หอเพียวเซียง
“สืบมา! ใช้กำลังทั้งหมดที่มี สืบให้ข้ารู้!”
บุรุษงามผู้เป็นนางคณิกาอันดับหนึ่งมีแววตาตื่นเต้นวาววับ เอ่ยอย่างกระตือรือร้นว่า “ยากนักที่จะพบยอดปรมาจารย์พเนจรสักคน แถมยังเป็นยอดปรมาจารย์ขั้นสูงสุดเป็นอย่างน้อย หากดึงเขามาเป็นพวกได้ แผนฟื้นฟูแคว้นของพวกเราก็จะยิ่งแข็งแกร่งดุจพยัคฆ์ติดปีก!”
“ความปรารถนาของคนเราไม่พ้นเงินทอง อำนาจ และสตรี เรามอบให้เขาได้ทั้งหมด!”
“หากจำเป็น ข้าผู้เป็นองค์รัชทายาทจะออกโรงเอง อย่างมากก็แค่ยอมเป็นสตรีจริง ๆ สักครั้ง!”
……
จวนองค์ชายหก
อันอู๋ฉางเดินวนไปมาในโถงใหญ่ไม่หยุด แววตาเปี่ยมด้วยความปรารถนา ถึงกับเผลอวาดฝันไปไกล
“หากข้าได้ยอดฝีมือเช่นนี้มาช่วยเหลือ อำนาจในการพูดต่อหน้าพระบิดา……”
……
ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเก้ายังอยู่ในขอบเขตของปุถุชน หากต้องเผชิญกับกลยุทธ์ใช้จำนวนคนเข้าสู้ ก็ยังมีโอกาสหมดแรงจนสิ้นชีพได้ ส่วนยอดปรมาจารย์นั้นไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาอีกต่อไป
เมื่อก้าวเข้าสู่ขั้นยอดปรมาจารย์ พลังวิญญาณในกายจะไหลเวียนไม่ขาดสาย ทุกกระบวนท่าล้วนมีอานุภาพมหาศาล โดยเฉพาะยอดปรมาจารย์ที่เข้าใจเจตจำนงกระบี่ พลังทำลายล้างของคนผู้นั้นเพียงคนเดียวก็มากพอจะต้านทัพนับหมื่น!
แม้ไม่ต้องอยู่ในสนามรบ แค่ต้องเผชิญหน้ากับยอดปรมาจารย์ที่อาจปลิดชีวิตเจ้าได้ทุกเมื่อ ใครบ้างจะไม่หวาดหวั่น?
ส่วนยอดปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ที่อยู่เหนือขั้นยอดปรมาจารย์ขึ้นไปนั้น ยิ่งเรียกได้ว่าเป็นเซียนเดินดิน โดยปกติแล้วไม่ปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชน
จวนองค์ชายเก้า
อันจื้อจ้ายดื่มโจ๊กไปหนึ่งชามก็หมดความอยากอาหารแล้ว