อันจื้อจ้ายไม่เห็นด้วยกับความคิดนี้ แต่ก็ไม่ได้โต้แย้งอีกฝ่าย
โลภทรัพย์ย่อมนำภัย โลภอำนาจย่อมพินาศ
เพื่อแย่งชิงอำนาจ ผู้คนจึงต้องติดอยู่ในวังวนเล่ห์เหลี่ยมและความขัดแย้งภายในใจอันไม่มีวันสิ้นสุด ท้ายที่สุดก็หมดแรงกายแรงใจจนซูบเซียว นี่เรียกว่าปลดปล่อยตนเองตรงไหนกัน ชัด ๆ ว่าเป็นการทรมานตัวเอง
ทว่าอำนาจกัดกร่อนจิตใจ อันหวยเหรินเห็นได้ชัดว่าหลงระเริงจนถอนตัวไม่ขึ้น
เขากำลังเพลิดเพลินกับความรู้สึกที่ได้ควบคุมชะตาชีวิตของผู้อื่น อีกทั้งยังหลงตัวเองจนได้ใจ
เพียงครึ่งเดือนสั้น ๆ อันหวยเหรินก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากองค์ชายไร้ประโยชน์คนเดิม กลายเป็นพยัคฆ์ร้ายผู้เปี่ยมด้วยความปรารถนาและความทะเยอทะยาน ทั้งยังเลือดเย็นและเผด็จการ!
“น้องเก้า ยอดฝีมือขั้นสาม ขั้นสอง ขั้นหนึ่ง กระทั่งผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสูงสุด ต่างพากันมาสวามิภักดิ์ข้า นอกจากนั้น ทั้งสภาเสนาบดีทั้งสี่กรมและสามสำนักตรวจการก็มีคนของข้า ต่อไปหากเจ้ามีปัญหาอันใดก็มาหาข้า เพียงข้าพูดคำเดียวก็ช่วยจัดการให้ได้!”
เขาวางท่าเสียเต็มประดา น่าเสียดายที่ดื่มเหล้าไม่เก่งเอาเสียเลย
ตุ้บ! เขาฟุบลงบนโต๊ะ หมดสติไปเพราะเมามาย
ทันใดนั้น สาวใช้ก็ออกมาคลุมเสื้อขนมิงค์ตัวหนาให้อันหวยเหรินอย่างใส่ใจ
อันจื้อจ้ายมองออกแล้วว่า อันหวยเหรินเรียกตนมาหาก็เพื่ออวดเก่ง เพื่อวางท่า
เขาประสบความสำเร็จแล้ว แต่ไม่รู้จะไปโอ้อวดกับใคร สุดท้ายจึงเลือกตนซึ่งเป็นองค์ชายไร้ประโยชน์เหมือนกัน เมื่อเปรียบเทียบกันแล้วก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกประสบความสำเร็จมากขึ้น
“บุปผางามพร่างพราย ยิ่งมองยิ่งพร่าเลือน…”