ตากแดดก็แกร่งขึ้น แค่มองครั้งเดียวเซียนยังต้องคุกเข่า!

ตอนที่ 15 ขอเพียงข้าไร้ประโยชน์มากพอ ก็ไม่มีใครใช้ประโยชน์จากข้าได้

7 นาที· 1.7K คำ

นี่คือหญิงงามที่งดงามถึงขีดสุด

เครื่องหน้าประณีตสมบูรณ์แบบราวกับผ่านการตกแต่งอย่างพิถีพิถัน ฝังอยู่บนใบหน้ารูปไข่ ผิวขาวผ่อง รูปร่างสูงโปร่ง อกเอวได้สัดส่วน

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของนางแผ่กลิ่นอายเย้ายวน ราวกับเป็นปีศาจจิ้งจอกที่ถือกำเนิดมาเพื่อยั่วยวน เพียงมองแวบเดียวก็แทบสะกดวิญญาณได้

เสี่ยวเถาลุกขึ้นยืนอย่างรู้หน้าที่ ก่อนจะไปยืนอยู่ด้านหลังหญิงสาวผู้นั้นด้วยความเคารพ

ภายในใจอันจื้อจ้ายพลันปั่นป่วนราวคลื่นยักษ์ ได้แต่ลอบคร่ำครวญ

เขาสังเกตเห็นว่าเสี่ยวเถาจงใจคะยั้นคะยอให้ตนดื่มสุรา จึงนึกว่าจะมีการละเล่นเร้าอารมณ์อะไรสักอย่าง เลยแสร้งเมาร่วมมือด้วย ไม่คิดเลยว่าจะได้ล่วงรู้ความลับครั้งใหญ่เข้า

ห้องส่วนตัวในหอนางโลมดี ๆ ที่ไหนจะมีห้องลับกัน ไม่ทำเรื่องลามก กลับจะทำเรื่องดำมืดเสียอย่างนั้น

ช่างเถอะ ฉันขอดูสถานการณ์ก่อน ถ้าเกิดตัวตนถูกเปิดโปงขึ้นมา ก็มีแต่ต้องตบคนพวกนี้ให้ตายด้วยฝ่ามือเดียวแล้ว

เมื่อนึกได้ดังนั้น เขาก็ผ่อนคลายลงอีกครั้ง แล้วเริ่มสวมบทบาทต่อไปด้วยท่าทีของคนที่มองโลกเป็นเพียงความบันเทิง

เขาจ้องหญิงงามตรงหน้าด้วยสายตาพร่ามัวจากฤทธิ์สุรา ก่อนเอ่ยว่า “เอ๊ะ? เสี่ยวเถา เหตุใดจู่ ๆ เจ้าถึงงดงามขึ้นเช่นนี้?”

เขาคาดเดาว่าหญิงงามที่งามล้ำเกินมนุษย์ผู้นี้คงเป็นนางคณิกาเอกในตำนาน คิดไม่ถึงเลยว่าคำเล่าลือจะไม่ได้กล่าวเกินจริงแม้แต่น้อย

ต่อให้เป็นอันจื้อจ้ายผู้มีจิตใจหนักแน่น เมื่อเห็นนางแวบแรกก็ยังอดใจไม่ไหว อยากกดนางไว้ใต้ร่างอย่างรุนแรง

“องค์ชายเก้า ข้าน้อยงามหรือไม่เจ้าคะ?”

นางคณิกาเอกเผยอริมฝีปากแดง เสียงของนางเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวนไม่แพ้กัน ขณะเดียวกันดวงตาทั้งสองก็เปลี่ยนเป็นสีแดง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป