ผูกชะตาวาสนาแล้ว พระชายาซื่อจื่อสร้างกุศลล้นเหลือ

ตอนที่ 1 ถูกบังคับให้แต่งแทน

5 นาที· 1.2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เมืองหลวง เดือนสาม

ฝูหยวนหยวนในชุดเจ้าสาวสีแดงชาดถูกหญิงรับใช้สูงวัยสองคนขนาบซ้ายขวา กดบังคับลากเข้าไปในโถงใหญ่ ครั้นนั้นก็ได้ยินฮูหยินฝูเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“แม้ภายนอกจะเล่าลือกันว่าซื่อจื่อแห่งอ๋องเจิ้นหนานเป็นคนตายทั้งเป็น แต่คำเล่าลือก็ใช่ว่าจะเชื่อถือได้ทั้งหมด ในเมื่อฝ่าบาทพระราชทานสมรสแล้ว เรื่องนี้ย่อมไม่อาจให้เจ้าคัดค้าน

ตระกูลอ๋องเจิ้นหนานมีฐานะเช่นนั้น การที่เจ้าได้แต่งเข้าไปเป็นซื่อจื่อเฟย นับเป็นวาสนาของเจ้า”

ฝูหยวนหยวนได้ยินดังนั้นจึงเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่งามที่เอ่อคลอด้วยน้ำตาเต็มไปด้วยความดื้อดึงและไม่ยินยอม

“ในเมื่อเป็นวาสนา เหตุใดคนที่แต่งจึงไม่ใช่ฝูเจินเจินเล่า?”

พอได้ยินนางเอ่ยถึงฝูเจินเจิน ฮูหยินฝูก็ตวาดขึ้นทันที

“หุบปาก! เจินเจินจะไปแต่งกับคนตายทั้งเป็นได้อย่างไร?!”

สิ้นเสียง ก็มีเสียงสตรีไพเราะแต่เย็นชาเล็กน้อยดังขึ้นข้างกาย

“ท่านแม่ อย่าพูดเช่นนั้นเลย หากเป็นพระประสงค์ของฝ่าบาท เพื่อทั้งตระกูลฝูแล้ว เจินเจินก็เต็มใจแต่ง...”

ผู้พูดคือฝูเจินเจิน พอนางเอ่ยวาจา สีหน้าเย็นชาของผู้อาวุโสทั้งสองแห่งตระกูลฝูในโถงใหญ่ก็อ่อนลงทันใด

ฝูหยวนหยวนได้ยินแล้วกลับยกมุมปากเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน

เป็นดังที่คิดไว้ เพียงชั่วครู่สตรีผู้เยาว์ก็เปลี่ยนเรื่อง น้ำเสียงแฝงความถือตัว เปี่ยมด้วยเหตุผลอันชอบธรรม

“เพียงแต่ฝ่าบาทพระราชทานสมรสให้บุตรีสายตรงของตระกูลฝู แม้ภายนอกข้าจะเป็นบุตรีสายตรงของตระกูลฝูเช่นกัน แต่คนในบ้านต่างรู้ว่าเมื่อก่อนข้ากับน้องสาวถูกสลับตัวกัน จึงทำให้ฐานะบุตรีสายตรงและบุตรีอนุสับสน...

ข้าแย่งฐานะบุตรีสายตรงของน้องสาวไปถึงสิบห้าปีแล้ว บัดนี้ย่อมไม่ยอมแย่งงานสมรสที่ควรเป็นของน้องสาวมาอีก”

ฝูหยวนหยวนมองพี่สาวในนามตรงหน้า ไม่อยากเชื่อเลยว่าคนเราจะไร้ยางอายได้ถึงเพียงนี้

ตั้งแต่เกิด อนุของนางก็จงใจสับเปลี่ยนตัวนางกับอีกฝ่าย ชิงฐานะบุตรีสายตรงไปจากนางนานถึงสิบห้าปี ทำให้นางถูกมองเป็นบุตรีอนุ เติบโตมาท่ามกลางการถูกลงโทษและดุด่า

กว่าจะได้รับการยอมรับกลับคืนมา กลับพบราชโองการพระราชทานสมรสให้บุตรีสายตรงแห่งตระกูลฝูแต่งไปเป็นเจ้าสาวนำโชค ฝูเจินเจินก็อาศัยข้ออ้างคืนสิ่งที่ควรเป็นของเจ้าของเดิม โยนงานสมรสที่ตนไม่ต้องการกลับมาให้นาง

ช่างไร้ยางอายสิ้นดี!

