การประลองใหญ่ของศิษย์สายในสำนักชิงอวิ๋นจบลงอย่างขอไปทีเช่นนี้
เฉินฉางเซิงได้เป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ชิงอวิ๋น ทว่ากลับไม่มีพิธีการใด ๆ มีเพียงประมุขสำนักประกาศอย่างลวก ๆ จากนั้นก็ประกาศปิดการประลองใหญ่
นอกจากถูกเหล่าคนจากยอดเขาน้อยจับจ้องราวกับเป็นตัวตลกแล้ว เรื่องนี้ก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรต่อเฉินฉางเซิงเลย
งานยิ่งใหญ่ซึ่งเดิมทีเป็นของสำนักชิงอวิ๋น กลับจบลงอย่างกับเรื่องตลกที่ต้นยิ่งใหญ่แต่ปลายเหี่ยวเฉา
หลิงเฟิงอุ้มร่างไร้วิญญาณของจู่หยวน มุ่งหน้าออกจากสำนักชิงอวิ๋นไปตลอดทาง เสียงเร่งเร้าที่ดังอยู่ในห้วงความคิดทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด
«เจ้าไม่ได้บอกหรือว่า สุดท้ายจู่หยวนจะได้เป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักชิงอวิ๋น? แล้วเหตุใดจึงมีเฉินฉางเซิงโผล่มา?» หลิงเฟิงถามด้วยสีหน้าไม่พอใจ
«ในความทรงจำของข้าไม่มีคนผู้นี้อยู่เลย บางทีการปรากฏตัวของข้าอาจทำให้เส้นเวลาในโลกนี้เปลี่ยนแปลงไป มหาวิถีมีห้าสิบ วิถีสวรรค์วิวัฒน์ออกมาได้สี่สิบเก้า เรื่องเล็กน้อยอาจเปลี่ยนแปลงได้ การมีตัวแปรปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันย่อมไม่กระทบต่อผลลัพธ์สุดท้าย» เสียงในห้วงความคิดกล่าว
หลิงเฟิงอุ้มร่างไร้วิญญาณของจู่หยวนมาถึงหมู่บ้านมนุษย์แห่งหนึ่ง ที่นี่อยู่ห่างจากสำนักชิงอวิ๋นกว่าพันกิโลเมตร ทั้งยังลับตาผู้คนเพียงพอ
แต่ยังไม่พอ การแสดงนี้ต้องทำให้แนบเนียน อย่างไรเสียอาจารย์ของเขาก็เป็นผู้บำเพ็ญขั้นผ่านทัณฑ์สวรรค์
หลิงเฟิงพบสถานที่ซึ่งมีทิวทัศน์งดงาม จากนั้นสะบัดมือเพียงครั้ง หลุมศพที่ลึกสองเมตรก็ปรากฏขึ้นบนพื้น