ตูม!
คำถามหนึ่งทำให้สมองของหวังหมิงหยางขาวโพลน ราวกับมีภูเขาไฟระเบิดขึ้นภายใน!
เขายืนนิ่งงันอยู่กับที่
ริมฝีปากสั่นระริก แต่กลับพูดอะไรไม่ออกอีกแม้แต่คำเดียว
ใช่แล้ว มาตรฐานตัดสินขุนนางที่ดีลดต่ำลงถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?
ปกครองหัวเมืองให้ประชาชนอยู่อย่างสงบสุขและทำมาหากินได้อย่างร่มเย็น นั่นต่างหากคือขุนนางที่ดี ความยากจนและประหยัดไม่ควรเป็นหลักเกณฑ์พื้นฐานที่สุดหรือ? เขากลับยกเรื่องนี้มาเป็นความภาคภูมิใจเสียได้?
เขามักยกตนว่าเป็นขุนนางผู้เที่ยงธรรม ไม่ยอมสมคบคิดกับขุนนางฉ้อฉล แต่กลับลดมาตรฐานการเป็นขุนนางของตนลงโดยไม่รู้ตัว!
“องค์...องค์ชายเก้า ท่าน...”
หวังหมิงหยางมองอันจื้อจ้าย ดวงตาขุ่นมัวเต็มไปด้วยความสงสัยและตื่นตะลึง
เวลานี้เขาจึงเพิ่งตระหนักว่าองค์ชายเก้าตรงหน้าแตกต่างจากองค์ชายเก้าคนก่อนราวฟ้ากับเหว ทั้งท่วงท่าและน้ำเสียงเช่นนี้ มิใช่สิ่งที่คนไร้ความสามารถอย่างที่กล่าวขานกันจะเปล่งออกมาได้!
เขาราวกับมองเห็นพระบารมีของจักรพรรดิจากร่างอันจื้อจ้าย!
“เฮ้อ เป็นข้าน้อยเขลาปัญญาเอง ขอบพระทัยองค์ชายเก้าที่ปลุกข้าน้อยให้ตื่น ทำให้ข้าน้อยได้สำนึกเสียที!”
หวังหมิงหยางค้อมกายคำนับอย่างจริงจัง ก่อนกล่าวด้วยความตื่นเต้นว่า “องค์ชายทรงมีวิสัยทัศน์กว้างไกลและความคิดลึกซึ้ง มิใช่ผู้ที่จะถูกจำกัดอยู่ในสระน้ำเล็ก ๆ ได้ ข้าน้อยจะทุ่มเทสั่งสอนองค์ชายให้ดีที่สุด นี่จึงจะเป็นพรของปวงประชาใต้หล้า!”
หืม?
ความเข้าใจของเจ้านี่มันอะไรกัน?
ฉันกำลังเหน็บแนมเจ้าอยู่นะ ทำไมกลับยิ่งมั่นใจว่าจะเป็นอาจารย์ให้ฉันเสียล่ะ?
อันจื้อจ้ายขมวดคิ้ว ส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “เจ้าไม่มีคุณสมบัติ”