ที่น่าขันคือบิดามารดาของนางกลับเชื่ออีกฝ่าย

“สมกับเป็นบุตรีที่ตระกูลฝูเลี้ยงดูในฐานะบุตรีสายตรง รู้ความถึงเพียงนี้! อาหยวน เจ้าจงจำความดีของพี่สาวไว้ให้ดี”

“เจินเจิน อย่าพูดเรื่องบุตรีสายตรงหรือบุตรีอนุอีกเลย เจ้าเติบโตอยู่ข้างกายแม่มาตั้งแต่เล็ก ในใจแม่ เจ้าก็คือบุตรีแท้ๆ ของแม่”

ฝูหยวนหยวนฟังบิดามารดาเอ่ยกับฝูเจินเจิน ทั้งปลื้มใจทั้งสงสาร นางกลับรู้สึกว่าทุกสิ่งตรงหน้าช่างเหลวไหลและน่าขัน

จนกระทั่งเสียงประโคมดนตรีดังขึ้นจากนอกประตู ขบวนรับเจ้าสาวมาถึงหน้าประตูแล้ว

ฝูหยวนหยวนรู้ดีว่าการไปครั้งนี้ นางมีชะตาต้องไปเป็นเจ้าสาวนำโชค จึงดิ้นรนคิดต่อต้าน

แต่กลับเห็นฝูเจินเจิน หรือก็คือพี่สาวของนาง เดินมาหยุดตรงหน้าอีกครั้ง

“น้องสาวยังรอพี่ชายตระกูลโจวอยู่หรือ? น่าเสียดาย วันนี้เป็นวันแต่งอนุภรรยาของเขา เกรงว่าคงมาเห็นเจ้าออกเรือนไม่ได้แล้ว”

น้ำเสียงของนางเปี่ยมความเวทนา ทว่าแฝงความสาแก่ใจจากที่สูง นางยัดจดหมายที่ถูกแกะผนึกแล้วฉบับหนึ่งใส่มือฝูหยวนหยวน

กว่าฝูหยวนหยวนจะถูกยัดเข้าเกี้ยวเจ้าสาวอย่างแข็งขัน นางจึงมองเห็นเนื้อความในจดหมายที่ถืออยู่ได้ชัดเจน

นี่คือจดหมายตอบกลับจากโจวชิงหยาง—

【เสี่ยวเฉียวขี้ขลาด แต่เดิมไม่ยินยอมเป็นอนุของข้า ข้าจึงรับปากว่าว่าที่ฮูหยินปั๋วอย่างเจ้าจะไปสู่ขอนางด้วยตนเอง นางถึงยอมเข้าจวน

เจ้าไม่ยอมทำแม้แต่เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ให้ข้า ไร้ซึ่งความใจกว้างของว่าที่ฮูหยินปั๋ว ข้าผิดหวังในตัวเจ้ามาก】

เมื่อเห็นคำว่า ‘ผิดหวัง’ ในบรรทัดสุดท้าย ฝูหยวนหยวนก็อดหัวเราะไม่ได้

เมื่อรู้ว่าคนในบ้านคิดจะให้นางแต่งแทนฝูเจินเจิน ฝูหยวนหยวนก็ขอความช่วยเหลือจากโจวชิงหยาง ผู้เป็นคู่หมั้นวัยเยาว์ทันที

แต่เขาไม่เพียงไม่เชื่อ ยังบอกนางว่าอย่าใช้คำโกหกเรื่องถูกบังคับแต่งงานที่ฟังไม่ขึ้นมาเร่งให้เขาไปสู่ขอ

หากจะให้เขาไปสู่ขอ นางก็ต้องรับปากเงื่อนไขข้อหนึ่ง

ไปสู่ขออนุภรรยาให้เขา

วันนี้นางถูกบังคับให้ออกเรือน เขาไม่เพียงไม่ปรากฏตัว กลับเขียนจดหมายมาตำหนินาง ทั้งยังกล่าวว่า...ผิดหวังในตัวนางหรือ?

