เมื่อรู้ข่าว เหลียงฉวินเฟิงก็เริ่มสงสัยตัวเองอยู่ในบ้าน เลขาธิการอย่างเขาแก่จนยกดาบไม่ไหวแล้วหรือ?
ตกลงใครกันที่กำลังขัดขวางเขา?
เขาเพิ่งฝากคนทางมหาวิทยาลัยฮั่นตงให้สกัดการจัดสรรตำแหน่งของฉีถงเหว่ย ส่งอีกฝ่ายกลับไปชนบทที่เหยียนไถ แต่ไม่คิดเลยว่ากรมองค์การพรรคประจำมณฑลจะออกประกาศทันที บอกว่าจะบ่มเพาะบัณฑิตที่ผ่านการคัดเลือกให้มาทำงานในมณฑลฮั่นตง
เขากำลังเตรียมดึงเกาอวี้เหลียงออกมาอยู่พอดี ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะถูกเมืองหลินเฉิงดึงตัวไปเสียก่อน
เรื่องนี้ดักหน้าเขาไว้หมด
ทำให้เขาอึดอัดใจไม่น้อย
ตอนครอบครัวเหลียงนั่งกินข้าว ทุกคนกำลังทบทวนเรื่องนี้กันอยู่
เหลียงลู่ฟ้องพี่ชาย น้องชาย และแม่ทั้งน้ำตา ว่าคราวนี้ฉีถงเหว่ยรังแกเธอเสียจนแย่!
ตั้งแต่เล็กจนโต เธอไม่เคยต้องมารู้สึกอัปยศขนาดนี้
พ่อเคยบอกว่าจะช่วยกดดันให้ฉีถงเหว่ยก้มหัวมาขอโทษเธอ แต่เธอกลับไม่เห็นว่าเขาจะทำอะไรเลย
ตอนนี้อีกฝ่ายสบายดี แถมยังได้รับความสนใจและการสนับสนุนเป็นพิเศษจากกรมองค์การพรรคประจำมณฑล ยืนยันแล้วว่าจะถูกส่งไปเป็นรองนายอำเภอในชนบทแห่งหนึ่ง เป็นข้าราชการระดับรองหัวหน้ากอง มีช่วงทดลองงานหนึ่งปี
เหลียงลู่ไม่มีศักดิ์ศรีเลยหรือไง?
«ร้องไห้ ร้องอะไรนักหนา?» สีหน้าเหลียงฉวินเฟิงเองก็ดูไม่ค่อยดีนัก
เขาตัดสินใจวางดาบลง
ในวงการการเมือง สิ่งสำคัญคือความสัมพันธ์และมารยาท จะมาฆ่าแกงกันไม่ดีหรอก
«แกเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาอยู่คณะนิติศาสตร์และรัฐศาสตร์แท้ ๆ แต่กลับไม่รู้หรือไงว่าฉีถงเหว่ยมีใครหนุนหลังอยู่? ไม่รู้หรือว่าเฉินโม่เป็นคนของผู้ว่าการเย่?»
«หา?»
ทุกคนในตระกูลเหลียงพากันตกตะลึง!
เย่ชิงซาน ผู้ว่าการมณฑลฮั่นตงในปัจจุบัน
เขายังเป็นผู้มีอำนาจตัวจริงในมณฑลฮั่นตงด้วย บทความชิ้นนั้นไม่ได้ทำให้เขาถูกเล่นงาน กลับกลายเป็นเหมือนธงที่รวบรวมข้าราชการสายลงมือทำ ซึ่งมุ่งมั่นปฏิรูปทั่วทั้งฮั่นตงมาอยู่ใต้สังกัด