เกมอาถรรพ์: พรสวรรค์ฉันแกร่งไปหน่อย

ตอนที่ 17 ผีตัวนี้พละกำลังไม่ไหวนะ

6 นาที· 1.5K คำ

หน้าห้อง 501

โจวมู่เฉินหน้านิ่งไปเลย

“ผะ...ผมไปสารภาพรักตอนไหน?” เขาพูดตะกุกตะกัก พลางถอยหลัง

ผมก็แค่ยืนอยู่หน้าประตูแป๊บเดียวเองนะ

จู่ ๆ ผีหลงตัวเองก็รีบเปิดโซ่คล้องประตู ดึงประตูออก แล้วคว้าแขนโจวมู่เฉินไว้

ใบหน้าสีเขียวคล้ำที่ปกคลุมด้วยเส้นผมมันเยิ้ม ตอนนี้กลับมีสีแดงเรื่อ ๆ

“นายจงใจมายืนหน้าห้องฉัน เพื่อเรียกร้องความสนใจจากฉัน”

“นายทำสำเร็จแล้ว ฉันรับคำสารภาพรักของนาย”

“นายเข้ามาในห้องฉันได้แล้ว”

ผีหลงตัวเองพูดพลางลากโจวมู่เฉินเข้าห้อง

“ผม...ผมไม่ได้...” โจวมู่เฉินถูกลากเข้าไปทีละน้อย จนเท้าไถลไปกับพื้น

ด้วยความตกใจ เขาหันไปจะตะโกน “พี่ใหญ่...”

แต่เส้นผมมันเยิ้มของผีหลงตัวเองปลิวว่อนอย่างรวดเร็ว พันรอบปากของโจวมู่เฉินไว้แน่น ขัดขวางไม่ให้เขาร้องเรียกฟานเฉิน

ร่างที่ดิ้นรนด้วยความตกใจของเขาถูกลากเข้าไปในห้อง

ปัง! ประตูปิดลง

ฟานเฉินเดินขึ้นไปถึงชั้นหกแล้ว

“เสียงอะไร?” เขาหยุดก้าวเดินกะทันหัน เอียงหูฟัง แล้วหันมามองบันไดอันมืดมิดอย่างแปลกใจ

ครู่หนึ่ง เขาก็ส่ายหน้า แล้วเดินต่อไปยังห้อง 602

ตึกนี้มีแค่หกชั้น ชั้นหกคือชั้นบนสุดแล้ว

ฟานเฉินมาถึงหน้าห้อง 602 อย่างรวดเร็ว

เขาสังเกตเห็นว่า ประตูห้อง 603 ที่อยู่ติดกัน มีกระดาษยันต์สีเหลืองเต็มไปหมด ขณะที่ประตูห้อง 602 กลับว่างเปล่า

เห็นได้ชัดว่าห้อง 603 เป็นห้องของผู้พักอาศัยผี

ฟานเฉินเอื้อมมือจับลูกบิดประตูห้อง 602 ออกแรงเล็กน้อย

แกร๊ก ประตูเปิดออก มันไม่ได้ล็อก

ภายในห้องมืดสนิท แต่ฟานเฉินไม่ได้ลังเลนานนัก หยิบมีดเฉือนเสือออกมาถือไว้ แล้วค่อย ๆ ย่องเข้าไปอย่างระมัดระวัง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป