หลังจากทักทายถามไถ่กันอยู่พักหนึ่ง สองพ่อลูกก็หยิบของออกมาจากกระเป๋าที่ถือมาด้วย
มีทั้งของฝากพื้นเมืองถุงใหญ่กับของกินที่บ้านปลูกเอง พวกเขาบอกว่าเป็นน้ำใจจากคนทั้งครอบครัว
หลิวหรู่ให้เด็กสองคนต้อนรับลูกพี่ลูกน้อง จากนั้นก็ยกผลไม้กับขนมที่วางอยู่ในบ้านมาให้ รวมถึงลูกอมนมกับลูกอมรสผลไม้สองกำมือใหญ่ที่เจ้าตัวเล็กซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อ แล้วเชิญฉีเฟิงกับฉีถงเหว่ยกิน
เจ้าตัวเล็กมองลูกอมนมของตัวเองตาละห้อย
แต่พอมองคนที่เรียกว่าพี่ลูกพี่ลูกน้อง แม่บอกว่าเขาเป็นพี่ชายของเฉียนเฉียน เหมือนพี่ชายคนอื่น ๆ
อืม... พูดจนเธองงไปหมดแล้ว
คิดไม่ออกเลย
เรื่องญาติพี่น้องแบบนี้ เธอยังต้องทำความเข้าใจและคิดทบทวนอีกเยอะ
แต่พอเห็นว่าพี่ลูกพี่ลูกน้องไม่หยิบขนม เจ้าตัวเล็กก็ยิ้มร่าอย่างใจกว้าง หยิบลูกอมยื่นให้ฉีถงเหว่ยกิน
ยิ้มหวานหยดย้อย!
“ขอบใจนะ น้องสาว” ฉีถงเหว่ยยิ้มพลางลูบหัวเล็ก ๆ ของเจ้าตัวเล็ก
พูดตามตรง ฉีถงเหว่ยเพิ่งเคยเจอลูกสาวของน้าสาวเป็นครั้งแรก ลูกพี่ลูกน้องตัวน้อยของเขาหน้าตาสวยน่ารัก พอยิ้มแล้วลักยิ้มก็ปรากฏขึ้นในรอยยิ้ม ดูหวานมาก
เป็นเด็กที่เติบโตมาในเมืองอย่างที่เขาเคยจินตนาการไว้
เจ้าตัวเล็กเป็นฝ่ายชวนคุยเก่ง ส่วนเฉินโม่ที่โตกว่าหน่อยกลับไม่รู้จะพูดอะไร
เขาจึงหยิบผลไม้กับของกินอื่น ๆ ให้พี่ลูกพี่ลูกน้องเช่นกัน
เด็กทั้งสามคนกำลังกินของว่างกัน ส่วนผู้ใหญ่ก็แยกไปอีกด้านเพื่อพูดคุยรำลึกความหลังและถามไถ่เรื่องในบ้าน
“พี่เขย ที่บ้านเป็นยังไงบ้าง พี่สาวฉันสบายดีไหม?”
หลิวหรู่ถามถึงพี่สาวและครอบครัวของนาง
พี่สาวของหลิวหรู่ชื่อหลิวฟาง อายุมากกว่านางราว 15 ปี ตอนหลิวหรู่ยังเด็ก พี่สาวเป็นคนเลี้ยงดูนางแทบทุกอย่าง นางจึงสนิทกับพี่สาวมาก