กาลเวลาผันผ่านดุจสายน้ำ
อันจื้อจ้ายคอยนับวัน พอลองคำนวณดู วันนี้ก็ถึงวันสุ่มสิบครั้งแล้ว คิดแล้วก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมานิดหน่อย
ช่วงนี้เขาเอาแต่ปล่อยตัวว่างงานทั้งวัน นอกจากตากแดดก็ไปฟังนักเล่านิทาน ไม่ก็เดินเตร็ดเตร่ไปตามถนนราวกับคนเร่ร่อน ช่างน่าเบื่อหน่ายเหลือเกิน
ความก้าวหน้าด้านวรยุทธ์ของเสี่ยวกุ้ยจื่อเรียกได้ว่าน่าหวาดหวั่น!
ด้วยน้ำพุวิญญาณที่อันจื้อจ้ายมอบให้ ประกอบกับความเข้ากันได้ของคัมภีร์กระบี่พิชิตมาร เขาก็ทะลวงเข้าสู่ขั้นวรยุทธ์ระดับหกแล้ว!
ในยุทธภพนับว่าเป็นยอดฝีมือชั้นรองได้แล้ว ต่อให้เข้ากองทัพ ก็ยังรับตำแหน่งนายกองร้อยได้!
ทว่าความแข็งแกร่งนี้ยังห่างไกลจากอันจื้อจ้ายอย่างเทียบไม่ติด
เขาเคยลองทดสอบพละกำลังด้วยความอยากรู้อยากเห็น เพียงบีบเบา ๆ ก็ทำลูกเหล็กตันแบนได้ ใช้ค้อนทุบหน้าอกตัวเอง ค้อนกลับบุบงอ ใช้กระบี่แทงตัวเอง กระบี่ก็งอ พอเอามือไปย่างไฟกลับไม่เป็นอะไรแม้แต่เส้นผม
ส่วนความเร็ว เสี่ยวกุ้ยจื่อที่ฝึกวิชากระบี่พิฆาตมาร สำหรับเขาแล้วแทบไม่ต่างจากภาพที่เคลื่อนไหวช้าลงสิบเท่า
สรุปก็คือ...
วิปริตสุด ๆ!
เขาไม่รู้ว่าตนเองนับว่าไร้เทียมทานหรือไม่ แต่รู้เพียงว่าขอแค่ตากแดดต่อไป เขาต้องไร้เทียมทานแน่นอน!
หอสดับคลื่น
อันจื้อจ้ายมาอีกแล้ว
เสี่ยวกุ้ยจื่อพองแก้มอย่างไม่เต็มใจ ยกชามาให้เขาเรียบร้อย ก่อนพึมพำด้วยเสียงไม่เบาไม่ดังว่า “จอมโกหก!”
เห็นอันจื้อจ้ายไม่มีปฏิกิริยา นางก็จงใจขึ้นเสียงอย่างขุ่นเคือง “จอมโกหกตัวพ่อ!”
อันจื้อจ้ายเอ่ยกลั้วหัวเราะ “อะไร? ข้าไปทำให้เจ้าไม่พอใจหรือ?”
“พวกเราให้ท่านฟังนิทานฟรี ทั้งยังให้ดื่มชาฟรี แต่ท่านกลับไม่ยอมเล่าเรื่องให้ข้าฟังสักเรื่อง ข้าว่าท่านมันจอมโกหกชัด ๆ เรื่องที่ท่านเล่าล้วนไม่มีอยู่จริงทั้งนั้น!” เสี่ยวกุ้ยจื่อกล่าวอย่างน้อยใจ
ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ฟังนิทาน หอสดับคลื่นก็ไม่เก็บเงินจากอันจื้อจ้ายอีกเลย แต่ทุกครั้งเสี่ยวกุ้ยจื่อจะเข้ามาหา หวังให้อันจื้อจ้ายเล่าเรื่องให้นางฟัง น่าเสียดายที่เขาปฏิเสธอย่างไม่ไยดีทุกครั้ง จนนางน้อยเนื้อต่ำใจเป็นอย่างยิ่ง