“พี่ลูกพี่ลูกน้อง ถ้าเฉินหยางไม่มาจริง ๆ พี่ตัดใจเลิกกับเธอได้เหรอ?”
ปากบอกว่าถ้า แต่เฉินโม่รู้อยู่แก่ใจ
เวลาผู้ชายลองใจเรื่องแบบนี้ ไม่ได้กำลังหาคำตอบหรอก ในใจมีคำตอบอยู่แล้ว แค่หาทางพิสูจน์เท่านั้น
เฉินโม่ทำแบบนี้ ฉีถงเหว่ยไม่ได้คัดค้าน
ตัวเขาเองก็คงเดาไว้นานแล้วเหมือนกัน
เฉินโม่คิดว่าเดี๋ยวคงต้องซื้อผักโขมอะไรพวกนี้ไปให้พี่ลูกพี่ลูกน้องเพิ่มอีกหน่อย
เขียว ๆ น่ะดีต่อสุขภาพ
“อืม” ฉีถงเหว่ยพยักหน้าเบา ๆ ก่อนเปลี่ยนเรื่อง “ว่าแต่ นายก็โตแล้วนะ คิดจะหาแฟนบ้างหรือยัง?”
“เรื่องฉัน นายยังต้องเป็นห่วงอีกเหรอ?”
ประโยคเดียวของเฉินโม่แทงใจเขาเต็ม ๆ
ที่มหาวิทยาลัยฮั่นตง เฉินโม่เป็นคนดัง ใคร ๆ ก็รู้จัก มากกว่าพี่ลูกพี่ลูกน้องอย่างเขาเสียอีก
รุ่นพี่รุ่นน้องผู้หญิงหลายคนหมายตาเฉินโม่ไว้ แต่ก่อนหน้านี้เขายังอายุไม่ถึง 18 ปี
พวกเธอเลยไม่กล้าลงมือ
ส่วนเฉินโม่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีว่าสนใจใครเป็นพิเศษ
ก็เลยยังโสดมาจนถึงตอนนี้
จริง ๆ แล้วเฉินโม่แค่ไม่อยากคบใครส่ง ๆ
ได้เกิดใหม่ทั้งที ถ้ายังหาผู้หญิงที่ตัวเองชอบและชอบตัวเองไม่ได้ แบบนี้จะเกิดใหม่ไปทำไมวะ
ใคร ๆ ก็อยากมีความรักหวาน ๆ ที่ต่างฝ่ายต่างชอบกันทั้งนั้น
ส่วนความเจ้าชู้กับเรื่องอย่างว่า ตอนนี้เขาไม่ค่อยสนใจแล้ว
ถ้าคิดจะทำจริง ๆ ก็คงไม่ตั้งเป้าเข้ารับราชการ แต่ไปทำธุรกิจแทน
ด้วยเส้นสายของพ่อกับพ่อบุญธรรมอย่างเย่ชิงซาน แค่จัดการเถ้าแก่หม่าแห่งหางเฉิงกับพี่หม่าตัวเล็กให้ราบคาบ แล้วปั้นบริษัทมูลค่าล้านล้านขึ้นมาสักแห่ง ก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร
ถึงตอนนั้นจะมีผู้หญิงแบบไหนให้เลือกบ้าง?
..........
“โธ่เว้ย!”
สองพี่น้องแทงใจดำกันไปมา ถึงคนที่เจ็บจะเป็นฉีถงเหว่ย แต่บรรยากาศในห้องพักผู้ป่วยกลับครึกครื้นดี