ภายในหอสดับคลื่น
ทุกคนต่างฟังอย่างเคลิบเคลิ้ม
เขตเมืองหลวงอยู่ใต้พระบาทของโอรสสวรรค์ ต่อให้ภายนอกจะทุกข์ยากจนผู้คนอดอยาก หรือถึงขั้นกินลูกของตนเองเพื่อประทังชีวิต ที่นี่ก็ไม่ได้รับผลกระทบมากนัก
ทุกคนไม่กล้าออกจากเมือง ใช้ชีวิตสุขสงบอยู่ภายใน ได้แต่ฟังเรื่องใหญ่จากภายนอกผ่านปากนักเล่านิทาน ทว่าทำได้เพียงทอดถอนใจอยู่ไม่กี่คำ ยากจะร่วมรู้สึกราวกับประสบด้วยตนเอง
“ใต้หล้าสมานฉันท์? ท่านอ๋อง ลัทธิบัวขาวนี่เกรงว่าจะคิดก่อกบฏกระมัง!”
เสี่ยวกุ้ยจื่อรินชาให้อันจื้อจ้าย พลางขมวดคิ้วเอ่ยอย่างอดไม่ได้
สิ่งที่เรียกว่าสมานฉันท์นั้น คือการสนับสนุนให้ทุกคนเท่าเทียมกัน ทั้งทรัพย์สินและฐานะ แนวคิดเช่นนี้สวนทางกับแนวคิดศักดินาในปัจจุบันโดยสิ้นเชิง ดุจน้ำกับไฟที่ไม่อาจอยู่ร่วมกันได้ หากไม่ใช่การก่อกบฏแล้วจะเป็นอะไรไปได้อีก
“สมานฉันท์บ้าบออะไร ก็แค่คำพูดหลอกลวงใจคนเท่านั้น”
อันจื้อจ้ายจิบชาแล้วใช้ลิ้นดุนใบชาออกจากปากอย่างลวก ๆ ก่อนเอ่ยอย่างดูแคลนว่า “ภายในลัทธิบัวขาวยังแบ่งชนชั้นเป็นพระแม่กับสาวกผู้ศักดิ์สิทธิ์ คนธรรมดาทั่วไปเห็นพระแม่ยังต้องกราบไหว้ นี่เรียกว่าสมานฉันท์หรือ?”
เสี่ยวกุ้ยจื่อถอนหายใจ “บ้านเมืองวุ่นวายเช่นนี้ เกรงว่ากลียุคกำลังจะมาเยือนแล้ว”
อันจื้อจ้ายเหลือบมองเขา “ยังจะมาทอดถอนใจอีก ทำเป็นรู้มากไปได้”
เสี่ยวกุ้ยจื่อเกาศีรษะอย่างเขินอาย “ฮี่ ๆ บ่าวเพียงกังวลว่าพวกกบฏเหล่านั้นจะกระทบชีวิตของท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”
อันจื้อจ้ายพยักหน้า “เฮ้อ เจ้าพูดมีเหตุผลเสียจริง หวังว่าท่านพ่อผู้บังเกิดเกล้าของข้าจะเอาการเอางานสักหน่อย จัดการปัญหาทั้งหมดให้เรียบร้อย ข้าจะได้ใช้ชีวิตสบาย ๆ เสียที”
เขาพลันรั้งเด็กยกน้ำชาที่เดินผ่านข้างกายไว้ ก่อนยิ้มเอ่ยว่า “เสี่ยวเอ้อร์ เห็นกาน้ำชาของข้าว่างแล้ว เหตุใดทำเป็นมองไม่เห็น รีบเติมชาสิ! อ้อ เอาขนมมาอีกชุดด้วย”