เมืองหลวง เดือนสาม
ฝูหยวนหยวนในชุดเจ้าสาวสีแดงชาดถูกหญิงรับใช้สูงวัยสองคนขนาบซ้ายขวา กดบังคับลากเข้าไปในโถงใหญ่ ครั้นนั้นก็ได้ยินฮูหยินฝูเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“แม้ภายนอกจะเล่าลือกันว่าซื่อจื่อแห่งอ๋องเจิ้นหนานเป็นคนตายทั้งเป็น แต่คำเล่าลือก็ใช่ว่าจะเชื่อถือได้ทั้งหมด ในเมื่อฝ่าบาทพระราชทานสมรสแล้ว เรื่องนี้ย่อมไม่อาจให้เจ้าคัดค้าน
ตระกูลอ๋องเจิ้นหนานมีฐานะเช่นนั้น การที่เจ้าได้แต่งเข้าไปเป็นซื่อจื่อเฟย นับเป็นวาสนาของเจ้า”
ฝูหยวนหยวนได้ยินดังนั้นจึงเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่งามที่เอ่อคลอด้วยน้ำตาเต็มไปด้วยความดื้อดึงและไม่ยินยอม
“ในเมื่อเป็นวาสนา เหตุใดคนที่แต่งจึงไม่ใช่ฝูเจินเจินเล่า?”
พอได้ยินนางเอ่ยถึงฝูเจินเจิน ฮูหยินฝูก็ตวาดขึ้นทันที
“หุบปาก! เจินเจินจะไปแต่งกับคนตายทั้งเป็นได้อย่างไร?!”
สิ้นเสียง ก็มีเสียงสตรีไพเราะแต่เย็นชาเล็กน้อยดังขึ้นข้างกาย
“ท่านแม่ อย่าพูดเช่นนั้นเลย หากเป็นพระประสงค์ของฝ่าบาท เพื่อทั้งตระกูลฝูแล้ว เจินเจินก็เต็มใจแต่ง...”
ผู้พูดคือฝูเจินเจิน พอนางเอ่ยวาจา สีหน้าเย็นชาของผู้อาวุโสทั้งสองแห่งตระกูลฝูในโถงใหญ่ก็อ่อนลงทันใด
ฝูหยวนหยวนได้ยินแล้วกลับยกมุมปากเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน
เป็นดังที่คิดไว้ เพียงชั่วครู่สตรีผู้เยาว์ก็เปลี่ยนเรื่อง น้ำเสียงแฝงความถือตัว เปี่ยมด้วยเหตุผลอันชอบธรรม
“เพียงแต่ฝ่าบาทพระราชทานสมรสให้บุตรีสายตรงของตระกูลฝู แม้ภายนอกข้าจะเป็นบุตรีสายตรงของตระกูลฝูเช่นกัน แต่คนในบ้านต่างรู้ว่าเมื่อก่อนข้ากับน้องสาวถูกสลับตัวกัน จึงทำให้ฐานะบุตรีสายตรงและบุตรีอนุสับสน...
ข้าแย่งฐานะบุตรีสายตรงของน้องสาวไปถึงสิบห้าปีแล้ว บัดนี้ย่อมไม่ยอมแย่งงานสมรสที่ควรเป็นของน้องสาวมาอีก”
ฝูหยวนหยวนมองพี่สาวในนามตรงหน้า ไม่อยากเชื่อเลยว่าคนเราจะไร้ยางอายได้ถึงเพียงนี้
ตั้งแต่เกิด อนุของนางก็จงใจสับเปลี่ยนตัวนางกับอีกฝ่าย ชิงฐานะบุตรีสายตรงไปจากนางนานถึงสิบห้าปี ทำให้นางถูกมองเป็นบุตรีอนุ เติบโตมาท่ามกลางการถูกลงโทษและดุด่า
กว่าจะได้รับการยอมรับกลับคืนมา กลับพบราชโองการพระราชทานสมรสให้บุตรีสายตรงแห่งตระกูลฝูแต่งไปเป็นเจ้าสาวนำโชค ฝูเจินเจินก็อาศัยข้ออ้างคืนสิ่งที่ควรเป็นของเจ้าของเดิม โยนงานสมรสที่ตนไม่ต้องการกลับมาให้นาง
ช่างไร้ยางอายสิ้นดี!
