ตระกูลเฉินกำลังจะย้ายบ้าน เรื่องนี้เป็นข่าวใหญ่ไม่น้อย
ไม่นานข่าวก็แพร่ไปทั่วเมืองผิงชาน ที่โรงเรียนประถมผิงชาน ทั้งครูและครูใหญ่เฉินฉีหมินต่างรู้สึกเสียดาย หลิวหรู่ทำงานที่โรงเรียนมาหลายปี เป็นเสาหลักคนสำคัญของโรงเรียนเลยทีเดียว!
ตอนนี้เธอก็กำลังจะไปแล้ว
ยังมีเฉียนเฉียนอีก เธอเป็นตัวสร้างเสียงหัวเราะของเหล่าครู ใคร ๆ ก็ทำใจให้จากเธอไปไม่ได้
เฉินโม่ก็เหมือนกัน โรงเรียนมีเด็กอัจฉริยะตัวน้อยแบบนี้สักคน เหล่าครูต่างก็รักและเอ็นดู แต่ก็รั้งเขาไว้ไม่ได้
ช่วยไม่ได้ ในเมื่อผู้พันเฉินย้ายจากกองทัพมาทำงานในพื้นที่ ภรรยาและลูก ๆ ก็ควรตามไปด้วย พวกเขาจะไปขัดขวางได้ยังไง?
ทุกคนต่างรู้สึกหดหู่กับการจากลาอยู่ในใจ
ตระกูลเฉินเป็นที่รักใคร่ของคนในเมืองจริง ๆ เพื่อนร่วมงานที่โรงเรียนกับเพื่อนบ้านต่างพากันเอาผักดองกับของพื้นเมืองจากบ้านมามอบให้ครอบครัวเฉิน เป็นเหมือนการเลี้ยงส่ง
ผู้นำเมืองก็ได้ยินเรื่องที่ตระกูลเฉินจะย้ายบ้านแล้ว
เฉินจวินมีอนาคตในกองทัพดี พวกเขารู้ว่าเขาเป็นถึงผู้พัน ซึ่งเทียบได้กับข้าราชการระดับหัวหน้ากองในระบบท้องถิ่น! ต่อให้ย้ายมาทำงานในพื้นที่แล้วระดับตำแหน่งลดลง แต่อนาคตย่อมไปได้ไกลแน่
ยังไงเขาก็เป็นบัณฑิตโรงเรียนนายร้อย จบจากโรงเรียนทหารราบจิงโจว ไปเรียนที่จิงโจวตั้งหลายปี ใครจะรู้ว่าเขารู้จักผู้ใหญ่คนไหนบ้าง
แวะไปหาเพื่อผูกมิตรไว้ก็ไม่เสียหาย
ทั้งเลขาธิการพรรคประจำเมืองและนายกเทศมนตรีจึงมาพร้อมกัน
เศรษฐกิจของเมืองผิงชานจัดว่าดีในอำเภอหนิงอาน จึงขึ้นตรงต่ออำเภอ ผู้นำทั้งสองเป็นข้าราชการระดับหัวหน้ากอง
ต่างจากตำบลอื่น ๆ บางแห่งที่ยังคงมีเขตย่อยซึ่งขึ้นตรงต่ออำเภออยู่ เขตเหล่านี้เป็นหน่วยงานที่รัฐบาลอำเภอตั้งขึ้นเพื่อประสานงานและบริหารจัดการ ภายในเขตหนึ่งมีหลายตำบลอยู่ใต้การดูแล
หัวหน้าตำบลทั่วไปมักอยู่ในระดับรองหัวหน้ากอง
เฉินจวินออกมาต้อนรับพวกเขา
พอถูกถามถึงตำแหน่งของตัวเอง เขาก็ไม่ได้ปิดบัง บ้านพี่ชายกับบ้านของเขาต่างก็ไม่ได้อยู่ที่ผิงชาน ส่วนผู้เฒ่าทั้งสองยังไม่อยากย้ายไปด้วย ปล่อยให้ท่านทั้งคู่พักอยู่ที่นี่กันตามลำพัง เฉินจวินก็ไม่ค่อยสบายใจนัก