ตากแดดก็แกร่งขึ้น แค่มองครั้งเดียวเซียนยังต้องคุกเข่า!

ตอนที่ 48 ตากแดดแล้วแข็งแกร่งขึ้น แค่ปรายตามองเซียนก็ต้องคุกเข่า!

7 นาที· 1.6K คำ

ให้ตายสิ!

นี่มาขอให้ฉันรับรองว่าเป็นเซียนงั้นเหรอ?

คิดว่าตัวเองเป็นเทพเซียนหวงหรืองัย!

อันจื้อจ้ายอดไม่ได้ที่จะบ่นในใจ

คำว่า “ตัดอวิชชาจนสิ้น” หมายถึงการมองทะลุการเกิด แก่ เจ็บ ตาย ถอนรากความโลภ โทสะ และโมหะ ชำระใจและกายให้เที่ยงตรง จนบรรลุร่างพระอรหันต์

พูดให้เข้าใจง่าย คำถามของหลวงจีนชราคือกำลังถามอันจื้อจ้ายว่า ตนได้บรรลุร่างพระอรหันต์แล้วหรือยัง

อะไรนะ? ถ้าฉันบอกว่าท่านบรรลุแล้ว ท่านจะเหาะขึ้นสวรรค์ได้ทันทีเลยหรือไง?

“เด็กโง่เอ๋ย เด็กโง่!”

อันจื้อจ้ายไพล่มือไว้ด้านหลัง ยืนสงบนิ่ง กล่าวด้วยน้ำเสียงสุขุมเกินวัยว่า “ท่านมุ่งมั่นอยู่กับการบำเพ็ญให้บรรลุผล เช่นนี้ก็คือความยึดติดอย่างหนึ่ง ในเมื่อยังปล่อยวางความยึดติดไม่ได้ แล้วจะกล่าวได้อย่างไรว่ามองทะลุทุกสิ่งแล้ว?”

หลวงจีนชรานิ่งงันราวกับถูกฟ้าผ่า

ใช่แล้ว ความยึดติดของตนลึกล้ำถึงเพียงนี้ ล่วงละเมิดความโลภและโมหะมานาน แต่ก่อนกลับไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย?

ทว่า หากปล่อยวางความคิดที่จะบรรลุพุทธะ แล้วจะบรรลุพุทธะได้อย่างไร?

ชั่วขณะนั้น จิตใจเขาปั่นป่วน สีหน้าบิดเบี้ยว พลังวิญญาณกระจัดกระจาย คล้ายจะธาตุไฟเข้าแทรก

ทุกคนต่างตกใจ รีบถอยกรูด มองอันจื้อจ้ายด้วยแววตาหวาดผวายิ่งกว่าเดิม

คนผู้นี้ไม่เพียงมีพลังต่อสู้น่าตื่นตะลึง เพียงเอ่ยปากประโยคเดียวก็ทำให้ฉานซือคุหรงเริ่มสงสัยในหนทางยุทธ์ของตน น่ากลัวเกินไปแล้ว!

อันจื้อจ้ายเองก็รู้ว่าท่าไม่ดี จึงรีบถามว่า “ฉานซือ พุทธะคือสิ่งใด?”

ฉานซือคุหรงกล่าวว่า “อาตมาคือพุทธะ!”

“ไม่ใช่ สรรพชีวิตทั่วหล้านี้ต่างหาก ทุกคนและทุกสรรพสิ่งล้วนเป็นพุทธะ!”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป