“บั่นศีรษะ”
เสียงโลหะใสกังวานจากฝักดาบกระทบเกราะ พร้อมกับคำสั่งหนักแน่นคำว่า “บั่นศีรษะ” ถูกสายลมฤดูร้อนพัดกรอกเข้าหูของสิงเจาอวิ๋น ทำให้เขาสะดุ้งเฮือกและนึกจะลุกขึ้นโดยไม่รู้ตัว ทว่ากลับถูกทหารสองนายด้านหลังกดเอาไว้จนขยับไม่ได้
สิงเจาอวิ๋นรู้สึกเวียนศีรษะตาลาย ราวกับสมองกำลังจะระเบิด ความทรงจำสายหนึ่งซึ่งไม่รู้ที่มาพลันพลุ่งพล่านอยู่ในหัว
ปีที่เจ็ดแห่งรัชศกกวงเหอ? ราชวงศ์ฮั่น? สิงเต้าหรง? ข้าคือสิงเต้าหรง? สิงเต้าหรง ตัวตลกอันดับหนึ่งแห่งสามก๊กผู้นั้นน่ะหรือ?
สิงเจาอวิ๋นคิดว่าตนคงอดนอนวางแผนจำลองศึกสงครามมากเกินไป จนเกิดภาพหลอนขึ้นมาแล้ว
เสียง “ตุบ” ดังขึ้น ศีรษะคนหนึ่งตกลงพื้น กลิ้งไปสามตลบก่อนหยุดอยู่ตรงหน้าเขา เลือดพุ่งออกจากลำคอของศีรษะนั้น ไม่สิ สิงเจาอวิ๋นคิดในใจ นี่เป็นเรื่องจริง หรือว่าฉันทะลุมิติมาอยู่ในร่างสิงเต้าหรงจริง ๆ?
เพชฌฆาตร่างกำยำยกดาบใหญ่ขึ้น เลือดหยดจากปลายดาบ ทหารชั้นผู้น้อยคนหนึ่งยืนอยู่ข้างเพชฌฆาต ใช้ชามรองรับเลือดที่หยดลงมา ท่ามกลางแดดแผดเผาในฤดูร้อน ภาพนี้กลับชวนให้หนาวเหน็บ
สิงเจาอวิ๋นเอียงศีรษะมอง เห็นผู้คนแถวนั้นคุกเข่าเรียงเป็นแถว แต่ละคนถูกทหารคุมตัวไว้ ทุกแห่งที่เพชฌฆาตเดินผ่าน ล้วนมีแต่ศพไร้ศีรษะ
คนขลาดบางคนร้องไห้คร่ำครวญเรียกหาบิดามารดา บางรายถึงกับหมดเรี่ยวแรงล้มพับลงไปกับพื้น ปล่อยปัสสาวะและอุจจาระราดรด ส่วนคนใจกล้าก้มหน้าเงียบงัน ทว่าร่างที่สั่นเทากลับเผยความหวาดกลัวในใจออกมา
อีกห้าคน...ก็จะถึงคิวเขาแล้ว
สิงเจาอวิ๋นนับถอยหลังในใจ แล้วสูดลมหายใจลึกหลายครั้ง นี่ไม่ใช่การจำลองศึกสงคราม แต่เป็นสงครามจริง ๆ สงครามที่เลือดตกและผู้คนต้องเสียศีรษะ
“ระบบ? ออกมาสิ!” สิงเจาอวิ๋นตะโกนในใจ ทว่าไหนเลยจะมี “ระบบ” อยู่จริง
ศีรษะอีกหัวร่วงลงพื้น
คงต้องพึ่งตัวเองแล้ว
สิงเจาอวิ๋นสังเกตว่าคนส่วนใหญ่สวมอาภรณ์สีเหลืองและโพกผ้าเหลือง เขาตระหนักว่าคนเหล่านี้คือกองทัพผ้าเหลือง เขาคำนวณในใจว่า ปีที่เจ็ดแห่งรัชศกกวงเหอคือ ค.ศ. 184 กองทัพผ้าเหลืองเพิ่งก่อกบฏได้ไม่นาน
ศีรษะอีกหัวร่วงลงพื้น
