วันรุ่งขึ้น
วันว่างเปล่าไร้ธุระเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง
อันจื้อจ้ายอยู่นิ่งจนเริ่มกระสับกระส่าย จู่ ๆ ก็นึกถึงงานอดิเรกที่ชื่นชอบที่สุดในชาติก่อน—
ตกปลา!
“โธ่เอ๊ย ชาตินี้ฉันว่างเกินไปจริง ๆ ถึงกับลืมกิจกรรมที่ชอบที่สุดในชาติก่อนได้ ไม่น่าเลยจริง ๆ!”
มือของอันจื้อจ้ายคันยุบยิบขึ้นมาทันที
ในชาติก่อนเขาทำงานหนักดั่งวัวดั่งม้าทั้งวันทั้งคืน ช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดก็คือการได้ตกปลาเงียบ ๆ สักครึ่งวันในวันหยุดสุดสัปดาห์
เพียงนึกถึงความสุขยามตกปลาตัวใหญ่ อะดรีนาลีนในร่างกายก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
จริงสิ ครั้งแรกที่ฉันสุ่มรางวัลหลังมายังโลกนี้ สิ่งที่ได้มาก็คือชุดอุปกรณ์ตกปลา ตอนนั้นยังด่าระบบว่าเป็นตัวบัดซบที่หลอกกินของรางวัลอยู่เลย
อันจื้อจ้ายหยิบอุปกรณ์ตกปลาที่ทิ้งไว้จนฝุ่นจับอยู่ในมิติระบบออกมาทันที
“เสี่ยวกุ้ยจื่อ ไปกันเถอะ ไปตกปลาที่ทะเลสาบอิ่นหลง!”
……
ในเวลาเดียวกัน
ตามสายน้ำที่ไหลลงมาจากบริเวณหอเฟิ่งเซียง จนถึงจุดหนึ่งทางตอนล่างของทะเลสาบอิ่นหลง
ที่นี่พ้นเขตเมืองหลวงอันเจริญรุ่งเรืองแล้ว ตั้งอยู่ชานเมือง มีป่าทึบและหญ้ารกขึ้นหนาแน่น
ร่างหนึ่งสวมชุดคลุมลายงูหลามสีแดงสด ใบหน้าขาวไร้หนวดเครา ผมขาวโพลน นั่งตกปลาอยู่บนโขดหินยักษ์ริมฝั่ง หันหน้าเข้าหาผืนน้ำ มือจับคันเบ็ดไว้
ข้างกายเขาคือจุดบรรจบของทะเลสาบอิ่นหลงกับทะเลสาบอีกแห่ง สายน้ำสองสายปะทะกันจนเกิดริ้วน้ำสีเงินนับล้านสายม้วนกระเพื่อม คลื่นน้ำกระเซ็นสูงเกือบครึ่งตัวคน
กระแสน้ำใต้น้ำยิ่งเชี่ยวกราก ก่อเกิดเป็นวังน้ำวนที่มองไม่เห็น พัดกระชากอย่างบ้าคลั่ง เสียงน้ำเชี่ยวคำรามอื้ออึงแว่วมาเป็นระยะ