อำเภอผิงคัง ในตอนนี้สถานการณ์ค่อนข้างละเอียดอ่อน
กลุ่มคนของลู่เป่ากั๋ว เลขาธิการพรรคประจำอำเภอ ต่างมีแนวคิดอนุรักษนิยม
บางคนแค่เกียจคร้าน ไม่ใส่ใจงานและปล่อยปละละเลย ส่วนบางคนก็กลัวว่าหากผิงคังผลักดันการพัฒนา จะมีกลุ่มอำนาจจากภายนอกเข้ามาทำลายดุลยภาพระหว่างฝ่ายต่าง ๆ และกระทบผลประโยชน์ของตัวเองกับตระกูล จึงคอยขัดขวาง
ส่วนโจวโจว นายกเทศมนตรีอำเภอ กับผู้มีวิสัยทัศน์อีกหลายคน ต่างเห็นว่าผิงคังล้าหลังในการพัฒนา จึงอยากเปลี่ยนโฉมหน้าการพัฒนาของอำเภอ
แม้ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายจะยังไม่ได้เปิดศึกกันอย่างโจ่งแจ้ง แต่บรรยากาศตึงเครียดระหว่างพวกเขาก็เริ่มคุกรุ่นขึ้นแล้ว
ผิงคังไม่อาจถกเถียงกันไม่รู้จบได้ตลอดว่า จะพัฒนาหรือไม่พัฒนา และควรพัฒนาอย่างไร
จำเป็นต้องมีบุคคลที่เด็ดขาดและมีอำนาจมากพอ มารวบรวมกำลังทั้งหมดของผิงคัง ให้ทุกคนคิดไปในทางเดียวกันและร่วมแรงกันทำงาน
มีเพียงเท่านี้จึงจะรวมพลังและเปลี่ยนโฉมหน้าของผิงคังได้
เฉินโม่เข้าใจเรื่องนี้ แต่ตอนนี้เขายังไม่เห็นความเคลื่อนไหวใด ๆ จากฝ่ายที่มุ่งมั่นพัฒนาผิงคัง
เขามาดำรงตำแหน่งรองนายกเทศมนตรีอำเภอชั่วคราว ไม่มีรากฐานอำนาจในผิงคังเลย แต่ก็อยู่นอกเหนือการควบคุมของทุกฝ่ายเช่นกัน!
หากอยากเริ่มงานและสร้างผลงานทั้งทางทฤษฎีและผลการบริหารที่เป็นรูปธรรมให้ได้ภายในหนึ่งปี เขาจำเป็นต้องเปิดทางให้ได้ หรือถึงขั้นเข้าไปแทรกแซงสถานการณ์ในผิงคัง เพื่อทำลายสภาพที่เป็นอยู่
ตอนนี้เฉินโม่ยังต้องรอจังหวะที่จะใช้เป็นจุดทะลวง
แต่เขาคิดไว้แล้วว่าจะเริ่มทำงานอย่างไร
วันต่อมา เฉินโม่ไปพบโจวโจวที่สำนักงานนายกเทศมนตรีอำเภอ และพูดคุยกับเขาอีกครั้ง
เฉินโม่ชี้ให้เขาเห็นข้อบกพร่องของคณะกรรมการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีประจำอำเภอ การพัฒนาของผิงคังไม่ใช่เรื่องที่จะตัดสินใจตามอำเภอใจ คณะกรรมการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีประจำอำเภอต้องทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาให้คณะกรรมการพรรคอำเภอและรัฐบาลอำเภอได้ดียิ่งขึ้น