ที่น่าขันคือบิดามารดาของนางกลับเชื่ออีกฝ่าย
“สมกับเป็นบุตรีที่ตระกูลฝูเลี้ยงดูในฐานะบุตรีสายตรง รู้ความถึงเพียงนี้! อาหยวน เจ้าจงจำความดีของพี่สาวไว้ให้ดี”
“เจินเจิน อย่าพูดเรื่องบุตรีสายตรงหรือบุตรีอนุอีกเลย เจ้าเติบโตอยู่ข้างกายแม่มาตั้งแต่เล็ก ในใจแม่ เจ้าก็คือบุตรีแท้ๆ ของแม่”
ฝูหยวนหยวนฟังบิดามารดาเอ่ยกับฝูเจินเจิน ทั้งปลื้มใจทั้งสงสาร นางกลับรู้สึกว่าทุกสิ่งตรงหน้าช่างเหลวไหลและน่าขัน
จนกระทั่งเสียงประโคมดนตรีดังขึ้นจากนอกประตู ขบวนรับเจ้าสาวมาถึงหน้าประตูแล้ว
ฝูหยวนหยวนรู้ดีว่าการไปครั้งนี้ นางมีชะตาต้องไปเป็นเจ้าสาวนำโชค จึงดิ้นรนคิดต่อต้าน
แต่กลับเห็นฝูเจินเจิน หรือก็คือพี่สาวของนาง เดินมาหยุดตรงหน้าอีกครั้ง
“น้องสาวยังรอพี่ชายตระกูลโจวอยู่หรือ? น่าเสียดาย วันนี้เป็นวันแต่งอนุภรรยาของเขา เกรงว่าคงมาเห็นเจ้าออกเรือนไม่ได้แล้ว”
น้ำเสียงของนางเปี่ยมความเวทนา ทว่าแฝงความสาแก่ใจจากที่สูง นางยัดจดหมายที่ถูกแกะผนึกแล้วฉบับหนึ่งใส่มือฝูหยวนหยวน
กว่าฝูหยวนหยวนจะถูกยัดเข้าเกี้ยวเจ้าสาวอย่างแข็งขัน นางจึงมองเห็นเนื้อความในจดหมายที่ถืออยู่ได้ชัดเจน
นี่คือจดหมายตอบกลับจากโจวชิงหยาง—
【เสี่ยวเฉียวขี้ขลาด แต่เดิมไม่ยินยอมเป็นอนุของข้า ข้าจึงรับปากว่าว่าที่ฮูหยินปั๋วอย่างเจ้าจะไปสู่ขอนางด้วยตนเอง นางถึงยอมเข้าจวน
เจ้าไม่ยอมทำแม้แต่เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ให้ข้า ไร้ซึ่งความใจกว้างของว่าที่ฮูหยินปั๋ว ข้าผิดหวังในตัวเจ้ามาก】
เมื่อเห็นคำว่า ‘ผิดหวัง’ ในบรรทัดสุดท้าย ฝูหยวนหยวนก็อดหัวเราะไม่ได้
เมื่อรู้ว่าคนในบ้านคิดจะให้นางแต่งแทนฝูเจินเจิน ฝูหยวนหยวนก็ขอความช่วยเหลือจากโจวชิงหยาง ผู้เป็นคู่หมั้นวัยเยาว์ทันที
แต่เขาไม่เพียงไม่เชื่อ ยังบอกนางว่าอย่าใช้คำโกหกเรื่องถูกบังคับแต่งงานที่ฟังไม่ขึ้นมาเร่งให้เขาไปสู่ขอ
หากจะให้เขาไปสู่ขอ นางก็ต้องรับปากเงื่อนไขข้อหนึ่ง
ไปสู่ขออนุภรรยาให้เขา
วันนี้นางถูกบังคับให้ออกเรือน เขาไม่เพียงไม่ปรากฏตัว กลับเขียนจดหมายมาตำหนินาง ทั้งยังกล่าวว่า...ผิดหวังในตัวนางหรือ?
