แผนของหลี่จื่อเหมยพังไม่เป็นท่า
เย่หว่านฉิงยังมาไม่ถึง แต่เช้าตรู่วันถัดมาเฉินโม่ก็ขึ้นเครื่องบินตรงไปเยียนจิงแล้ว
รองอธิบดีกรมบุคคล กระทรวงการคลัง โทรศัพท์สายตรงไปหาเย่ชิงซานที่บ้านด้วยตัวเอง แจ้งว่าผู้บริหารกระทรวงต้องการเรียกเฉินโม่เข้าพบ และให้เขาไปรายงานตัวทันที
ดูท่าเรื่องนี้จะเร่งด่วน เฉินโม่จึงไม่รอช้า
เขาบินตรงไปเมืองหลวง
กระทรวงการคลังเป็นหน่วยงานในสังกัดรัฐบาลกลาง รับผิดชอบดูแลเงินของประเทศ ความสำคัญของกระทรวงแห่งนี้ไม่ต้องพูดถึง
หน้าประตูมียามตำรวจติดอาวุธประจำการ
หลังเฉินโม่ลงทะเบียนที่ป้อมยาม ตำรวจติดอาวุธก็โทรศัพท์แจ้งเรื่อง ไม่นานนักก็มีคนมาถึงหน้าประตู
“ผมชื่อสือเจา รองอธิบดีกรมบุคคล กระทรวงการคลัง ยินดีต้อนรับสหายเฉินโม่เข้าร่วมงานกับกระทรวงการคลังของเรา!” สือเจาท่าทีเป็นมิตร ยิ้มกว้างพลางจับมือเฉินโม่ จากนั้นก็พาเขาเข้าไปข้างใน
ระหว่างทาง เขาแนะนำหน่วยงานต่าง ๆ ของแต่ละชั้นในอาคารกระทรวงการคลังให้เฉินโม่ฟัง
เฉินโม่เริ่มรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง
รองอธิบดีมารับเขาด้วยตัวเอง เรื่องนี้ชวนให้คิดอะไรได้หลายอย่าง ทั้งคู่มาหยุดอยู่หน้าห้องทำงานแห่งหนึ่ง ป้ายหน้าประตูเขียนว่า ‘ห้องทำงานรองรัฐมนตรี’
เฉินโม่ถึงกับมึนไปเลย!
นี่มันสถานการณ์แบบไหนกัน?
เพิ่งเข้าทำงาน รองอธิบดีก็มาต้อนรับด้วยตัวเอง แถมรองรัฐมนตรียังจะพบเขาอีก
พ่อของเขาตอนนี้ก็ไม่ใช่บุคคลผู้ยิ่งใหญ่บนฟ้าอะไรสักหน่อย ทำไมถึงจัดการต้อนรับเสียใหญ่โตขนาดนี้?
“เข้าไปเถอะ รัฐมนตรีจ้าวรอคุณอยู่”
เฉินโม่สูดหายใจลึก ก่อนผลักประตูเข้าไป
ภายในเป็นห้องทำงานสะอาดเรียบร้อย มีชายวัยกลางคนนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน สวมสูทสีดำ บนโต๊ะมีธงชาติผืนเล็กวางอยู่
ริมผนังด้านหนึ่งมีโซฟาปูเบาะสีขาวตั้งอยู่
“สหายเฉินโม่มาแล้ว เชิญนั่ง!”