เฉินโม่คิดว่าตัวเองเป็นคนไม่ชอบโอ้อวด
นิยายของเขาได้รับการตีพิมพ์โดยราชาเทพนิยาย นอกจากคนในครอบครัวและครอบครัวพ่อทูนหัวกับแม่ทูนหัวแล้ว ก็ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ แม้ก่อนหน้านี้จะมีข่าวลือแพร่ออกมาตอนที่เขาไปถอนเงิน แต่ไม่มีใครยืนยันเสียที ข่าวลือนั้นจึงค่อย ๆ เงียบหายไป
คนอื่นที่รู้เรื่องก็มีแค่ชาวเมืองผิงซาน
เฉินโม่ตั้งใจส่งนิตยสารไปให้จางเหว่ย เพื่อนร่วมชั้นของเขาหนึ่งเล่ม เป็นสิ่งที่รับปากไว้นานแล้ว
ตัวเอกก็ต้องได้รู้เรื่องราวอยู่แล้ว
อีกอย่าง ต่อให้พ่อของเขาเป็นรองผู้กำกับสถานีตำรวจ ต่อให้พ่อทูนหัวเป็นรองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคเทศบาล เขาก็ไม่เคยพูดว่า “พ่อฉันคือเฉินจวิน” ออกมา
แน่นอนว่าในฐานะนักเรียนมัธยมต้นปีหนึ่งวัย 10 ขวบ เฉินโม่ก็ไม่ได้ไปก่อเรื่องกับลูกหลานผู้มีอิทธิพลในเมืองหลายคน แถมยังไม่รู้จักคนพวกนั้นด้วยซ้ำ
เขาอยู่โรงเรียน ตั้งใจเรียนอย่างว่าง่าย
อืม
เรียกว่าไม่ชอบโอ้อวดสุด ๆ!
ไม่เหมือนภาพจำของลูกหลานข้าราชการสักนิด
เฉินโม่เรียนหลักสูตรมัธยมต้นจบด้วยตัวเองแล้ว ตอนนี้กำลังเรียนเนื้อหามัธยมปลายตามลำดับ ค่าใช้จ่ายในการสั่งหนังสือและหนังสือพิมพ์ของที่บ้านก็เพิ่มขึ้นมากเช่นกัน
ยังดีที่มีค่าลิขสิทธิ์ของเฉินโม่ช่วยพยุงไว้
หนังสือพิมพ์ชื่อดังในประเทศ หนังสือประวัติศาสตร์ 24 ราชวงศ์ วรรณกรรมคลาสสิก และหนังสือประเภทต่าง ๆ เฉินโม่สมัครรับและซื้อมาอ่านจนจบ พร้อมทำความเข้าใจเนื้อหาแต่ละเล่ม นอกจากนี้ยังฝากคนสั่งหนังสือพิมพ์ที่เล่าเรื่องพัฒนาการของต่างประเทศมาจากเมืองไห่ด้วย
โดยเฉพาะหนังสือพิมพ์รายสัปดาห์ฝึกภาษาอังกฤษ เขาทำแบบฝึกหัดทุก 3 วัน ตั้งใจเรียนภาษาอังกฤษอย่างจริงจัง
เขาพบว่าความเข้าใจในวิชาคณิตศาสตร์และวิชาสายวิทย์อื่น ๆ ยังไม่ค่อยดีนัก ตอนเรียนมัธยมต้นกับมัธยมปลายยังพออาศัยความจำและความเข้าใจทำคะแนนเต็มได้ แต่ถ้าเข้ามหาวิทยาลัยแล้วศึกษาอย่างจริงจัง ก็คงต้องยอมรับว่าพรสวรรค์ยังไม่พอ
ดูเหมือนพรสวรรค์ของเขาจะอยู่ที่สายศิลป์