วันรุ่งขึ้น หวังหมิงฮุยก็มาที่ห้องทำงานของผู้ใหญ่เก่า
ผู้ใหญ่เก่าแซ่หลิน ปัจจุบันดำรงตำแหน่งรองหัวหน้ากระทรวงจัดตั้งส่วนกลาง และมีโอกาสสูงมากที่จะได้เลื่อนขั้นขึ้นไปอีก ไม่ใช่คนของฝ่ายตระกูลหวัง แต่เป็นเพราะทำผลงานได้ดีจนผู้ใหญ่เก่าเห็นคุณค่า
ถึงอย่างไร เหนือผู้ใหญ่เก่าก็ยังมีผู้ใหญ่ที่ใหญ่กว่าอีก และแข็งแกร่งกว่าตระกูลของเขาด้วย
“ช่วงนี้หั่นตงเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมาเรื่องหนึ่ง ได้ยินหรือยัง?” ท่านหลินถาม
หวังหมิงฮุยส่ายหน้า ช่วงนี้ต่างประเทศมีเรื่องมากมาย เขามัวแต่ยุ่งกับเรื่องทางนั้น จึงแทบไม่ได้สนใจเรื่องของหั่นตง
“โรงงานต้าเฟิงในหั่นตงเกิดไฟไหม้ มีคนถูกไฟคลอกตายสามคน บาดเจ็บอีกกว่าสามสิบคน เป็นอุบัติเหตุด้านความปลอดภัยครั้งใหญ่ที่โหดร้ายมาก!”
ท่านหลินทั้งเวทนาและโกรธเกรี้ยว
เรื่องราวดำเนินมาถึงจุดนี้แล้วหรือ? หวังหมิงฮุยครุ่นคิด ถ้าเป็นไปตามลำดับเหตุการณ์ในซีรีส์ อีกไม่นานเฉินไห่ก็จะถูกรถชนแล้วสินะ?
แต่ก็ไม่แน่ เพราะนี่เป็นโลกที่ผสมผสานกัน เหตุการณ์บางอย่างอาจไม่ได้เป็นไปตามซีรีส์ต้นฉบับทุกประการ
“ตายไปสามคนเลยนะ น่าสลดจริง ๆ!” หวังหมิงฮุยเองก็รู้สึกสะเทือนใจอยู่บ้าง แต่ก็ทำได้แค่คิดเท่านั้น ขุนนางฉ้อฉลมีอยู่ทุกที่ อุบัติเหตุด้านความปลอดภัยก็เกิดขึ้นทั่วทุกแห่ง เขาไม่ใช่ผู้กอบกู้โลกเสียหน่อย จะไปจัดการทุกเรื่องได้อย่างไร
ดีที่การวางหมากในต่างประเทศใกล้เสร็จสมบูรณ์แล้ว ขอแค่กลับมา เศรษฐกิจของประเทศหลงกั๋วก็จะทะยานขึ้นอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นคนส่วนใหญ่จะได้รับประโยชน์จริง ๆ นับเป็นผลงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เขาจะตอบแทนประเทศชาติและประชาชนได้ หลังจากได้ใช้ชีวิตใหม่อีกครั้ง
“ฮึ่ม ซาจุยจินคนนี้ องค์กรส่งเขาไปจัดระเบียบหั่นตง แต่เขากลับลงไปได้เดือนเดียวก็หมกมุ่นกับการลงพื้นที่สำรวจ จนสำรวจเสียหายไปเลย!”
“ตอนโรงงานต้าเฟิงเกิดไฟไหม้ เขาในฐานะเลขาธิการพรรคกลับนอนหลับสบาย หายตัวไปดื้อ ๆ วันถัดมาถึงได้รู้ข่าว!”
“เขาคิดจะทำอะไรกันแน่? ไปหั่นตงเพื่อเป็นเลขาธิการพรรคประจำมณฑล ไม่ใช่ไปเที่ยว!”
