ทุกคนหันไปมอง แล้วก็เห็นโหวกุ้ยผิงวิ่งออกมาจากบ้านดินด้านหลัง
“เลขาโจว นายกหลี่ ท่านผู้นำทุกท่าน มาทำอะไรกันที่นี่ครับ?”
โจวเว่ยตงเดินเข้าไปหา พลางยิ้มแนะนำ “นายกเฉินครับ นี่คือคุณครูโหวกุ้ยผิง ครูจากโรงเรียนประถมประจำตำบลของเราที่มาสอนหนังสือ เขาเป็นนักศึกษาผลการเรียนดีจากมหาวิทยาลัยครูฮั่นตง เป็นคนหนุ่มที่เก่งมาก นิสัยค่อนข้างใจร้อนและทำอะไรตรงไปตรงมา ถ้ามีอะไรไม่เหมาะสมก็อย่าถือสาเลยนะครับ”
“ฮ่า ๆ เลขาโจว ไม่ต้องแนะนำหรอกครับ เรารู้จักกันอยู่แล้ว”
เฉินโม่ยิ้มแล้วยื่นมือให้โหวกุ้ยผิง
“พี่โหว มาอยู่ที่นี่เกือบสองเดือนแล้ว รู้สึกยังไงบ้าง?”
“พี่โม่ รู้สึกดีมากเลยครับ ที่นี่เหมือนผมได้เจอสิ่งที่อยากทำแล้ว” ดวงตาของโหวกุ้ยผิงเป็นประกาย เสื้อผ้าบนตัวซักจนสีซีด ผมก็ยุ่งเหยิงเล็กน้อย ไม่ได้ดูแลตัวเองมาสองเดือนแล้ว ภาพลักษณ์จึงดูไม่ค่อยดีนัก
แต่ความสุขที่เปล่งออกมาจากใจของเขานั้น ใครเห็นก็สัมผัสได้
“ว่าแต่พี่โม่ มาที่นี่ทำไมครับ? แล้วทำไมถึงเรียกว่านายกเฉิน?”
โหวกุ้ยผิงแทบไม่อยากเชื่อ หวั่นใจว่าตัวเองอาจฟังคำพูดของเลขาโจวผิดไป
“ฮ่า ๆ ๆ!”
คนอื่น ๆ ที่อยู่ด้านหลังต่างพอจะเดาออกแล้ว
นายกเฉินเป็นรองนายกอำเภอที่กระทรวงการคลังส่งมาดำรงตำแหน่งชั่วคราว ส่วนโหวกุ้ยผิงเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ทั้งคู่ไม่น่าจะรู้จักกันได้เลย ถ้าตอนนี้ยังรู้จักกันอยู่ ก็คงเจอกันระหว่างทาง และนายกเฉินไม่ได้บอกฐานะของตัวเอง
“ฮ่า ๆ! สหายโหวกุ้ยผิง ขอโทษด้วยนะครับ ก่อนหน้านี้ผมไม่ได้อธิบายให้ชัด ผมชื่อเฉินโม่ เป็นรองหัวหน้าฝ่ายเลขานุการ สำนักงานใหญ่กระทรวงการคลัง ตอนนี้มาดำรงตำแหน่งรองนายกอำเภอผิงคังชั่วคราว”
รองนายกอำเภอ?!
รองหัวหน้าฝ่ายของกระทรวงการคลัง?!
โหวกุ้ยผิงตกตะลึง!
พี่โม่มีตำแหน่งใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?