ฝูหยวนหยวนหัวเราะไปหัวเราะมา น้ำตาก็ร่วงลงมา

ครอบครัวที่นางเคยคิดพึ่งพา กลับบีบให้นางแต่งกับคนตายทั้งเป็น

ส่วนคู่หมั้นวัยเยาว์ที่นางเฝ้าคาดหวังกลับจะรับสตรีอื่นเป็นอนุ...

ที่แท้บนโลกนี้ก็ไม่มีผู้ใดรักนางจริงๆ

แทนที่จะมีชีวิตอย่างน่าเวทนาเช่นนี้ มิสู้จบทุกสิ่งลงเสีย...

ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้น ในเกี้ยวเจ้าสาวที่ควรมีเพียงนางคนเดียวก็พลันมีเสียงสตรีอีกคนดังขึ้น

“ในเมื่อเจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่ ก็ยกร่างนี้ให้ข้าเถิด ให้ข้าช่วยเจ้า...เป็นเจ้าสาวคนใหม่เอง”

เสียงนั้นแผ่วเบาและใกล้ยิ่ง ราวกับดังแนบอยู่ข้างหู แฝงความเย็นเยียบและยั่วยวนอย่างเต็มเปี่ยม

พลันเห็นเงาผีหญิงในชุดเจ้าสาวสีแดงค่อยๆ ปรากฏขึ้นด้านหลังฝูหยวนหยวน

ผีหญิงแทบจะทาบร่างอยู่บนแผ่นหลังของนาง ริมฝีปากแดงชาดแนบชิดข้างหู

มือซีดขาวทั้งสองข้างที่แต้มเล็บด้วยสีแดงค่อยๆ โอบรัดร่างของนางจากด้านหลัง

ฝูหยวนหยวนคิดต่อต้านโดยสัญชาตญาณ ทว่า...

เมื่อนึกถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ นึกถึงโจวชิงหยาง และเรื่องราวนานัปการในปีที่นางเพิ่งได้ฐานะบุตรีสายตรงคืนมาอย่างยากลำบาก

นางเคยคิดว่าตนจะได้รับความรักเอ็นดูเช่นเดียวกับฝูเจินเจิน จะได้รับความทะนุถนอมอย่างหมดใจจากคนรัก

แต่กลับไม่มี

ไม่มีเลยสักอย่าง

พวกเขาไม่ต้องการนาง

เช่นนั้นนางก็ไม่ต้องการพวกเขาอีกแล้ว

ในเมื่อมีคนต้องการร่างนี้ เช่นนั้นก็...ยกให้เจ้าเถิด

เมื่อสัมผัสได้ว่านางยอมจำนน มุมปากของผีหญิงก็แสยะเป็นรอยยิ้มประหลาดถึงขีดสุด แทบอดใจรอไม่ไหวที่จะหลอมรวมวิญญาณของตนเข้ากับหญิงสาวตรงหน้า ทีละน้อย...

ทว่าในชั่วขณะที่วิญญาณของนางเข้าไปในร่างนั้นจนหมดสิ้น ฝูหยวนหยวนที่หลับตาอยู่ก่อนแล้วก็พลันลืมตาขึ้น

แววตาคู่นั้นมิได้มีความสิ้นหวังและด้านชาเช่นก่อนหน้าอีกต่อไป หากกลับฉายประกายเฉียบคมและเย็นเยียบยากบรรยาย

“ผีป่าน้อยมาจากที่ใด ถึงกล้ามาสิงร่างข้า?!”

“ไสหัวไป!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป