ตากแดดก็แกร่งขึ้น แค่มองครั้งเดียวเซียนยังต้องคุกเข่า!

ตอนที่ 44 ใจคือหลักสัจธรรม หวังหมิงหยางตื่นรู้แล้วหรือ?

7 นาที· 1.6K คำ

“ปิดร้านแล้วหรือ? เฒ่าเติ้ง นี่ท่านก็เตรียมจะไปชมศิลาจารึกเซียนด้วยหรือ?”

คนชอบเรื่องสนุกอดหยอกเย้าไม่ได้

นักเล่านิทานมิได้ปฏิเสธ กลับหัวเราะเอ่ยว่า “ฮ่า ๆ ใช่แล้ว กระดูกแก่ ๆ อย่างข้าก็อยากมีอายุยืนสัก 400 ปีเหมือนฉานซือคุหรง!”

ถ้อยคำนี้เรียกเสียงหัวเราะครืนจากผู้คน ไม่มีใครคิดจริงจัง

อันจื้อจ้ายออกจากหอสดับคลื่น เดินทอดน่องไปตามถนนมุ่งหน้ากลับจวน

เขาไม่รู้ว่าภายนอกเป็นอย่างไร แต่ภายในเมืองหลวงยังคงมีบรรยากาศเจริญรุ่งเรือง การรักษาความสงบและสภาพแวดล้อมก็จัดการได้ดี

พ่อค้าแม่ขายเริ่มตั้งแผงตลาดกลางคืน โรงเตี๊ยมใหญ่แต่ละแห่งต่างจุดโคมไฟ ผู้คนบนถนนกลับยิ่งมากขึ้น

อันที่จริง แคว้นต้าฉู่เพิ่งก่อตั้งมาได้ 63 ปี ฮ่องเต้ฉู่เป็นจักรพรรดิองค์ที่สอง แม้ไม่อาจเทียบฮ่องเต้ไท่ฉู่ผู้สร้างแคว้นได้ แต่ก็ยังรักษาบ้านเมืองไว้ได้ ทว่าเมื่อเผชิญภัยแล้งร้ายแรงที่พบได้ยากในรอบพันปี ประกอบกับพระชนมายุที่มากขึ้น บ้านเมืองจึงเลี่ยงความปั่นป่วนไม่พ้น

จากระยะไกล เขาก็เห็นเงาร่างคุ้นตายืนอยู่หน้าประตูจวน

เป็นหวังหมิงหยาง ผู้ถูกอันจื้อจ้ายหลอกจน “เสียสติ” นั่นเอง

เขาผอมลง ผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ทั้งยังดูชราลงกว่าเดิม ทว่าดวงตากลับสุกใสเป็นประกาย ราวกับเปล่งแสงท่ามกลางราตรี สะดุดตาอย่างยิ่ง

เมื่อเห็นอันจื้อจ้าย เขาก็รีบสาวเท้าเข้ามา ถึงกับคารวะในฐานะศิษย์ด้วยความตื่นเต้น “ขอบพระทัยองค์ชายที่ชี้แนะ ข้าน้อยตื่นรู้แล้ว!”

“ท่านตื่นรู้อะไรหรือ?”

อันจื้อจ้ายชะงักงัน “ท่านเข้าใจสิ่งใดแล้ว?”

“ช่วงนี้ข้าน้อยเฝ้าพิจารณาต้นไผ่ ตั้งใจเริ่มศึกษาสรรพสิ่งจากต้นไผ่ แต่สุดท้ายกลับไม่ได้อะไรเลย ภายหลังข้าน้อยลองทบทวนคำพูดของท่านอีกครั้ง ในที่สุดก็ได้ข้อคิด!”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป