดวลสิบสามผู้พิทักษ์นอกโรงเรียนตามลำพัง (ที่จริงก็แค่อันธพาลวัยรุ่นสิบสามคน) แล้วโด่งดังจากการต่อสู้ครั้งนั้น กลายเป็นหัวโจกของโรงเรียน!
ตอนอายุสิบแปด เธอช่วยสาวงามให้พ้นจากภัย จนหักซี่โครงโจรปล้นคนหนึ่งไปแปดซี่ ได้รับธงเชิดชูความกล้าหาญในการช่วยเหลือผู้อื่น
ตอนอายุสิบเก้า ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนปีหนึ่ง เธอออกไปเที่ยวแล้วเจอหญิงชราที่หลงทางมาขอให้ช่วยนำทาง สุดท้ายกลับถูกแก๊งค้ามนุษย์ลักพาตัวไป!
สามวันต่อมา เมืองหนึ่งก็ทลายแก๊งค้ามนุษย์ขนาดใหญ่ได้สำเร็จ
สมาชิกแก๊งค้ามนุษย์กระดูกหักละเอียดทั่วร่าง ส่วนฉินเซิงกระดูกมือหัก
แต่กระดูกของเธอหักเพราะต่อยคนต่างหาก!
ชีวิตยี่สิบกว่าปีแรกของฉินเซิงสรุปได้ด้วยคำเดียว
ห้าวหาญ
เธอจะเลือกทางที่เป็นประโยชน์กับตัวเองมากที่สุดได้อย่างรวดเร็วเสมอ
หลังผ่านโลกาวินาศมา ท่ามกลางช่วงเวลาเป็นตายหลายต่อหลายครั้ง เธอลืมวิชาต่อสู้ทั้งหมดที่เคยเรียนมา
สิ่งที่หลงเหลือมีเพียงทักษะสังหารที่ฝังลึกอยู่ในสมอง
ทุกกระบวนท่าฝังแน่นอยู่ในกระดูก ราวกับเป็นปฏิกิริยาตอบสนองอัตโนมัติ