“ก๊าก!!!”
เฟิ่งฉูหิมะร่วงที่เดิมสงบนิ่งกรีดร้อง ก่อนบินหนีไปอย่างรวดเร็ว
ทุกคนเห็นสายฟ้าสายใหญ่ฟาดทะลุหลังคา พุ่งตรงเข้าใส่เจ้าสาวที่ยืนอยู่กลางห้อง
ทว่าเจ้าสาวผู้ถูกฟาดกลับไร้บาดแผลแม้แต่น้อย
ตรงกันข้าม... แม่นมจวงที่นางจับมือไว้แน่น กลับมีรอยไหม้เกรียมทั่วร่างอย่างเห็นได้ชัด
เห็นเพียงไอสีดำพ่นออกจากปากแม่นมจวง ก่อนร่างทั้งร่างจะล้มตึงลงไป
ภาพอันประหลาดนี้ทำให้แขกเหรื่อในงานต่างตกอยู่ในความหวาดกลัวและอลหม่านทันที
“อ๊า!”
ทุกคนพากันถอยกรูด เกรงว่าสายฟ้าจะฟาดลงมาใส่ตนอีกครั้ง
พระชายาเจิ้นหนานซึ่งประทับอยู่บนที่นั่งประธานทอดพระเนตรภาพนั้น พระพักตร์พลันเคร่งขรึม ก่อนมีรับสั่งทันทีว่า
“ใครก็ได้ พาพระชายาซื่อจื่อกับแม่นมไปยังห้องรับรองด้านข้างก่อน แล้วตามหมอหลวงมา”
งานมงคลที่ควรจะรื่นเริงกลับกลายเป็นเช่นนี้ ย่อมไม่อาจประกอบพิธีคำนับฟ้าดินที่เหลือได้ ทว่าเรื่องนี้มิใช่ปัญหา
เมื่อนางเข้าจวนอ๋องเจิ้นหนานแล้ว นางก็เป็นพระชายาซื่อจื่อแห่งจวนอ๋องเจิ้นหนานอย่างแน่นอน
หมอหลวงมาถึงอย่างเร่งด่วน หลังได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นเบื้องหน้า เมื่อเห็นพระชายาซื่อจื่อปลอดภัยดี เขาก็ประหลาดใจไม่ต่างกัน
ทว่าระหว่างทางมานั้น แม่นมข้างกายพระชายาเจิ้นหนานได้กำชับเขาไว้แล้ว บัดนี้สีหน้าจึงไม่เผยพิรุธแม้แต่น้อย เพียงลูบเคราพลางกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า
“พระชายาซื่อจื่อกับแม่นมถูกอสนีบาตสวรรค์ฟาดพร้อมกัน แต่คนหนึ่งบาดเจ็บ อีกคนปลอดภัย คงเป็นเพราะแม่นมรับสายฟ้าส่วนใหญ่ที่ควรจะฟาดลงบนพระชายาซื่อจื่อไป จึงทำให้พระชายาซื่อจื่อปลอดภัย เห็นได้ว่าพระชายาซื่อจื่อเป็นผู้ที่สวรรค์คุ้มครอง”
ถ้อยคำนี้นับว่าเป็นการกำหนดทิศทางให้เหตุไม่คาดฝันในวันนี้
อย่างไรเสีย ข่าวลือเกี่ยวกับซื่อจื่อแห่งจวนอ๋องเจิ้นหนานจากภายนอกก็มีมากพอแล้ว หากพระชายาซื่อจื่อเพิ่งแต่งเข้าจวนมาได้วันเดียวก็ถูกฟ้าผ่าตาย ชื่อเสียงของจวนอ๋องเจิ้นหนานในสายตาผู้คนคงพังพินาศอย่างสิ้นเชิง
ฟู่อวี้หยวนรับฟังเงียบ ๆ สีหน้าสงบนิ่ง ทว่าในใจสบถด่า
【ผู้ที่สวรรค์คุ้มครองบ้าบออะไรกัน! วิถีสวรรค์เฒ่าสารเลวนั่นชั่วร้ายยิ่งนัก!】
เมื่อครู่สายฟ้าฟาดถูกนางจริง ทว่าสาเหตุที่นางไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย มิใช่เพราะสายฟ้าถูกแบ่งไป แต่เป็นเพราะ—
อสนีบาตสายนั้นมิได้เล็งมาที่ร่างกายของนางตั้งแต่แรก
มันเล็งมาที่ดวงวิญญาณของนาง
นับแต่ปีนั้นที่นางก่อเรื่องขุ่นเคืองวิถีสวรรค์เพราะคนผู้นั้น ทุกครั้งที่นางใช้พลังวิญญาณจากดวงวิญญาณชักนำพลังวิญญาณ ก็จะถูกอสนีบาตไล่ฟาด
เมื่อครู่นางจงใจเผยดวงวิญญาณออกมา นอกจากจะเพื่อล้างแค้นแม่นมจวงแล้ว ยังเพื่อลองทดสอบด้วย
ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่าเจ้าวิถีสวรรค์เฒ่าสารเลวนั่น ต่อให้นางเปลี่ยนร่างมาแล้วก็ยังไม่คิดปล่อยนางไป
ใจแคบเสียจริง...