เขาเหลือบมองไปไกล ค่ายใหญ่ตั้งอยู่ริมทุ่งหญ้าสูง รอบด้านมีแหล่งน้ำ ทหารบางคนกำลังซุบซิบกันด้วยสำเนียงทางเหนือ
ยามนี้เป็นฤดูร้อน ปีที่เจ็ดแห่งรัชศกกวงเหอ แสดงว่ากองทัพผ้าเหลืองเพิ่งก่อกบฏได้ไม่กี่เดือน เช่นนั้นที่นี่ก็คืออิ่งชวน
ระหว่างที่สิงเจาอวิ๋นกำลังครุ่นคิด เพชฌฆาตก็เดินมาถึงตรงหน้าแล้ว
ดาบเงื้อขึ้น ศีรษะกำลังจะปลิดปลิว ชีวิตของสิงเจาอวิ๋นแขวนอยู่บนเส้นด้าย
“ฟ้าครามสิ้นแล้ว ฟ้าเหลืองจักผงาด!” สิงเจาอวิ๋นฉวยโอกาสเอาตัวรอด ตะโกนว่า “ข้ามีแผนหนึ่ง สามารถเอาชนะหวงฝู่ซงได้”
“ช้าก่อน” เสียงหนักแน่นนั้นดังขึ้นอีกครั้ง เพชฌฆาตชะงัก ดาบค้างอยู่กลางอากาศ ห่างจากลำคอของสิงเจาอวิ๋นเพียงนิดเดียว
ผู้พูดค่อย ๆ เดินเข้ามา สิงเจาอวิ๋นคิดในใจว่า หากเดาไม่ผิด คนผู้นี้ก็คือโป๋ไฉ แม่ทัพกองทัพผ้าเหลือง
โป๋ไฉล้อมทัพฮั่นของหวงฝู่ซงไว้ทางตะวันออกของอิ่งชวน ณ เมืองฉางเซ่อ ตั้งค่ายล้อมเมือง แต่เนื่องจากกำแพงเมืองสูงชันและป้องกันได้ง่าย จึงยากจะเอาชัยในเวลาอันสั้น วันนี้เขาจึงนำเลือดมาเซ่นธง หมายปลุกขวัญทหารให้เข้ายึดฉางเซ่อและจับสังหารหวงฝู่ซงให้ได้ในคราวเดียว ทว่าในใจก็ยังอดหวั่นวิตกไม่ได้ ครั้นได้ยินเสียงชายหนุ่มผู้นี้ตะโกนขึ้นมา จึงเกิดความคิดอยากฟังดู
โป๋ไฉรับชามเลือดจากมือทหารชั้นผู้น้อย ยกดื่มอึกหนึ่ง ก่อนอ้าปากกว้างราวกับอ่างเลือดแล้วกล่าวว่า “หากกล้าเล่นตลกกับพวกข้า ข้าจะทำให้เจ้าร้องขอความตายก็ไม่ได้ ร้องขอชีวิตก็ไม่สำเร็จ”
สิงเจาอวิ๋นลอบถอนหายใจ อย่างน้อยเขาก็เดาสถานการณ์ตรงหน้าได้ถูกต้อง จึงกล่าวอย่างมั่นใจว่า “หวงฝู่ซงกับจูจวิ้นสองโจร เสบียงเงินทองร่อยหรอ เสื้อผ้าก็ขาดแคลน บัดนี้เอาแต่รักษาเมืองฉางเซ่อ ก็เหมือนสัตว์ติดกับดิ้นรนเฮือกสุดท้าย...”
“เคยร่ำเรียนหนังสือหรือ? หาได้ยากนัก” โป๋ไฉเพิ่งเริ่มพินิจชายหนุ่มตรงหน้าอย่างจริงจัง “แต่ไม่ต้องพูดอ้อมค้อม กล่าวมาให้ตรงประเด็น”
“ข้าขอไปเพียงลำพัง” สิงเจาอวิ๋นกล่าวอย่างสงบนิ่ง “ข้าจะเกลี้ยกล่อมให้เขายอมจำนน”
“ฮ่า ๆ” เมื่อได้ยินเช่นนั้น เพชฌฆาตก็หัวเราะลั่น “พูดจาเหลวไหลสิ้นดี อาศัยเจ้าน่ะหรือ?”