น้ำเสียงของท่านหลินเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง เผยให้เห็นว่าไม่พอใจซาจุยจิน
หวังหมิงฮุยเกือบหลุดหัวเราะออกมา แต่พอเห็นผู้ใหญ่เก่าเหลือบตามอง เขาก็รีบกลั้นไว้ ในใจกลับหัวเราะร่า ฮ่า ๆ ๆ เจ้าจินน้อยก็รู้จักใช้ชีวิตเหมือนกันนี่นา
เป็นเลขาธิการพรรคจะสำคัญไปกว่าการพายเรือเล่นในทะเลสาบเยว่หยาได้อย่างไร? จะสำคัญไปกว่าการแข่งจักรยานกับหลีต้าคังได้อย่างไร? จะสำคัญไปกว่าการชิมชาเขียวของเหมาย่าได้อย่างไร?
ท่านลองดูเลขาซาสิ ทั้งลงพื้นที่สำรวจทั้งเที่ยว ไม่ได้ขาดสักอย่าง แถมยังลงลึกไปสัมผัสกิจกรรมท่องเที่ยวท้องถิ่นอีกด้วย
ท่านผู้เฒ่าจะไปรู้ได้อย่างไรว่า การลงพื้นที่สำรวจเรื่องอื่น ๆ เป็นแค่ฉากบังหน้า เป้าหมายที่แท้จริงคือไปสำรวจบ้านอี้เสวียชีอย่างละเอียด และไปพบเหมาย่า เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา เลขาซาคงยังไม่ได้พบเหมาย่าที่คิดถึงอยู่ทุกวัน
ในซีรีส์ต้นฉบับ ด้วยความสัมพันธ์ที่มีเฉินเยียนสือเป็นพ่อบุญธรรม โรงงานต้าเฟิงจึงอยากให้ซาจุยจินช่วยหาคำสั่งซื้อ แต่ซาจุยจินปฏิเสธทันควัน บอกว่ารัฐบาลไม่มีทางลงไปแทรกแซงเศรษฐกิจตลาดเด็ดขาด
แต่พอเป็นเรื่องของเหมาย่า แค่ไปดื่มชาที่บ้านอี้เสวียชีสองอึก ซาจุยจินก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาเองว่าชานี้รสชาติเข้ม กลิ่นชาหอม ต้องเอากลับไปชิมสักหน่อย เหมาย่าจึงพูดต่อทันที ขอให้ซาจุยจินช่วยประชาสัมพันธ์ให้
ซาจุยจินตอบตกลงทันที พอกลับถึงจิงโจว ยังช่วยประชาสัมพันธ์ชาให้เหมาย่าต่อหน้าคณะกรรมการประจำพรรคมณฑลอย่างเปิดเผยอีกด้วย ระดับการสนับสนุนขนาดนี้ ให้ผู้นำสูงสุดของมณฑลลงมือประชาสัมพันธ์เอง ต่อให้เก็บใบชาจนไร่โล้นก็ยังขายไม่พอ
ยิ่งไปกว่านั้น เหมาย่ายังกล้าพูดจี้จุดแบบไม่ไว้หน้า บอกว่าอยากเป็นขุนนางใหญ่ก็ต้องแต่งงานกับภรรยาดี ๆ ตอนนั้นเทียนกั๋วฟู่ถึงกับนั่งไม่ติด คิดว่าอีกฝ่ายกำลังเหน็บแนมตัวเองอยู่ พอเห็นซาจุยจินไม่มีปฏิกิริยาอะไร เทียนกั๋วฟู่ถึงไม่ได้โต้กลับ ที่จริงแล้วเหมาย่าพูดถึงซาจุยจินต่างหาก
ดังนั้นมองโดยรวมแล้ว ถ้าสองคนนี้ไม่มีอะไรในกอไผ่ หวังหมิงฮุยยอมให้ฆ่าทิ้งยังไม่เชื่อเลย
“รองนายกเทศมนตรีติงอี้เจินหนีไปแล้ว ตอนนี้ยังเกิดเรื่องใหญ่กับโรงงานต้าเฟิงอีก พื้นที่เมืองอื่น ๆ ในหั่นตงก็สถานการณ์ไม่ดีเหมือนกัน เพราะฉะนั้นส่วนกลางจึงตัดสินใจส่งคนลงไปคุมสถานการณ์!”
“อู๋สงเฟย นายกเทศมนตรีเมืองจิงโจวสู้หลีต้าคังไม่ได้ เลยหนีไปหลบเรียนที่โรงเรียนพรรค หวังรอให้หลีต้าคังได้เลื่อนเป็นผู้ว่ามณฑลแล้วค่อยกลับไปคุมจิงโจว!”
