อันจื้อจ้ายเป็นคนลงมือทำจริง ในเมื่อว่างอยู่ก็ไม่มีอะไรทำ เขาจึงอยากหาเรื่องสนุกให้ตัวเองสักหน่อย
ว่าแล้วก็ออกจากจวน มุ่งหน้าไปยังตลาดสัตว์เลี้ยงที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง เพื่อออกตามหาสาวหูปีศาจของตน
ตลาดแห่งนี้ตั้งอยู่บนถนนตะวันตกของเมืองหลวง ผู้คนหลากหลายปะปนกัน ทั้งนายพรานและผู้ฝึกยุทธ์ สินค้าที่นำมาขายล้วนเป็นของที่หามาจากบนเขา มีทั้งสมุนไพรวิญญาณหายากและเนื้อสัตว์ป่าที่พบเห็นได้ยาก
พื้นดินเต็มไปด้วยขนสัตว์และมูลสารพัดชนิด สกปรกเลอะเทอะอย่างยิ่ง ส่วนพ่อค้าแม่ค้าก็หน้าตาประหลาดพิกล มองแวบเดียวก็รู้ว่าดุร้าย
เสี่ยวกุ้ยจื่อตามติดอยู่ด้านหลังอันจื้อจ้ายไม่ห่าง กล้ามเนื้อทั่วร่างขมวดเกร็ง มือจับด้ามกระบี่ไว้แน่น กวาดตามองรอบด้านอย่างระแวดระวัง หากมีสิ่งใดผิดปกติเพียงนิดก็พร้อมชักกระบี่
“จุ๊ ๆ หมีดำตัวใหญ่จริงเชียว”
อันจื้อจ้ายมองจนแทบจะน้ำลายไหล
ชาติก่อนมีเรื่องเล่าถึงรสเลิศของอุ้งตีนหมีอยู่มากมาย ดังคำกล่าวที่ว่า อุ้งตีนหมีสดหวาน เขากวางหอมละมุน เป็นเลิศในบรรดาของป่า
เขาอยากลองชิมจริง ๆ
ความเสียดายที่ชาติก่อนไม่ได้กิน ชาตินี้ต้องชดเชยให้ได้
“ว้าว ยังมีเสือด้วย ได้ยินว่าเหล้ากระดูกเสือบำรุงร่างกายอย่างยิ่ง เนื้อมันก็คงอร่อยแน่!”
น่าเสียดายที่ตอนนี้ในจวนยังไม่มีแม่ครัว ไม่เช่นนั้นเขาคงซื้อกลับไปลองชิมสักหน่อยแล้ว
เขาตัดสินใจในใจเงียบ ๆ ว่าต้องหาพ่อครัวที่ไว้ใจได้มาสักคน!
ของอร่อยที่ระบบมอบให้ยังมีน้อยเกินไป จะให้ดื่มแต่โจ๊กขาวตลอดก็คงไม่ได้ บางครั้งก็จำเป็นต้องปรับปรุงอาหารการกินบ้าง
“อิ๋ง ๆ~”
ทันใดนั้น เสียงอันเป็นเอกลักษณ์เสียงหนึ่งก็ดึงดูดความสนใจของอันจื้อจ้าย
เขาเงยหน้ามอง เห็นสุนัขจิ้งจอกขนขาวราวหิมะตัวหนึ่งถูกขังอยู่ในกรง มองออกมาด้านนอกพร้อมส่งเสียงร้องเบา ๆ