ย่นแผ่นดินเหลือเพียงนิ้ว!
ทุกแห่งหนที่สายตาทอดมอง เพียงขยับความคิดก็ไปถึงได้!
นี่คืออิทธิฤทธิ์ที่ควบคุมมิติ กระบวนท่าเหินทะยานใดในใต้หล้าล้วนเทียบไม่ติด
ใต้แสงจันทร์เต็มดวง อันจื้อจ้ายเดินทอดน่องอย่างสบายอารมณ์ ทว่าความเร็วกลับดุจดาวตกไล่จันทร์ พริบตาเดียวก็พุ่งหายไป มุ่งหน้าไปยังเขาไท่เยว่
เส้นทางที่ม้าเร็วควบสุดกำลังยังต้องใช้เวลาถึงสี่วัน เขากลับไปถึงในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม
เขาไท่เยว่เมื่อมองจากด้านข้างทอดยาวเป็นสันเขา เมื่อมองตรงกลับเป็นยอดสูงตระหง่าน นับเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในจิงโจว ผาหินสูงชันขรุขระ เส้นทางบนเขาบางช่วงเป็นมุมฉากเก้าสิบองศาสูงถึงร้อยเมตร เรียกได้ว่าวิหคยังยากจะบินข้าม!
แต่เรื่องแค่นี้ย่อมขวางยอดฝีมือแห่งยุทธภพไม่ได้!
เมื่ออันจื้อจ้ายมาถึง บนยอดเขากลับมีผู้คนมารวมตัวกันไม่น้อยแล้ว พื้นที่ที่พอจะยืนได้หลายแห่งถูกจับจองหมด แม้แต่บนโขดหิน ต้นไม้เก่าแก่ และหน้าผาหินที่ยื่นออกมาก็ยังมีคนอยู่ สรุปง่าย ๆ ยิ่งใกล้ศิลาจารึกเซียนมากเท่าไร ก็ยิ่งมีคนจับจองมากเท่านั้น
อันจื้อจ้ายหยิบหน้ากากซุนหงอคงที่เคยได้จากการจับรางวัลมาสวม จากนั้นจึงหาทำเลที่ไม่ดีไม่เลว ยืนปะปนอยู่ในฝูงชน ทำตัวเป็นผู้ชมที่มาดูเรื่องสนุก
ศิลาจารึกเซียนที่กล่าวถึงมีรูปลักษณ์ดุจหยกขาว เป็นแท่งสี่เหลี่ยมเรียบเนียนราวกระจก สูงห้าเมตร กว้างสามเมตร อีกทั้งยังมีแสงพร่าเรืองรองห่อหุ้มอยู่ชั้นหนึ่ง ยามราตรีจึงโดดเด่นเป็นพิเศษ
ทางด้านซ้ายของศิลาจารึกเซียน มีพระชรารูปหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่ ท่านมีรูปลักษณ์สะดุดตา ดูราวกับใกล้สิ้นอายุขัย หลับตานั่งสมาธิสวดพระสูตร ไม่สนใจเรื่องภายนอก