“เขาคิดเข้าข้างตัวเองเสียจริง แต่ในสายตาผู้บังคับบัญชา เขาก็แค่คนขี้ขลาด กลัวคนที่แข็งแกร่งกว่า ไร้ความสามารถพอให้ใช้งาน เพราะงั้นจึงเตรียมส่งคุณไปแทนเขา!”
หวังหมิงฮุยพยักหน้า ใช่แล้ว จิงโจวเป็นเมืองที่หลีต้าคังพูดคำไหนคำนั้น อู๋สงเฟยแทบจะกลายเป็นคนที่ไม่มีใครรู้จักไปแล้ว ผู้บังคับบัญชาย่อมไม่พอใจสถานการณ์แบบนี้
แต่ที่เขาสงสัยคือ ทำไมต้องเป็นเขาด้วย?
“คนที่เหมาะสมก็มีตั้งหลายคน ส่งผมไป ไม่กลัวว่าผมจะทำหั่นตงวุ่นวายกว่าเดิมหรือ?” หวังหมิงฮุยถาม
ท่านหลินตอบอย่างหงุดหงิด “คุณก็รู้ตัวดีนี่ ตอนนี้สถานการณ์ในหั่นตงค่อนข้างวุ่นวาย มีก๊กตระกูลเจ้าที่จ้าวลี่ชุนทิ้งไว้ มีกลุ่มของซาจุยจินที่เพิ่งมาถึง แถมข้างหลังยังมีพ่อบุญธรรมกับพ่อตาของเขาหลายคนคอยสนับสนุน!”
“ยังมีตระกูลจงที่ไม่ลงรอยกับจ้าวลี่ชุนอีก พวกเขาส่งเทียนกั๋วฟู่ลงไปช่วยหนุนแล้ว ยังมีอำนาจกลุ่มอื่นที่ไม่เผยตัวอีก ได้ยินว่าก็จับตามองหั่นตงอยู่เหมือนกัน แต่ละฝ่ายต่างขับเคี่ยวกัน สถานการณ์ซับซ้อนยุ่งเหยิง!”
“ส่งคุณไปนั่นแหละเหมาะพอดี ใช้พิษปราบพิษ ให้พวกเขาสงบเสงี่ยมลงบ้าง อย่าได้ก่อเรื่องใหญ่ขึ้นมาอีก”
“หา? นี่กลายเป็นการเลี้ยงกู่ไปแล้วหรือไง? ตัวที่มีพิษร้ายที่สุดถึงจะอยู่รอดในหั่นตงได้งั้นหรือ?” หวังหมิงฮุยพูดอย่างพูดไม่ออก
“ใช่ คุณนั่นแหละมีพิษร้ายที่สุด แต่พิษของคุณจะพุ่งเป้าไปที่วงการราชการเท่านั้น สำหรับประชาชนแล้ว ความสามารถในการพัฒนาเศรษฐกิจของคุณกลับเป็นประโยชน์!”
“หั่นตงต้องการความมั่นคงทางเศรษฐกิจ วงการราชการก็ต้องจัดระเบียบ คุณเป็นมือฉมังด้านการพัฒนาเศรษฐกิจ ชื่อเสียงของหวังจี้จี้ก็โด่งดังไปทั่ว!”
“ไม่ว่าจะตรวจสอบขุนนางฉ้อฉล หรือปล่อยให้พวกเขากัดกันเอง ก็ห้ามกระทบชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชน เมื่อพิจารณาโดยรวมแล้ว ผู้ใหญ่หลายท่านต่างระบุชื่อคุณ ไม่มีใครเหมาะไปกว่าคุณแล้ว!”
