โถงใหญ่จวนไป๋
ไป๋ไหลไฉกับคนอื่น ๆ รีบมาถึง พอเห็นอันอู๋ฉางนั่งอยู่บนที่นั่งประธานอย่างสง่าผ่าเผย ก็รีบคารวะทันที
“องค์ชายหกโปรดอภัย ข้าน้อยไป๋ไม่ทราบว่าวันนี้พระองค์เสด็จมาเยือน จึงมิได้ออกมาต้อนรับ นับเป็นความผิดอย่างยิ่ง”
“ไม่เป็นไร”
อันอู๋ฉางยิ้มบาง ๆ พลางแสร้งทำท่าทีเป็นกันเอง “ข้าเบื่ออยู่พอดี จึงถือวิสาสะมารบกวนเสียหน่อย บังเอิญเหลือเกินที่พวกท่านไม่อยู่บ้านกันสักคน ไม่ทราบว่าจะบอกข้าได้หรือไม่ว่าเมื่อครู่ไปที่ใดกันมา?”
จะบอกได้อย่างไรเล่า
ไป๋ไหลไฉนึกบ่นในใจ แต่ก็แค่คิดเท่านั้น
ถึงเขาไม่พูด องค์ชายหกก็ย่อมส่งคนไปสืบอยู่ดี สู้ตอบไปตรง ๆ เสียเลย “ทูลองค์ชายหก เมื่อครู่พวกเราไปที่ตำหนักองค์ชายเก้า เสี่ยวโยวกับองค์ชายเก้ามีสัญญาหมั้นหมายกันอยู่ ย่อมต้องไปมาหาสู่กันเป็นครั้งคราว เพื่อสานสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้น”
ฮึ ๆ ข้าพูดถึงขั้นนี้แล้ว ดูซิว่าท่านยังจะหน้าด้านมาตามตื๊อบุตรสาวข้าอีกหรือไม่!
ขออภัย ตระกูลไป๋ของข้าตอนนี้เป็นขององค์ชายเก้าไปหมดแล้ว
เป็นดังที่คาด คิ้วตาของอันอู๋ฉางพลันฉายแววโกรธเกรี้ยว “จะไปสานสัมพันธ์กับเจ้านั่น...น้องเก้าของข้าไปทำไม? ข้ารู้ว่าสัญญาหมั้นหมายนี้ทำให้เสี่ยวโยวต้องกล้ำกลืนความทุกข์ใจ ประมุขตระกูลไป๋ไม่ควรคิดถึงความสุขของบุตรสาว แล้วพิจารณายกเลิกสัญญาหมั้นหมายเหลวไหลนี้หรือ?”
ดวงตาของเขาคมกริบดุจคมมีด น้ำเสียงต่ำลึกแผ่แรงกดดันใส่ไป๋ไหลไฉ
ไป๋ไหลไฉงุนงงไปหมด หันไปถามไป๋เสี่ยวโยวว่า “ทุกข์ใจหรือ? ลูกเอ๋ย เจ้าเป็นทุกข์หรือไม่?”
“ลูกไม่ทุกข์ใจแม้แต่น้อยเจ้าค่ะ”