“บัดซบ! กล้าเล่นลูกไม้กับข้ารึ!”
ชายหน้าแผลเป็นถูกยั่วโทสะ จึงไม่กล้าถ่วงเวลาอีกต่อไป
เขาพลิกมือฟันอกตนเองฉับหนึ่ง เลือดพลันสาดกระเซ็นราวน้ำพุ
ช่างโหดเหี้ยมกับตัวเองยิ่งนัก
“ฮ่า ๆ ๆ! วิธีต่อสู้แบบนี้ของข้า เจ้าจะเอาอะไรมาต้าน?”
เขาหัวเราะลั่น พลางใช้พลังวิญญาณควบคุมเลือดที่พุ่งกระเซ็นให้กลายเป็นหมอกโลหิต ล้อมเหลิ่งอู๋ซวงไว้เป็นวง
เขากับเหลิ่งอู๋ซวงอยู่ในขั้นหนึ่งเหมือนกัน ทว่าพิษราคะในเลือดของเขาร้ายแรงกว่า แม้เหลิ่งอู๋ซวงจะกินยาเม็ดชำระจิตเข้าไปแล้ว ก็ยังต้านทานไม่ไหว
แก้มของเหลิ่งอู๋ซวงมีสีแดงระเรื่อ ดวงตายังเหลือความแจ่มใสเป็นครั้งสุดท้าย นางกัดฟันเอ่ยว่า “เพลงวายุใหญ่·วายุพัดเมฆาสลาย!”
ตูม ๆ ๆ ๆ—
พลังวิญญาณของนางหลั่งไหลผ่านกระบี่เสวียนอย่างบ้าคลั่ง แปรเปลี่ยนเป็นพายุโหมกระหน่ำทั่วฟ้า พัดหมอกโลหิตให้สลายไปพร้อมกันนั้น คมกระบี่นับไม่ถ้วนก็พุ่งกวาดออกไปอย่างไร้ปรานี กระแทกใส่ภูผาและหมู่ไม้โดยรอบ ในชั่วพริบตา ก้อนหินแตกกระจาย ต้นไม้ใหญ่โค่นล้มระเนระนาด
ลูกน้องทั้งห้าถูกคมกระบี่เฉือนคอทีละคน ตายคาที่
คมกระบี่อีกนับไม่ถ้วนพุ่งโถมเข้าใส่ชายหน้าแผลเป็น ทำให้เขาต้องรับมืออย่างทุลักทุเล
“ไป!”
เหลิ่งอู๋ซวงกลับปรากฏกายข้างอันจื้อจ้ายอย่างเงียบเชียบ แล้วพาเขาหนีไปอีกทาง
จิตใจของนางแข็งแกร่งอย่างยิ่ง แม้ดวงตาทั้งคู่จะแดงก่ำ ร่างบอบบางสั่นเทา และลมหายใจหอบกระชั้น ก็ยังข่มความปรารถนาไว้ได้
ทว่าเพิ่งเดินไปได้สามจั้ง ฝีเท้าของนางก็หยุดชะงัก แววตาเผยความสิ้นหวัง