หลังจากฉีถงเหว่ยแก้ข้อความเสร็จ หลิวหรู่ก็ได้แต่ทำอะไรไม่ถูก ส่วนเฉินจวินยิ้มขำ ฉีเฟิงจึงประทับลายนิ้วมือลงบนสัญญากู้ยืมในที่สุด
จากนั้นเขาก็หันไปมองลูกชาย
“ถงเหว่ย คุกเข่าลง! กราบขอบคุณน้าเล็กกับน้าเขย!”
ฉีถงเหว่ยทิ้งตัวคุกเข่าลงทันที
หลิวหรู่ไวปานสายฟ้า รีบคว้าคอเสื้อด้านหลังของเขาไว้ ไม่ให้ก้มลงกราบ เฉินจวินเองก็จับมือเขาไว้ทันที
“พี่เขย ทำอะไรกันเนี่ย? ยังเห็นพวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันอยู่หรือเปล่า? ถงเหว่ย ลุกขึ้น!” หลิวหรู่ดึงเขาขึ้นแรง ๆ
“ใช่แล้ว ถงเหว่ย! ลูกผู้ชายไม่คุกเข่าให้ใครง่าย ๆ คุกเข่าให้ฟ้า ดิน พ่อแม่ และผู้ใหญ่ในครอบครัวก็พอ อย่าคุกเข่าเพราะเงิน” เฉินจวินพูดเสียงดัง
“น้าเล็ก น้าเขย ขอบคุณนะครับ! ต่อไปผมจะตอบแทนพวกน้าแน่นอน!!!” ฉีถงเหว่ยถูกทั้งสองคนดึงให้ลุกขึ้นอย่างไม่อาจขัดขืน เขามองทั้งคู่ น้ำตาคลอเบ้า แล้วเอ่ยด้วยความมุ่งมั่น
“พอแล้ว ๆ เป็นครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น จะพูดอะไรแบบนี้ทำไม? ฉันเป็นน้าแท้ ๆ ของเธอนะ! นี่ก็น้าเขยแท้ ๆ ของเธอ!”
หลิวหรู่กดหัวฉีถงเหว่ยอย่างหมั่นไส้ ใช้นิ้วจิ้มหน้าผากเขาแล้วบ่น
พอคุยธุระกันเสร็จ ก็ดึกมากแล้ว หลิวหรู่ไปจัดห้องรับแขกข้าง ๆ ให้พี่เขยกับหลานชายพัก หรือจะให้ฉีถงเหว่ยนอนกับเฉินโม่ ลูกพี่ลูกน้องของเขาก็ได้
ฉีถงเหว่ยเลือกนอนกับพ่อ
เขากับเฉินโม่เองก็ไม่รู้จะคุยอะไรกันดี
ถ้าเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ ยังพอหยอกเล่นได้บ้าง แต่กับน้องชายลูกพี่ลูกน้องคนนี้ ฉีถงเหว่ยรู้สึกว่าแม้เจ้าตัวจะดูเด็กจ้อย แต่ในใจกลับเหมือนมีผู้ใหญ่อาศัยอยู่คนหนึ่ง
ทั้งที่อายุยังน้อย แต่คำพูดคำจาและท่าทางกลับสุขุมสุด ๆ!
ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินคุณยายบอกว่าหลานชายคนนี้ฉลาดมาก ใช่แล้ว ก่อนหลิวหรู่จะย้ายมาเมืองหลินเฉิง นางกลับไปบ้านเดิมรอบหนึ่งเพื่อบอกที่อยู่บ้านใหม่กับเบอร์โทรศัพท์ให้ปู่ย่าของเฉินโม่รู้ ทั้งยังเล่าเรื่องความประพฤติของเฉินโม่ให้ฟังด้วย