บนคมมีดเฉือนเสือ จู่ๆ ก็มีแสงสีแดงแวววาวเปล่งประกายขึ้น
พลังอำมหิตสีเลือดแดงแผ่กระจายออกมา เลือนรางเป็นใบหน้าอาภัพของหลี่หู่
“ดูเหมือนแกจะเจอศัตรูที่น่ากลัวเข้านะ!”
“ฮ่าๆ แกตายแน่”
“ฉันจะไม่ให้แกสบายเด็ดขาด!”
เสียงเพ้อคลั่งดังขึ้นข้างหูฟานเฉิน เขาตกอยู่ภายใต้การโจมตีของคำสาปแค้น
จากนั้น:
พลังจิต+4
ความทนทาน+10
ขีดจำกัดความทนทาน+1
ความทนทาน+7
……
ความทนทานที่ร่อยหรอ เริ่มฟื้นฟูอย่างรวดเร็วด้วยแบตสำรองยี่ห้อหลี่หู่
คำสาปแค้นที่ติดมากับมีดเฉือนเสือ ส่งผลหลักๆ ต่อพลังจิตและความทนทานของฟานเฉิน
คำสาปแค้น มาจากวิญญาณหลงเหลือของหลี่หู่ และหลี่หู่แค้นฟานเฉินถึงที่สุด
มันยังคงมีความคิดหลงเหลืออยู่บ้าง
ส่วนใหญ่มักจะนิ่งเฉย แต่เมื่อฟานเฉินเจออันตราย โดยเฉพาะวิกฤตความเป็นความตาย มันจะปะทุออกมา เพื่อให้ฟานเฉินถึงแก่ความตาย
แน่นอน ความคิดหลงเหลือก็แค่ความคิดหลงเหลือ มันทำตามสัญชาตญาณเท่านั้น
มันยังไม่รู้ตัวว่า การปะทุในยามคับขันของมัน ไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับฟานเฉิน แต่กลับเป็นการช่วยเหลือ
การฟื้นฟูความทนทาน ทำให้ความเหนื่อยล้าของฟานเฉินหายไปหมดสิ้น
หลังใช้วิชาผ่าท้องอีกครั้ง มีดเฉือนเสือในมือของเขาถึงกับฟันโดนฆาตกร เฉือนเข้าที่บริเวณไหล่ของมัน
เสื้อคลุมเลือดขาดออก รอยแผลน่าสยองขวัญทอดยาวลงไปถึงเอว
ภายในรอยแผลไม่มีเลือดไหลออกมา มีเพียงหมอกเลือดจางๆ ไหลซึมออกมา
และรอยแผลก็เริ่มสมานตัวทันที
ร่างของฆาตกรแข็งแกร่งมาก บาดแผลแบบนี้ไม่ร้ายแรงสำหรับมัน!
แต่ไม่ต้องสงสัย ฟานเฉินครองความได้เปรียบอย่างสมบูรณ์แล้ว
“นี่... เป็นไปได้ยังไง?” ฟางเฉาที่อยู่หน้าจอถ่ายทอดสด สีหน้าแข็งค้างอีกครั้ง
ฟานเฉินที่ความทนทานหมดจนควรจะไม่ไหวแล้ว ทำไมจู่ๆ สภาพกลับฟื้นคืนมาได้อีก?
มีดพร้าในมือมันเพิ่มสภาพได้งั้นเหรอ?
ไอ้หนุ่มนี่ แค่เข้าร่วมด่านครั้งเดียว ไปได้ของดีมามากมายขนาดนั้นเลยเหรอ!