ตากแดดก็แกร่งขึ้น แค่มองครั้งเดียวเซียนยังต้องคุกเข่า!

ตอนที่ 33 ฉันถูกจับเป็นตัวประกันแล้วหรือ?

7 นาที· 1.5K คำ

อันจื้อจ้ายไม่เห็นด้วยกับความคิดนี้ แต่ก็ไม่ได้โต้แย้งอีกฝ่าย

โลภทรัพย์ย่อมนำภัย โลภอำนาจย่อมพินาศ

เพื่อแย่งชิงอำนาจ ผู้คนจึงต้องติดอยู่ในวังวนเล่ห์เหลี่ยมและความขัดแย้งภายในใจอันไม่มีวันสิ้นสุด ท้ายที่สุดก็หมดแรงกายแรงใจจนซูบเซียว นี่เรียกว่าปลดปล่อยตนเองตรงไหนกัน ชัด ๆ ว่าเป็นการทรมานตัวเอง

ทว่าอำนาจกัดกร่อนจิตใจ อันหวยเหรินเห็นได้ชัดว่าหลงระเริงจนถอนตัวไม่ขึ้น

เขากำลังเพลิดเพลินกับความรู้สึกที่ได้ควบคุมชะตาชีวิตของผู้อื่น อีกทั้งยังหลงตัวเองจนได้ใจ

เพียงครึ่งเดือนสั้น ๆ อันหวยเหรินก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากองค์ชายไร้ประโยชน์คนเดิม กลายเป็นพยัคฆ์ร้ายผู้เปี่ยมด้วยความปรารถนาและความทะเยอทะยาน ทั้งยังเลือดเย็นและเผด็จการ!

“น้องเก้า ยอดฝีมือขั้นสาม ขั้นสอง ขั้นหนึ่ง กระทั่งผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสูงสุด ต่างพากันมาสวามิภักดิ์ข้า นอกจากนั้น ทั้งสภาเสนาบดีทั้งสี่กรมและสามสำนักตรวจการก็มีคนของข้า ต่อไปหากเจ้ามีปัญหาอันใดก็มาหาข้า เพียงข้าพูดคำเดียวก็ช่วยจัดการให้ได้!”

เขาวางท่าเสียเต็มประดา น่าเสียดายที่ดื่มเหล้าไม่เก่งเอาเสียเลย

ตุ้บ! เขาฟุบลงบนโต๊ะ หมดสติไปเพราะเมามาย

ทันใดนั้น สาวใช้ก็ออกมาคลุมเสื้อขนมิงค์ตัวหนาให้อันหวยเหรินอย่างใส่ใจ

อันจื้อจ้ายมองออกแล้วว่า อันหวยเหรินเรียกตนมาหาก็เพื่ออวดเก่ง เพื่อวางท่า

เขาประสบความสำเร็จแล้ว แต่ไม่รู้จะไปโอ้อวดกับใคร สุดท้ายจึงเลือกตนซึ่งเป็นองค์ชายไร้ประโยชน์เหมือนกัน เมื่อเปรียบเทียบกันแล้วก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกประสบความสำเร็จมากขึ้น

“บุปผางามพร่างพราย ยิ่งมองยิ่งพร่าเลือน…”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป