ตากแดดก็แกร่งขึ้น แค่มองครั้งเดียวเซียนยังต้องคุกเข่า!

ตอนที่ 20 ตากแดดแล้วแกร่งขึ้น! เพียงสบตา เซียนยังต้องคุกเข่า!

7 นาที· 1.5K คำ

หอเพียวเซียง

“สืบมา! ใช้กำลังทั้งหมดที่มี สืบให้ข้ารู้!”

บุรุษงามผู้เป็นนางคณิกาอันดับหนึ่งมีแววตาตื่นเต้นวาววับ เอ่ยอย่างกระตือรือร้นว่า “ยากนักที่จะพบยอดปรมาจารย์พเนจรสักคน แถมยังเป็นยอดปรมาจารย์ขั้นสูงสุดเป็นอย่างน้อย หากดึงเขามาเป็นพวกได้ แผนฟื้นฟูแคว้นของพวกเราก็จะยิ่งแข็งแกร่งดุจพยัคฆ์ติดปีก!”

“ความปรารถนาของคนเราไม่พ้นเงินทอง อำนาจ และสตรี เรามอบให้เขาได้ทั้งหมด!”

“หากจำเป็น ข้าผู้เป็นองค์รัชทายาทจะออกโรงเอง อย่างมากก็แค่ยอมเป็นสตรีจริง ๆ สักครั้ง!”

……

จวนองค์ชายหก

อันอู๋ฉางเดินวนไปมาในโถงใหญ่ไม่หยุด แววตาเปี่ยมด้วยความปรารถนา ถึงกับเผลอวาดฝันไปไกล

“หากข้าได้ยอดฝีมือเช่นนี้มาช่วยเหลือ อำนาจในการพูดต่อหน้าพระบิดา……”

……

ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเก้ายังอยู่ในขอบเขตของปุถุชน หากต้องเผชิญกับกลยุทธ์ใช้จำนวนคนเข้าสู้ ก็ยังมีโอกาสหมดแรงจนสิ้นชีพได้ ส่วนยอดปรมาจารย์นั้นไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาอีกต่อไป

เมื่อก้าวเข้าสู่ขั้นยอดปรมาจารย์ พลังวิญญาณในกายจะไหลเวียนไม่ขาดสาย ทุกกระบวนท่าล้วนมีอานุภาพมหาศาล โดยเฉพาะยอดปรมาจารย์ที่เข้าใจเจตจำนงกระบี่ พลังทำลายล้างของคนผู้นั้นเพียงคนเดียวก็มากพอจะต้านทัพนับหมื่น!

แม้ไม่ต้องอยู่ในสนามรบ แค่ต้องเผชิญหน้ากับยอดปรมาจารย์ที่อาจปลิดชีวิตเจ้าได้ทุกเมื่อ ใครบ้างจะไม่หวาดหวั่น?

ส่วนยอดปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ที่อยู่เหนือขั้นยอดปรมาจารย์ขึ้นไปนั้น ยิ่งเรียกได้ว่าเป็นเซียนเดินดิน โดยปกติแล้วไม่ปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชน

จวนองค์ชายเก้า

อันจื้อจ้ายดื่มโจ๊กไปหนึ่งชามก็หมดความอยากอาหารแล้ว

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป