ภายในห้องส่วนตัว
ชนจอกดื่มสุรากันอย่างครึกครื้น
อันหวยเหรินดื่มจนใบหน้าแดงก่ำ เขาตบต้นขาอย่างเสียดายแล้วเอ่ยว่า “น้องเก้า ข้าอิจฉาเจ้าจริง ๆ รู้อย่างนี้ข้าพูดว่า ‘เหตุใดไม่กินเนื้อบด’ บ้างก็ดี จะได้ไม่ต้องเข้าเฝ้า ไม่ต้องเข้าร่วมสอบเรียงความด้วย”
อันจื้อจ้ายแก้ว่า “ที่ข้าพูดเช่นนั้น ไม่ใช่เพราะอยากเลี่ยงเข้าเฝ้า แต่พูดจากใจจริง”
“ใช่แล้ว ที่จริงข้าก็คิดว่าเจ้าพูดมีเหตุผล ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเขาจะโกรธกันขนาดนั้นไปทำไม” อันหวยเหรินเอ่ยอย่างฉงน
อันจื้อจ้ายกล่าว “ข้าก็ไม่เข้าใจ”
คนรับใช้ที่คอยปรนนิบัติพวกเขาแอบส่งสายตาดูแคลนมาให้
อันหวยเหรินยิ่งดื่มก็ยิ่งคึกคัก พูดมากขึ้นเรื่อย ๆ “น้องเก้า ในบรรดาพี่น้องมากมาย ข้ามองเจ้าเป็นพี่น้องเพียงคนเดียว รู้ไหมว่าเพราะอะไร”
“เพราะเราสองคนต่างก็เป็นพวกไร้ความสามารถ”
“ฮ่า ๆ เจ้าพูดถูกแค่ครึ่งเดียว เพราะเจ้าไร้ความสามารถยิ่งกว่าข้า!”
อันหวยเหรินหัวเราะเสียงดัง ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนเป็นขุ่นเคือง “องค์ชายคนอื่นดูแคลนพวกเรา เหยียบย่ำพวกเราเสียจนจมดิน มองพวกเราเหมือนกองขยะ ข้าทนมาพอแล้ว! เป็นองค์ชายเหมือนกันแท้ ๆ พวกเขามีสิทธิ์อะไรมาวางตัวสูงส่งกว่าเรา? วันนี้ข้าจะล้างความอัปยศในอดีต!”
“โอ้? จะล้างความอัปยศอย่างไร?”
อันหวยเหรินกล่าวอย่างฮึกเหิม “เมื่อวานองค์ชายหกแต่งกลอนให้หญิงงามอันดับหนึ่ง แต่กลับไม่ได้รับความโปรดปรานจากนาง วันนี้ข้าก็จะแต่งกลอนบ้าง หากหญิงงามเลือกข้า ก็พิสูจน์ได้มิใช่หรือว่าข้าเก่งกว่าองค์ชายหก?”
ฮ่า ๆ ไอ้หกนั่นก็หมายตาบุรุษแต่งหญิงเหมือนกันเหรอ แถมยังโดนปฏิเสธอีก
อันจื้อจ้ายอดขำอยู่ในใจไม่ได้