ตากแดดก็แกร่งขึ้น แค่มองครั้งเดียวเซียนยังต้องคุกเข่า!

ตอนที่ 30 ถ่ายทอดวิถีแห่งการศึกษาสรรพสิ่ง ทฤษฎีสูงสุดแห่งฟ้าดินขององค์ชายเก้า!

7 นาที· 1.6K คำ

ตูม!

คำถามหนึ่งทำให้สมองของหวังหมิงหยางขาวโพลน ราวกับมีภูเขาไฟระเบิดขึ้นภายใน!

เขายืนนิ่งงันอยู่กับที่

ริมฝีปากสั่นระริก แต่กลับพูดอะไรไม่ออกอีกแม้แต่คำเดียว

ใช่แล้ว มาตรฐานตัดสินขุนนางที่ดีลดต่ำลงถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?

ปกครองหัวเมืองให้ประชาชนอยู่อย่างสงบสุขและทำมาหากินได้อย่างร่มเย็น นั่นต่างหากคือขุนนางที่ดี ความยากจนและประหยัดไม่ควรเป็นหลักเกณฑ์พื้นฐานที่สุดหรือ? เขากลับยกเรื่องนี้มาเป็นความภาคภูมิใจเสียได้?

เขามักยกตนว่าเป็นขุนนางผู้เที่ยงธรรม ไม่ยอมสมคบคิดกับขุนนางฉ้อฉล แต่กลับลดมาตรฐานการเป็นขุนนางของตนลงโดยไม่รู้ตัว!

“องค์...องค์ชายเก้า ท่าน...”

หวังหมิงหยางมองอันจื้อจ้าย ดวงตาขุ่นมัวเต็มไปด้วยความสงสัยและตื่นตะลึง

เวลานี้เขาจึงเพิ่งตระหนักว่าองค์ชายเก้าตรงหน้าแตกต่างจากองค์ชายเก้าคนก่อนราวฟ้ากับเหว ทั้งท่วงท่าและน้ำเสียงเช่นนี้ มิใช่สิ่งที่คนไร้ความสามารถอย่างที่กล่าวขานกันจะเปล่งออกมาได้!

เขาราวกับมองเห็นพระบารมีของจักรพรรดิจากร่างอันจื้อจ้าย!

“เฮ้อ เป็นข้าน้อยเขลาปัญญาเอง ขอบพระทัยองค์ชายเก้าที่ปลุกข้าน้อยให้ตื่น ทำให้ข้าน้อยได้สำนึกเสียที!”

หวังหมิงหยางค้อมกายคำนับอย่างจริงจัง ก่อนกล่าวด้วยความตื่นเต้นว่า “องค์ชายทรงมีวิสัยทัศน์กว้างไกลและความคิดลึกซึ้ง มิใช่ผู้ที่จะถูกจำกัดอยู่ในสระน้ำเล็ก ๆ ได้ ข้าน้อยจะทุ่มเทสั่งสอนองค์ชายให้ดีที่สุด นี่จึงจะเป็นพรของปวงประชาใต้หล้า!”

หืม?

ความเข้าใจของเจ้านี่มันอะไรกัน?

ฉันกำลังเหน็บแนมเจ้าอยู่นะ ทำไมกลับยิ่งมั่นใจว่าจะเป็นอาจารย์ให้ฉันเสียล่ะ?

อันจื้อจ้ายขมวดคิ้ว ส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “เจ้าไม่มีคุณสมบัติ”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป