เฉินโม่ไม่รู้เลยว่าเหลียงจวินพร่ำบ่นถึงเขามาหลายปี แถมยังคิดหาทางเล่นงานเขาอีกด้วย
ดูเหมือนสมองจะพัฒนาขึ้นมาบ้างแล้วด้วย
นี่แหละนะ ยิ่งตกด้านมืดก็ยิ่งเก่งขึ้นสามเท่า
ตอนนี้เขาได้รับแต่งตั้งให้มาดำรงตำแหน่งรองนายกเทศมนตรีอำเภอผิงคังอย่างเป็นทางการ และเริ่มเข้าทำงานแล้ว
คืนวันที่ประกาศแต่งตั้ง อำเภอผิงคังจัดงานเลี้ยงต้อนรับเขา บรรดากรรมการประจำคณะกรรมการพรรคอำเภอ โดยเฉพาะเหล่ารองนายกเทศมนตรี ต่างปฏิบัติต่อเฉินโม่อย่างสุภาพ
ความจริงแล้วพวกเขาไม่ได้เกรงใจเฉินโม่ แต่เกรงใจป้ายทองจากกระทรวงการคลังที่อยู่เบื้องหลังเขาต่างหาก
เช้าวันต่อมา นายกเทศมนตรีโจวจวินคุยกับเฉินโม่อยู่ครู่หนึ่ง ทำให้เขาพอรู้จักว่าที่ลูกน้องและเจ้านายในอนาคตของตัวเองขึ้นมาบ้าง จากนั้นคณะรัฐบาลอำเภอก็ประชุม โดยนายกเทศมนตรีโจวจวินมอบหมายงานในความดูแลให้เฉินโม่
เฉินโม่มารับตำแหน่งรองนายกเทศมนตรีอำเภอผิงคัง โดยรับผิดชอบด้านวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี การเงิน และการวางแผนพัฒนาท้องถิ่น งานหลักที่ดูแลโดยตรงคือคณะกรรมการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีอำเภอ สำนักงานวิจัยนโยบายของคณะรัฐบาลอำเภอ และสำนักงานจดหมายเหตุท้องถิ่นอำเภอ
นายกเทศมนตรีโจวกำชับว่า สหายเฉินโม่ควรใช้ประโยชน์จากความรู้ที่ร่ำเรียนมาเพื่อช่วยวางแผนการพัฒนาเศรษฐกิจของทั้งอำเภอ อีกทั้งควรใช้พื้นฐานความเชี่ยวชาญด้านเศรษฐศาสตร์และนิติศาสตร์ ช่วยประเมินสถานการณ์ของผิงคัง และทุ่มเทกำลังความสามารถให้เต็มที่
พูดกันตามตรง งานที่เฉินโม่ได้รับมอบหมายล้วนเป็นงานชายขอบทั้งนั้น ผิงคังเป็นพื้นที่ยากจน จะมีงานด้านการเงินอะไรให้ทำกัน?
ส่วนงานจดหมายเหตุท้องถิ่นน่ะหรือ?
ถ้าไม่มีใครพูดถึง ตอนนี้เขาก็คงนึกไม่ออกด้วยซ้ำว่ามีหน่วยงานแบบนี้อยู่
ในบรรดาหน่วยงานที่เขาดูแล มีแค่สำนักงานวิจัยนโยบายที่พอจะมีประโยชน์อยู่บ้าง แต่เอาเข้าจริงก็ไม่ได้มีประโยชน์มากนัก