โป๋ไฉยกมือห้าม เขาเห็นว่าระหว่างคิ้วของชายหนุ่มผู้นี้ไร้ความหวาดหวั่น อีกทั้งยังกล่าวถ้อยคำได้คล่องแคล่วดุจแต่งบทกวี มีองอาจห้าวหาญอยู่ราง ๆ ผิดกับคนที่จับมาสังเวยธงก่อนหน้านี้ราวฟ้ากับดิน จึงอดมองเขาสูงขึ้นมิได้
สิงเจาอวิ๋นสังเกตสีหน้าผู้คนแล้วเร่งรุกต่อ “พวกท่านล้อมฉางเซ่อไว้แน่นหนาจนแม้แต่ยุงสักตัวก็ยากจะหนีรอด ยังกลัวว่าข้าจะหนีไปได้หรือ? คืนนี้ยามจื่อ ท่านนำคนไปซุ่มโจมตี ข้าจะล่อคนอย่างหวงฝู่ซงออกจากฉางเซ่อให้ได้! หากไม่สำเร็จ วันที่ตีเมืองแตก ข้ายินดีรับโทษแยกร่างด้วยรถม้า”
โป๋ไฉลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนโบกมือให้คนทั้งสองแก้มัด แล้วกล่าวว่า “มอบม้าดี ๆ ให้เขาตัวหนึ่ง ให้เขาไป หาคนฝีมือดีสองคนตามไปด้วย คอยระวังไม่ให้เขาเล่นลูกไม้”
ทุกคนยังคิดจะคัดค้าน แต่โป๋ไฉโบกมือปฏิเสธทีละคน
สิงเจาอวิ๋นลุกขึ้น รับชามเลือดจากมือโป๋ไฉ แล้วยกดื่มลงคอโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
“ดี!” โป๋ไฉตะโกนเสียงดัง
สิงเจาอวิ๋นพลิกกายขึ้นม้า ตบก้นม้าครั้งหนึ่ง แล้วมุ่งหน้าไปยังเมืองฉางเซ่อพร้อมกับชายสองคนที่เปลี่ยนเป็นชุดสามัญและถอดอาวุธออกแล้ว ซึ่งติดตามอยู่ด้านหลัง
“ช่างเป็นชายหนุ่มผู้กล้าหาญ!” โป๋ไฉอดเอ่ยชมมิได้
ส่วนสิงเจาอวิ๋นกลับด่าในใจว่า “ไอ้โง่เอ๊ย”
สิงเจาอวิ๋นส่งสัญญาณให้ทั้งสองลงจากม้าเสียแต่ไกลจากประตูเมือง เขาไม่อยากถูกลูกธนูยิงทะลุ ระหว่างเดินไปทางประตูเมือง เขาตะโกนว่า “อย่ายิงธนู พวกเรามาเสนอแผนการ”
พลธนูบนกำแพงเมืองขึ้นคันธนูพาดลูกศรแล้ว พร้อมปล่อยสายได้ทุกเมื่อ
คนผู้หนึ่งก้าวขึ้นบันได มองลงมาจากที่สูง คนผู้นี้มิใช่ใครอื่น หากเป็นหวงฝู่ซงนั่นเอง ก่อนหน้านี้หน่วยสอดแนมรายงานว่ามีคนสามคนขี่ม้ามาสามตัว หวงฝู่ซงจึงขึ้นหอประตูเมืองมาตรวจดูด้วยตนเอง และก็เป็นเช่นนั้นจริง
“พวกเขาตะโกนว่าอะไร?” หวงฝู่ซงถาม
“ท่านแม่ทัพ คนตรงกลางบอกว่าพวกเขามาเสนอแผนการ เกรงว่าจะมีเล่ห์กล ขอให้ข้าน้อยยิงธนูสังหารเขาเสีย จะได้ไม่ต้องปล่อยให้พล่ามอยู่ตรงนี้”
หวงฝู่ซงโบกมือ เมื่อเห็นว่าเบื้องหลังทั้งสามไม่มีคนซุ่มอยู่ จึงกล่าวเสียงเบาว่า “พาดแผ่นไม้ เปิดประตูเล็ก ให้ทั้งสามเข้ามา”
“ท่านแม่ทัพ...”
