ตากแดดก็แกร่งขึ้น แค่มองครั้งเดียวเซียนยังต้องคุกเข่า!

ตอนที่ 38 ตากแดดแล้วแข็งแกร่งขึ้น เพียงสบตาเซียนก็ต้องคุกเข่า!

7 นาที· 1.5K คำ

นางยกชามขึ้นจ่อริมฝีปาก ลองชิมเพียงเล็กน้อย

“ซู้ด!”

อืม~

ความอร่อยล้ำเลิศทำให้สมองของนางขาวโพลนไปชั่วขณะ

คนเราย่อมมีทั้งความอยากอาหารและความปรารถนาในกามารมณ์

การกินคือสัญชาตญาณที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมนุษย์ อีกทั้งยังเป็นหนึ่งในความสุขที่สุดของชีวิต โดยเฉพาะการได้กินของอร่อย ไม่มีผู้ใดต้านทานได้

เหลิ่งอู๋ซวงเผลอยกชามขึ้นซดอีกคำ คราวนี้ดื่มมากกว่าเดิม ความรู้สึกยิ่งชัดเจน นางรู้สึกราวกับทั้งร่างกำลังจะเหินลอยขึ้นไปบนฟ้า

ทว่าความอร่อยเป็นเพียงเรื่องรอง ไม่นานนางก็สังเกตเห็นว่าพลังวิญญาณในกายเริ่มปั่นป่วน

น้ำแกงนั้นกลับมีฤทธิ์ราวกับโอสถวิเศษ กลายเป็นพลังวิญญาณนับไม่ถ้วน หลั่งไหลเข้าสู่ตันเถียน!

“นี่... น้ำแกงนี่...”

เหลิ่งอู๋ซวงตะลึงงัน

นางรีบมองเข้าไปในหม้อ ยืนยันแล้วว่าข้างในเป็นปลาหลีสีรุ้งเมฆเหยาไม่ผิดแน่!

แม้เนื้อของสัตว์ปีศาจจะมีพลังวิญญาณแฝงอยู่ กินแล้วเป็นประโยชน์ต่อผู้ฝึกยุทธ์ แต่ก็มีเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ปกติต่อให้กินปลาหลีสีรุ้งเมฆเหยาทั้งตัว ก็ใช่ว่าจะสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจน

แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น?

“ว้าว! น้ำแกงนี่ฤทธิ์แรงเกินไปแล้ว ข้าทนไม่ไหว!”

“สุดยอด! ของวิเศษ นี่เป็นของวิเศษอย่างแท้จริง!”

“ฮือ ๆ ชาตินี้ได้ลิ้มรสน้ำแกงวิเศษเช่นนี้สักคำ ก็นับว่าไม่เสียชาติเกิดแล้ว!”

“ไม่ไหวแล้ว ข้าทนไม่ไหวแล้ว!”

……

ไป๋เสี่ยวโยวกับคนอื่น ๆ กินกันอย่างเอร็ดอร่อยที่สุด บัดนี้เหงื่อท่วมกาย ร่างสั่นสะท้านราวกับตะแกรง พลังวิญญาณในกายทะลักออกมาอย่างบ้าคลั่ง

มากเกินไปแล้ว เข้มข้นเกินไป!

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป