หนุ่มต่างหูดำเห็นสีหน้าของชีชีผิดปกติ จึงเข้าใจได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
เขารีบดึงชายแขนลายที่กำลังจะไปเปิดประตูไว้
“จะทำอะไร?”
“เขากลับมาแล้ว” เสียงของชีชีสั่นเล็กน้อย เธอเริ่มกลัวขึ้นมาแล้ว
ทุกคนพลันตึงเครียดขึ้นพร้อมกัน ต่างจ้องมองประตูที่ปิดสนิท
ด้านนอกเงียบสนิท นอกจากเสียงเคาะประตูเมื่อครู่ ก็ไม่มีเสียงอื่นอีก
แต่ทุกคนรู้ว่าเวลานี้เขายืนอยู่หน้าประตู เพราะพวกเขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาล
หน้าตุ๊กตาเห็นใบหน้าเล็ก ๆ ของชีซีซีดเผือด ท่าทางหวาดกลัว จึงพูดว่า “ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะไปคุยกับเขาเอง”
เสี่ยวซ่วยขวางเขาไว้ “ไม่ว่าใครในพวกเราจะไป ก็มีแต่จะทำให้เรื่องแย่ลง ต้องให้เธอไปเองเท่านั้น”
หน้าตุ๊กตากระชากคอเสื้อเขา “นายยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า! ผลักผู้หญิงออกไปแบบนี้น่ะ”
“ตกลงฉันไม่เป็นคน หรือว่านายโดนความสวยทำให้หน้ามืดตามัวกันแน่”
“นาย...”
หนุ่มต่างหูดำรีบแยกทั้งสองคนที่กำลังจะลงไม้ลงมือกันอีกครั้ง “ใจเย็น อย่าทะเลาะกัน ทำแบบนี้มีแต่จะทำให้เรื่องแย่ลง”
“ที่เสี่ยวซ่วยพูดก็ไม่ผิด ให้เธอไปเปิดประตูยังดีกว่าพวกเราไป” ชายแขนลายกล่าว
“พวกนายไม่เห็นหรือไงว่าเธอกำลังกลัว! ผลักผู้หญิงออกไปแบบนี้ยังจะเรียกว่าลูกผู้ชายได้อีกหรือ” หน้าตุ๊กตาตวาดอย่างเดือดดาล
“เขามาหาฉัน ฉันไปเอง” เสียงเล็ก ๆ ของชีชีดังขึ้น
หนุ่มต่างหูดำมองชีชีที่กำมือแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนถามว่า “ให้ฉันเดินไปส่งถึงหน้าประตูไหม?”
“ไม่ต้อง” ชีชีส่ายหน้า แล้วค่อย ๆ เดินไปทางประตู
ยิ่งเดินเข้าใกล้ มือเท้าของเธอก็ยิ่งเย็นเฉียบ
พอเดินไปถึงหน้าประตู น้ำตาก็เอ่อคลออยู่ในดวงตาแล้ว