“นำคนไปให้มากหน่อย แค่สามคนก่อคลื่นลมอะไรไม่ได้ ต่อให้มีเล่ห์กล ข้าก็ต้องรู้ให้ได้ว่าโป๋ไฉคิดเล่นกลอันใด”
ประตูด้านข้างเปิดออก เบื้องหลังประตูมีทหารฝีมือดีซ่อนอยู่กว่าสิบคน ทหารกลุ่มหนึ่งออกไปรับทั้งสาม พาดแผ่นไม้ข้ามคูเมือง แล้วล้อมทั้งสามไว้ทุกด้าน คนทั้งสามทิ้งม้า ก่อนเดินเรียงแถวเข้าไปในประตูเล็กอย่างช้า ๆ
รองแม่ทัพเตือนทั้งสามว่า “ค่อย ๆ เดิน อย่าขยับตัวมาก”
“ข้ามีแผนหนึ่ง” สิงเจาอวิ๋นกล่าวพลางเดิน “แต่คนมากเกินไป ข้าขอเรียนท่านเป็นการส่วนตัวก่อน”
เมื่อประตูด้านข้างปิดลง ทหารกองทัพฮั่นจึงค่อยโล่งใจ
รองแม่ทัพขมวดคิ้ว
“ข้าไม่มีอาวุธติดตัว ท่านไม่ต้องระแวงถึงเพียงนั้น” สิงเจาอวิ๋นกล่าว
รองแม่ทัพแค่นเสียงเย็นชา ก่อนเอียงศีรษะเล็กน้อย ส่งสัญญาณให้สิงเจาอวิ๋นเข้ามาพูดใกล้ ๆ
สิงเจาอวิ๋นค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้หูรองแม่ทัพ แล้วกระซิบบอกประโยคหนึ่ง จากนั้นก็ชักดาบที่เอวของรองแม่ทัพออกมาอย่างฉับพลัน รวดเร็วจนอีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว เขาหันกลับไปฟันในทันที ทหารผ้าเหลืองคนหนึ่งที่ติดตามสิงเจาอวิ๋นมาตายคาที่ ขณะที่ทุกคนกำลังยืนตะลึง เขาก็ฟันอีกครั้ง แทงทะลุร่างทหารผ้าเหลืองอีกคน เพียงชั่วพริบตา คนทั้งสองก็สิ้นชีวิต
ทหารกองทัพฮั่นเพิ่งได้สติ ต่างร้องตะโกนหมายจะฟันสังหารเขา
เหตุการณ์นี้หวงฝู่ซงซึ่งกำลังถูกห้อมล้อมลงมาจากหอประตูเมืองเห็นเข้าพอดี
“จับเป็น!” หวงฝู่ซงตะโกน
เวลานี้สิงเจาอวิ๋นประคองดาบไว้ด้วยสองมือ ยื่นส่งให้รองแม่ทัพพร้อมค้อมกาย แล้วกล่าวตรง ๆ ว่า “ไม่ต้องสอบสวนแล้ว สองคนนี้เป็นทหารผ้าเหลือง คอยจับตาดูข้า”
“เจ้าไม่ใช่ทหารผ้าเหลืองหรือ?” หวงฝู่ซงถาม
“ไม่ใช่” สิงเจาอวิ๋นตอบ “ข้าเป็นเพียงทหารชั้นผู้น้อยไร้ชื่อ แต่ข้าเชื่อว่าในวันหน้า ผู้คนทั่วหล้าจะรู้จักชื่อข้า และข้ายังรู้ด้วยว่าท่านกำลังรอสิ่งหนึ่งอยู่”
รองแม่ทัพฉวยดาบกลับคืนในเวลานี้ พร้อมส่งสัญญาณให้ทหารจับสิงเจาอวิ๋นเป็น ๆ
สิงเจาอวิ๋นเอ่ยเพียงคำเดียว สีหน้าของหวงฝู่ซงก็แปรเปลี่ยนไปอย่างมาก
เขารีบตะโกนว่า “ทุกคนหยุดมือ!”
จากนั้นจึงประสานมือคำนับอย่างนอบน้อม ก่อนถามว่า “ท่านผู้รู้เป็นใคร?”
“สิงเจาอวิ๋น”
—————
“ครานั้นหวงฝู่ซงและจูจวิ้นนำทัพต้านโจร โจรรบไม่เป็นผล จึงล่าถอยเข้าเมืองฉางเซ่อ ตั้งค่ายพิงทุ่งหญ้า” — 《ประวัติไท่จู่》 (ดัดแปลงจาก 《สามก๊ก》)