กาลเวลาผันผ่านดุจสายน้ำ เพียงพริบตาเดียวห้าวันก็ล่วงเลยไป
จวนองค์ชายเก้า
“เปรี้ยงปร้าง!”
“ตูม! ตูม! ตูม—”
ในห้องครัวมีเสียงระเบิดดังขึ้นไม่ขาดสาย ราวกับจุดประทัดอยู่ก็ไม่ปาน
อันจื้อจ้ายเอนกายนอนบนเก้าอี้ในลานบ้าน จมอยู่ในห้วงความคิด
เสี่ยวกุ้ยจื่อถือกระบี่เหล็ก ฝึกวิชากระบี่พิฆาตมารอยู่ แต่สายตากลับเหลือบมองไปทางห้องครัวเป็นครั้งคราว จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
เจ้าจิ้งจอกน้อยตื่นจากการหลับใหลแล้ว มันค่อย ๆ ย่องไปถึงหน้าห้องครัว ก่อนจะชะโงกหัวเข้าไปมองอย่างใคร่รู้
“ตูม!”
ควันดำเข้มข้นกลุ่มหนึ่งพุ่งทะลักออกมาจากห้องครัวโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ปกคลุมเจ้าจิ้งจอกน้อยเอาไว้
เพียงชั่วพริบตา ไป๋เสวี่ยก็เปลี่ยนจากสีขาวทั้งตัวเป็นสีดำสนิท ขนฟูทั้งร่างชี้ฟูจนกลายเป็นเม่นดำ เหลือเพียงดวงตาสีฟ้าเย็นเยียบคู่หนึ่งที่กะพริบปริบ ๆ เต็มไปด้วยความไร้เดียงสาและงุนงง
“อี๊!”
มันเพิ่งรู้ตัวแล้วส่งเสียงร้องลั่น ก่อนจะพุ่งพรวดเข้าไปซุกในอ้อมแขนอันจื้อจ้าย ตัวสั่นงันงก
ครู่ต่อมา หลี่หานเยวี่ยซึ่งใบหน้าดำมอมแมมราวกับถ่าน มือหนึ่งถือจานอาหาร วิ่งออกมาจากห้องครัวอย่างกระฉับกระเฉง
นางยังรู้สึกว่าฝีมือตนเองยอดเยี่ยม พลางเอ่ยอย่างรอรับคำชมว่า “รีบลองชิมอาหารที่ข้าทำใหม่เร็วเข้า”
อันจื้อจ้ายก้มมองอาหารบนจาน
ดำเป็นตอตะโกจนแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร
“เสี่ยวกุ้ยจื่อ เจ้าลองชิมดูว่ารสเค็มพอดีหรือไม่”
“ขอรับ...”
เสียงของเสี่ยวกุ้ยจื่อเจือสะอื้น
จากนั้นเขาก็คีบอาหารขึ้นมาคำหนึ่ง ส่งเข้าปากราวกับยอมตายอย่างไม่หวั่นเกรง