คราวนี้หวังหมิงฮุยเข้าใจความคิดของผู้ใหญ่ระดับสูงอย่างถ่องแท้แล้ว เขาพัฒนาเศรษฐกิจได้ แถมยังเก่งเรื่องเถียงคน คาดว่าข้างบนคงยินดีให้เขาไปหั่นตงแล้วไล่สวนคนไปทั่ว จะได้ทำให้พวกนั้นสงบเสงี่ยมลงบ้าง
ถึงอย่างไรในสายตาผู้ใหญ่ทั้งหลาย เขาก็มีฉายาอยู่เหมือนกัน นั่นคือปลาดุกในวงการราชการ หมายความว่าเมื่อไปถึงที่ไหน ก็มักกระตุ้นความกระตือรือร้นในการทำงานของทุกคนได้เสมอ ทั้งยังเติมพลังให้วงการราชการอย่างมหาศาล
เมื่อเห็นว่าหวังหมิงฮุยเข้าใจแล้ว ท่านหลินก็ไม่พูดมากอีก สรุปว่า “พูดโดยรวม องค์กรส่งคุณไป ก็เพื่อให้ไปพัฒนาเศรษฐกิจ และไปส่งสัญญาณเตือนวงการราชการสักหน่อย!”
เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว ส่งเสียงเตือนจงเสี่ยวอ้ายสักหน่อย แล้วก็ส่งระฆังใบใหญ่ไปให้ซาจุยจิน
หวังหมิงฮุยเข้าใจความคิดของผู้ใหญ่ระดับสูงอย่างถ่องแท้แล้ว ถึงอย่างไรตอนนี้คนที่ทำตัวเด่นที่สุดและไม่ยอมทำตามกฎที่สุดในหั่นตง ก็คือสองคนนี้
พูดจบแล้ว หวังหมิงฮุยก็จ้องผู้ใหญ่เก่าเขม็งไม่กะพริบตา ท่านหลินไม่เข้าใจว่าเขาต้องการสื่ออะไร
“อะไร? มีเรื่องหรือ?”
หวังหมิงฮุยพูดอย่างเห็นเป็นเรื่องสมควร “ท่านครับ คือว่าผมกำลังจะลงไปปฏิบัติหน้าที่ ท่านไม่ควรสนับสนุนผมสักหน่อยหรือ?”
ท่านหลินทำหน้าขึงขัง โบกมือไล่อย่างหงุดหงิด “ไสหัวไป ๆ ไม่มีหรอก ฉันไม่ให้การสนับสนุนอะไรคุณทั้งนั้น!”
“ตัวคุณก็เป็นพวกไม่เกรงกลัวฟ้าดินอยู่แล้ว ถ้าฉันให้วงล้อลมไฟคุณไปอีกสองวง คุณคงไปก่อเรื่องวุ่นวายเหมือนเนจาแล้วล่ะ!”
ผมจะก่อเรื่องเหมือนเนจา? ถ้ารวมลิงที่ตระกูลจงกำลังจะส่งลงไปก่อเรื่องใหญ่โตอีกตัว แบบนี้ก็เป็นอสูรร้ายคู่ลอบประตูแล้วสิ?
มีคู่หูตัวป่วนอย่างพวกเราอยู่ที่นั่น ประชาชนหั่นตงก็มีบุญแล้วล่ะ!
หวังหมิงฮุยหน้าหนา ยิ้มพลางพูดว่า “ผู้ใหญ่เก่าครับ ผมเป็นมือขวาคนสนิทของท่านนะ ถ้าลงไปแล้วสู้พวกเขาไม่ไหว ท่านก็เสียหน้าแย่สิครับ!”
“ดูพ่อตาผมสิ ยังช่วยรวบรวมตาเฒ่าใกล้เกษียณมาให้ผมตั้งสองคน ฝั่งครอบครัวผมจะน้อยหน้าฝั่งภรรยาไม่ได้หรอกนะครับ!”
“ช่วยสนับสนุนผมหน่อยเถอะครับ นิดเดียวก็ยังดี!”
เมื่อเห็นท่าทางจริงใจ แถมยังทำหน้าทำตาใส่ ท่านหลินก็ยอมอ่อนข้อในที่สุด “อู๋ชุนหลิน รัฐมนตรีฝ่ายจัดตั้ง ไม่ได้พัวพันกับตระกูลเจ้าเท่าไร คุณลงไปสังเกตดู ถ้าเห็นว่าใช้ได้ ก็ให้เขามารายงานงานกับฉัน ต่อไปจะได้เป็นผู้ช่วยคุณในคณะกรรมการประจำด้วย!”
