หลังพันแผลที่ขาของหน้าตุ๊กตาเรียบร้อย ทุกคนก็ตัดสินใจหาอะไรกินรองท้องก่อน
ทั้งวันเจอเรื่องระทึกขวัญมามากมาย พวกเขาหิวจนท้องกิ่วกันนานแล้ว
พวกเขากวาดอาหารจากศูนย์อาหารมาได้ไม่น้อย ทั้งขนม เนื้อวัวสไลซ์ เนื้อแกะสไลซ์ และวัตถุดิบหม้อไฟสารพัดชนิด กระเป๋าเป้ของทั้ง 5 คนอัดแน่นจนพองตุง
พอเอาของออกมาทั้งหมดแล้วช่วยกันนับ ก็พบว่ามีอาหารพอให้กินได้ราว 1 สัปดาห์
“วันนี้กินหม้อไฟกันเถอะ ฉันเอาน้ำซุปหม้อไฟมาด้วย ใส่วัตถุดิบลงไปต้มรวมกัน แล้วเติมเส้นลงไปสักหน่อย รับรองว่าอิ่มแน่” ชายแขนลายพูด
“ใครทำล่ะ? ฉันทำไม่เป็นนะ” หน้าตุ๊กตาถาม
หนุ่มต่างหูดำหัวเราะ “พวกเราก็ไม่กล้าให้นายน้อยอย่างนายทำหรอก ใครจะรู้ว่าจะวางยาพวกเราตายหรือเปล่า”
“ฉันทำเอง” ชายผมทองหิ้ววัตถุดิบเข้าไปในครัว
“เอาละ มีคนทำข้าวแล้ว พวกเราก็ว่างอยู่ ไปจัดการกองของตรงพื้นให้สะอาดเถอะ ไม่งั้นนอนก็ไม่สบายใจ” หนุ่มต่างหูดำชี้ไปยังชิ้นส่วนศพตรงทางเข้า
“ผู้หญิงคนนั้นตายได้น่าสยดสยองจริง ๆ ลิ้นก็ถูกดึงออก คางก็ถูกฉีก แถมยังถูกหั่นเป็นชิ้น ๆ อีก น่าสงสารชะมัด” หน้าตุ๊กตารู้สึกเย็นวาบไปถึงแผ่นหลัง
“ดูแล้วไม่น่าใช่ฝีมือคน” ชายแขนลายลูบคางพลางพูด “แต่ก็ไม่เหมือนฝีมือซอมบี้ ไม่อย่างนั้นคงถูกกินจนไม่เหลือซากไปแล้ว”
“ฝีมือเจ้าตัวที่อยู่ฝั่งตรงข้าม” เสี่ยวซ่วยพูดเสียงต่ำ
เขาไม่ได้บอกว่าเป็นใคร แต่ทุกคนรู้ว่าเขาหมายถึงใคร และคงเป็นคนอื่นไปไม่ได้