“พี่หานเยวี่ย เหตุใดองค์ชายถึงนึกอยากรับสมัครพ่อครัวขึ้นมากะทันหันหรือเจ้าคะ?”
ระหว่างทางกลับ ไป๋เสี่ยวโยวอดถามข้อสงสัยในใจออกมาไม่ได้
หลี่หานเยวี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ครุ่นคิดอย่างรอบคอบ ก่อนจะเห็นว่าไป๋เสี่ยวโยวไม่ใช่คนนอก จึงเอ่ยขึ้นว่า “องค์ชายประทานตำราอาหารให้ข้าเล่มหนึ่ง คงอยากลิ้มลองอาหารในนั้น เพียงแต่ว่าสัตว์ปีศาจส่วนใหญ่ในตำราเป็นถึงราชันปีศาจ จึงหาซื้อไม่ได้ องค์ชายเลยให้ข้าเริ่มฝึกทำอาหารธรรมดาก่อน”
“ตำราอาหาร? สัตว์ปีศาจ?”
โอกาส!
นี่มันโอกาสครั้งใหญ่ชัด ๆ!
แววตาของไป๋เสี่ยวโยววูบไหว ก่อนจะตื่นเต้นขึ้นมาทันที นางเสนอตัวว่า “หากเป็นเช่นนั้น ตระกูลไป๋ของข้าช่วยได้เจ้าค่ะ!”
ช่วงนี้ตระกูลไป๋คิดจนหัวแทบแตก ก็ยังนึกไม่ออกว่าจะกระชับความสัมพันธ์กับองค์ชายเก้าให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นได้อย่างไร กำลังกลุ้มใจอยู่พอดี โอกาสนี้ไม่ใช่วิ่งมาหาถึงที่หรือ?
ต่อไปองค์ชายเก้าต้องการสิ่งใด ตระกูลไป๋ของนางจะจัดหาให้ทั้งหมด!
“เรื่องนี้...” หลี่หานเยวี่ยลังเลเล็กน้อย
ไป๋เสี่ยวโยวจับมือหลี่หานเยวี่ยไว้ พลางกล่าวอย่างจริงใจว่า “พี่หานเยวี่ย องค์ชายย่อมไม่ถือสาหรอกเจ้าค่ะ ท่านบอกข้าก่อนก็ได้ว่าต้องการสิ่งใด ข้าจะเตรียมไว้ก่อน หากถึงตอนนั้นองค์ชายไม่ต้องการก็ค่อยว่ากัน แต่ถ้าต้องการ เราก็ถวายให้ได้เลย พวกเราทำด้วยความเต็มใจอย่างแท้จริงเจ้าค่ะ”
หลี่หานเยวี่ยพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นก็ได้ วัตถุดิบของอาหารจานหนึ่งหาไม่ยากนัก ใช้เพียงปลาหลีสีรุ้งเมฆเหยาและหญ้าวิญญาณชำระจิต”
“ปลาหลีสีรุ้งเมฆเหยากับหญ้าวิญญาณชำระจิต... ดี ข้าจำได้แล้ว! พวกเราจะรีบรวบรวมให้ครบโดยเร็ว เพื่อให้องค์ชายได้ลิ้มรสอาหารเลิศรสโดยไวเจ้าค่ะ”