“นอกเหนือจากนี้ไม่มีแล้ว ถ้าให้มากกว่านี้ ฉันกลัวจริง ๆ ว่าคุณจะก่อเรื่องจนฟ้าถล่ม!”
ดวงตาของหวังหมิงฮุยเป็นประกาย แบบนี้ดีเลย ให้รองหัวหน้ากระทรวงธรรมดาอย่างเขาไปตรวจสอบรัฐมนตรีฝ่ายจัดตั้งที่ติดอันดับห้าคนแรกของทั้งมณฑล ก็เหมือนถือขนไก่มาเป็นลูกศรแล้ว!
“ฮี่ ๆ ขอบคุณครับ ผู้ใหญ่เก่า!”
เห็นท่าทางได้ใจของเขา ท่านหลินก็เริ่มเสียใจขึ้นมาตอนนั้นเอง พูดเสียงเข้มว่า “ไปถึงหั่นตงแล้ว อย่าก่อเรื่องให้ฉันมากนักล่ะ!”
หวังหมิงฮุยรีบรับปากอย่างจริงจัง “ไม่กล้าครับ ไม่กล้า ผมจะประพฤติตัวเรียบร้อยแน่นอน!”
ท่านหลินไม่เชื่อคำพูดนี้เด็ดขาด “ขอให้เป็นอย่างนั้น! เรื่องที่อันโจวห้ามเกิดซ้ำอีก ฉันจะจับตาดูคุณไว้!”
ท้ายที่สุด ท่านหลินโบกมือ “ไปเถอะ ๆ มะรืนนี้ฉันจะไปหั่นตงพร้อมกับสามีภรรยาพวกคุณ!”
“หา? ผู้ใหญ่เก่าจะไปส่งผมเข้ารับตำแหน่งด้วยตัวเองหรือครับ?” หวังหมิงฮุยดีใจจนแทบจะลอยขึ้นฟ้า มีผู้ใหญ่เก่ามายืนหนุนหลังให้ด้วยตัวเอง ใครจะกล้าทำกร่างใส่เขาอีก?
“ถุย คุณนี่ช่างกล้าคิดจริง ๆ เบื้องบนมีความเห็นต่อซาจุยจินอยู่บ้าง เลยให้ฉันไปในนามองค์กรเพื่อพูดคุยเตือนเขา ส่วนการไปส่งคุณเป็นแค่เรื่องบังเอิญ!”
“ทำไมถึงหน้าหนาแบบนี้ คิดแต่เรื่องดี ๆ ทั้งนั้น!”
อืม เอาเถอะ ดูเหมือนเขาจะคิดมากไปเอง ถึงอย่างไรผู้ใหญ่เก่าก็ใกล้ได้เลื่อนขั้นแล้ว เรียกได้ว่าขึ้นไปถึงจุดสูงสุดของตำแหน่งระดับเจิ้งปู้แล้ว ส่วนรองหัวหน้ากระทรวงตัวเล็ก ๆ อย่างเขายังไม่มีคุณสมบัติให้ผู้ใหญ่เก่าไปส่งหรอก
หวังหมิงฮุยออกไปแล้ว ใบหน้าที่ท่านหลินขึงตึงมาตลอดจึงค่อยคลายลง เผยรอยยิ้มออกมา
“ไอ้เด็กเหลือขอคนนี้ หน้าหนาไม่มียางอาย ไม่รู้จักสุขุมเลยสักนิด อยู่กับเขานานเข้า แม้แต่สภาพจิตใจของฉันยังดูหนุ่มขึ้นไปด้วย!” ท่านหลินส่ายหน้าพลางหัวเราะ
หวังหมิงฮุยกลับไปส่งมอบงานที่หน่วยงานของตัวเอง พอข่าวแพร่ออกไป ทั่วทั้งเมืองหลวงก็พากันตื่นเต้น ในที่สุดตัวหายนะนี่ก็ไปเสียที!
ในที่สุดหวังจี้จี้ก็จะออกจากเมืองหลวงแล้ว ทุกคนเอ๋ย น้ำตาจะไหลแล้ว ในที่สุดเขาก็ไปเสียที
ข้าราชการในเมืองหลวงต่างพากันยินดีสุดขีด ส่วนวงการราชการหั่นตงก็เริ่มเคลื่อนไหวขึ้นมา