“โจรเด็ดบุปผา!”
หลี่หานเยวี่ยจ้องเงาร่างนั้นเขม็ง ก่อนกัดฟันเค้นออกมาสามคำ
คนผู้นี้ก็คือชายอัปลักษณ์ที่นางพบในหอเพียวเซียง
ตลอดห้าวันที่ผ่านมา เขาก่อคดีไปแล้วห้าครั้ง ไม่เว้นแม้แต่วันเดียว
สตรีที่ถูกเขาข่มเหง ไม่คลุ้มคลั่งจนเสียสติ ก็แขวนคอฆ่าตัวตาย ทำให้ผู้คนในเมืองหลวงหวาดผวากันทั่ว
แม้กำลังพลที่เฝ้าระวังจะเพิ่มขึ้นหลายเท่า แต่ก็ยังไร้ผล เขายังคงลงมือสำเร็จทุกครั้ง
หลี่หานเยวี่ยได้ยินเรื่องเลวทรามเหล่านี้มาบ้างแล้ว หัวใจเปี่ยมคุณธรรมของนางพลุ่งพล่านมานาน เฝ้ารอวันที่จะได้ผดุงความยุติธรรมแทนสวรรค์
“ใช่แล้ว ต้องทำหน้าแบบนี้แหละ ข้าจะจดจำไว้ให้ดี รอให้เจ้าอยู่ใต้ร่างข้าเมื่อไร จะได้เร้าอารมณ์ยิ่งขึ้น!”
ชายอัปลักษณ์จ้องหลี่หานเยวี่ย ดวงตาเป็นประกายหื่นกระหาย ท่าทางน่ารังเกียจอย่างยิ่ง
ปกติเขามักเลือกเหยื่อในตอนกลางวันแล้วลงมือในยามค่ำคืน ดังนั้นเมื่อกลางวันเห็นหลี่หานเยวี่ยกับไป๋เสี่ยวโยว สองเทพธิดาอยู่ด้วยกัน ดวงตาของเขาก็แทบถลน อยากกลืนกินพวกนางทั้งสองเสียเดี๋ยวนั้น
น่าเสียดายที่สะกดรอยตามมาจนถึงกลางคืนก็ยังหาโอกาสลงมือไม่ได้
เดิมทีเขายังกังวลว่าหากลงมือในเมืองหลวงจะเรียกทหารยามมา แต่ใครจะคิดว่าหลี่หานเยวี่ยจะเสนอตัวมาถึงที่ ถึงกับออกมานอกเมืองเสียเอง
“วันนี้ข้าจะใช้เลือดเจ้าเซ่นไหว้เหล่าสตรีที่ถูกเจ้าข่มเหง!”
“เคร้ง!”
หลี่หานเยวี่ยชักกระบี่ยาวออกมา พลันปรากฏประกายกระบี่สีขาวคมกริบ ฟาดฟันเข้าใส่ชายอัปลักษณ์
“ฮ่า ๆ ฝีมือกระจอกน้อยนิด!”
ชายอัปลักษณ์ชักดาบใหญ่ออกมา ฟันทำลายประกายกระบี่ในทันที
ทว่าในชั่วขณะนั้น หลี่หานเยวี่ยก็ประชิดตัวเข้ามาแล้ว พลังวิญญาณของนางปกคลุมกระบี่ยาวทั้งเล่ม ทำให้คมกระบี่เปล่งแสงสีขาว เจิดจ้าด้วยประกายเย็นเยียบ