ฝูหยวนหยวนหัวเราะไปหัวเราะมา น้ำตาก็ร่วงลงมา
ครอบครัวที่นางเคยคิดพึ่งพา กลับบีบให้นางแต่งกับคนตายทั้งเป็น
ส่วนคู่หมั้นวัยเยาว์ที่นางเฝ้าคาดหวังกลับจะรับสตรีอื่นเป็นอนุ...
ที่แท้บนโลกนี้ก็ไม่มีผู้ใดรักนางจริงๆ
แทนที่จะมีชีวิตอย่างน่าเวทนาเช่นนี้ มิสู้จบทุกสิ่งลงเสีย...
ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้น ในเกี้ยวเจ้าสาวที่ควรมีเพียงนางคนเดียวก็พลันมีเสียงสตรีอีกคนดังขึ้น
“ในเมื่อเจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่ ก็ยกร่างนี้ให้ข้าเถิด ให้ข้าช่วยเจ้า...เป็นเจ้าสาวคนใหม่เอง”
เสียงนั้นแผ่วเบาและใกล้ยิ่ง ราวกับดังแนบอยู่ข้างหู แฝงความเย็นเยียบและยั่วยวนอย่างเต็มเปี่ยม
พลันเห็นเงาผีหญิงในชุดเจ้าสาวสีแดงค่อยๆ ปรากฏขึ้นด้านหลังฝูหยวนหยวน
ผีหญิงแทบจะทาบร่างอยู่บนแผ่นหลังของนาง ริมฝีปากแดงชาดแนบชิดข้างหู
มือซีดขาวทั้งสองข้างที่แต้มเล็บด้วยสีแดงค่อยๆ โอบรัดร่างของนางจากด้านหลัง
ฝูหยวนหยวนคิดต่อต้านโดยสัญชาตญาณ ทว่า...
เมื่อนึกถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ นึกถึงโจวชิงหยาง และเรื่องราวนานัปการในปีที่นางเพิ่งได้ฐานะบุตรีสายตรงคืนมาอย่างยากลำบาก
นางเคยคิดว่าตนจะได้รับความรักเอ็นดูเช่นเดียวกับฝูเจินเจิน จะได้รับความทะนุถนอมอย่างหมดใจจากคนรัก
แต่กลับไม่มี
ไม่มีเลยสักอย่าง
พวกเขาไม่ต้องการนาง
เช่นนั้นนางก็ไม่ต้องการพวกเขาอีกแล้ว
ในเมื่อมีคนต้องการร่างนี้ เช่นนั้นก็...ยกให้เจ้าเถิด
เมื่อสัมผัสได้ว่านางยอมจำนน มุมปากของผีหญิงก็แสยะเป็นรอยยิ้มประหลาดถึงขีดสุด แทบอดใจรอไม่ไหวที่จะหลอมรวมวิญญาณของตนเข้ากับหญิงสาวตรงหน้า ทีละน้อย...
ทว่าในชั่วขณะที่วิญญาณของนางเข้าไปในร่างนั้นจนหมดสิ้น ฝูหยวนหยวนที่หลับตาอยู่ก่อนแล้วก็พลันลืมตาขึ้น
แววตาคู่นั้นมิได้มีความสิ้นหวังและด้านชาเช่นก่อนหน้าอีกต่อไป หากกลับฉายประกายเฉียบคมและเย็นเยียบยากบรรยาย
“ผีป่าน้อยมาจากที่ใด ถึงกล้ามาสิงร่างข้า?!”
“ไสหัวไป!”