เพียงชั่วพริบตา เสื้อผ้าของหลี่หานเยวี่ยก็หลวมโพรกจนเผยให้เห็นหัวไหล่ทั้งสองข้าง ดวงตาพร่าหวาน ลมหายใจแผ่วเบา ราวกับพร้อมให้ผู้ใดมาเชยชม
เชี่ย!
พิษราคะนี่ช่างน่ากลัวเหลือเกิน!
อันจื้อจ้ายสูดลมหายใจเย็นเยียบ
พิษนี่ถึงกับเปลี่ยนเทพธิดาผู้เย็นชาและจิตใจสงบนิ่งอย่างหลี่หานเยวี่ย ให้กลายเป็นเช่นนี้ได้ในพริบตา
มิน่าเล่านางจึงฆ่าตัวตายโดยไม่ลังเล
เผชิญหน้ากับหลี่หานเยวี่ยในสภาพนี้ อันจื้อจ้ายแทบต้านทานไม่ไหว
เขารีบหยิบน้ำพุวิญญาณออกมาขวดหนึ่ง แล้วกรอกใส่ปากตนเองหลายอึกเพื่อดับความร้อนรุ่ม
จากนั้นก็ยัดปากขวดเข้าไปในปากหลี่หานเยวี่ย “เร็วเข้า อมไว้!”
“อึก ๆ อึก ๆ—”
สายน้ำไหลจากริมฝีปากของนางลงมา อวดเรือนร่างเปียกชุ่มเย้ายวน
ทว่าน้ำส่วนใหญ่ถูกนางกลืนลงไป อาการกระสับกระส่ายค่อย ๆ บรรเทาลง แววตาก็กลับมามีชีวิตชีวาขึ้นเล็กน้อย
เจ๋งชะมัด ได้ผลด้วย!
อันจื้อจ้ายถอนหายใจอย่างโล่งอก
ทันใดนั้น สีหน้าเขาพลันเปลี่ยนไป เขาโอบหลี่หานเยวี่ยแล้วหมุนตัวหายลับไปในความมืดอย่างรวดเร็ว
ไม่นานนัก เหลิ่งอู๋ซวงในชุดดำก็เหาะพุ่งมาจากกลางอากาศด้วยสีหน้าเคร่งขรึม นางกวาดตามองรอบด้าน ครั้นเห็นศพของชายอัปลักษณ์ รูม่านตาก็หดวูบทันที!
……
จวนองค์ชายเก้า
หลี่หานเยวี่ยก้มหน้าลงต่ำ ราวกับเด็กที่ทำผิด แก้มแดงระเรื่อ อับอายจนอยากมุดแผ่นดินหนี ศีรษะแทบมีควันพวยพุ่งออกมา
แม้นางจะถูกพิษ แต่สติยังแจ่มชัด จึงรู้ว่าตนทำอะไรลงไปบ้าง
นางแทบไม่อยากเชื่อว่าตนจะพูดจายั่วยวนโจ่งแจ้งเช่นนั้นออกมา ทั้งยังฉีกเสื้อผ้าของอันจื้อจ้ายอีกด้วย
อ๊า—
ให้ข้าตายไปเสียยังดีกว่า!
ในหัวนางมีตัวน้อย ๆ กำลังกรีดร้องด้วยความอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี