นางยกชามขึ้นจ่อริมฝีปาก ลองชิมเพียงเล็กน้อย
“ซู้ด!”
อืม~
ความอร่อยล้ำเลิศทำให้สมองของนางขาวโพลนไปชั่วขณะ
คนเราย่อมมีทั้งความอยากอาหารและความปรารถนาในกามารมณ์
การกินคือสัญชาตญาณที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมนุษย์ อีกทั้งยังเป็นหนึ่งในความสุขที่สุดของชีวิต โดยเฉพาะการได้กินของอร่อย ไม่มีผู้ใดต้านทานได้
เหลิ่งอู๋ซวงเผลอยกชามขึ้นซดอีกคำ คราวนี้ดื่มมากกว่าเดิม ความรู้สึกยิ่งชัดเจน นางรู้สึกราวกับทั้งร่างกำลังจะเหินลอยขึ้นไปบนฟ้า
ทว่าความอร่อยเป็นเพียงเรื่องรอง ไม่นานนางก็สังเกตเห็นว่าพลังวิญญาณในกายเริ่มปั่นป่วน
น้ำแกงนั้นกลับมีฤทธิ์ราวกับโอสถวิเศษ กลายเป็นพลังวิญญาณนับไม่ถ้วน หลั่งไหลเข้าสู่ตันเถียน!
“นี่... น้ำแกงนี่...”
เหลิ่งอู๋ซวงตะลึงงัน
นางรีบมองเข้าไปในหม้อ ยืนยันแล้วว่าข้างในเป็นปลาหลีสีรุ้งเมฆเหยาไม่ผิดแน่!
แม้เนื้อของสัตว์ปีศาจจะมีพลังวิญญาณแฝงอยู่ กินแล้วเป็นประโยชน์ต่อผู้ฝึกยุทธ์ แต่ก็มีเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ปกติต่อให้กินปลาหลีสีรุ้งเมฆเหยาทั้งตัว ก็ใช่ว่าจะสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจน
แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น?
“ว้าว! น้ำแกงนี่ฤทธิ์แรงเกินไปแล้ว ข้าทนไม่ไหว!”
“สุดยอด! ของวิเศษ นี่เป็นของวิเศษอย่างแท้จริง!”
“ฮือ ๆ ชาตินี้ได้ลิ้มรสน้ำแกงวิเศษเช่นนี้สักคำ ก็นับว่าไม่เสียชาติเกิดแล้ว!”
“ไม่ไหวแล้ว ข้าทนไม่ไหวแล้ว!”
……
ไป๋เสี่ยวโยวกับคนอื่น ๆ กินกันอย่างเอร็ดอร่อยที่สุด บัดนี้เหงื่อท่วมกาย ร่างสั่นสะท้านราวกับตะแกรง พลังวิญญาณในกายทะลักออกมาอย่างบ้าคลั่ง
มากเกินไปแล้ว เข้มข้นเกินไป!