ฟู่อวี้หยวนก้มหน้า ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้ม่านลูกปัดย่นเข้าหากันด้วยความเจ็บปวด
แม้ร่างกายจะไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ความรู้สึกยามดวงวิญญาณถูกฟาดนั้นเป็นเรื่องจริง
คราวนี้ไม่ต้องพูดถึงการฟื้นฟูพลังวิญญาณ ช่วงวันข้างหน้านางคงต้องคอยหลบซ่อนอยู่ใต้สายตาของวิถีสวรรค์อย่างระมัดระวังต่อไป
ตระกูลฟู่ในยามนี้พึ่งพาไม่ได้ นอกจากอยู่ในจวนอ๋องในฐานะพระชายาซื่อจื่อแล้ว นางก็ยังไม่มีที่ไปอื่นชั่วคราว
ถ้าเช่นนั้นนางก็อยากเห็นเสียหน่อยว่าเจ้าคนโชคร้ายที่มีข่าวลือว่าเป็นคนตายทั้งเป็น ไม่อาจแม้แต่จะมาร่วมพิธีแต่งงานของตนเอง จึงต้องให้เจ้านกตัวหนึ่งมาเข้าพิธีแทน... ตกลงแล้วจะเป็นคนกลมหรือคนแบนกันแน่
เมื่อคิดได้เช่นนี้ ฟู่อวี้หยวนก็ประพฤติตัวเรียบร้อยตลอดทาง จากนั้นติดตามคนของจวนอ๋องเจิ้นหนานมุ่งหน้าไปยังเรือนหอที่ลานด้านหลัง
ทว่านางไม่รู้เลยว่า ขณะที่เดินผ่านระเบียงยาว ณ ปลายอีกด้านหนึ่ง มีคนผู้หนึ่งค่อย ๆ ก้าวออกมา สายตาจับจ้องแผ่นหลังของหญิงสาวในชุดเจ้าสาว ดวงตาหงส์งดงามคู่นั้นค่อย ๆ ฉายแววสนใจ
...
เรือนของซื่อจื่อในลานด้านหลัง
ฟู่อวี้หยวนเคยคิดว่าสามีผู้ถูกเรียกว่าคนตายทั้งเป็นนั้น อย่างมากก็เพียงร่างกายยังมีชีวิต แต่เจ้าตัวหมดสติไม่ฟื้นขึ้นมา
ทว่าเมื่อได้เห็นโลงศพที่ตั้งอยู่กลางโถงด้วยตาตนเอง นางก็อดจุ๊ปากไม่ได้
ไหนว่าคนตายทั้งเป็นอย่างไรเล่า??
นี่มันคนตายชัด ๆ
ดูสิ โลงศพยังตั้งอยู่ตรงนั้นแล้ว
นางยังไม่ทันได้เอ่ยทักท้วง ก็ได้ยินเสียงปังดังมาจากด้านหลัง ประตูห้องถูกปิดลงอย่างแรง
จากนั้นเสียงกึกกักดังขึ้น ที่แท้มีคนลงกลอนจากด้านนอก
ฟู่อวี้หยวนเลิกคิ้ว
กลัวนางหนีสินะ
ก็ใช่ สตรีทั่วไปเมื่อเห็นว่าในเรือนหอไม่มีแพรแดงมงคลอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับมีโลงศพตั้งอยู่ ใครเล่าจะไม่หนี
แต่ยังดีที่นางไม่ใช่คนปกติ
นาง ฟู่อวี้หยวน คือเจ้าสำนักผู้ก่อตั้งสำนักเทียนเสวียน เป็นปรมาจารย์คนแรกผู้กล้าต่อกรกับวิถีสวรรค์ซึ่งหน้าเพียงหนึ่งเดียวทั้งใต้หล้า
คนตายกระจอก ๆ...
ก็ไม่ต่างจากข้าวสักเท่าไร
สีหน้าของฟู่อวี้หยวนไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย นางสาวเท้าเดินไปข้างหน้าอย่างปกติ
กลิ่นไม้จันทน์หอมอบอวลไปทั่วคาน โถงใหญ่กว้างขวางมีฉากแกะสลักตั้งอยู่กลางห้อง ลวดลายสีทองหม่นตัดกับพื้นสีดำ ล้อมรอบทั้งสี่ด้าน
ใต้เท้าเป็นพรมกำมะหยี่สีชาดหนานุ่ม
แม้ด้านนอกจะสว่างไสว ทว่าหน้าต่างในห้องกลับปิดสนิท
แสงเทียนในห้องวูบไหว เพิ่มบรรยากาศอึมครึมและน่าพิศวงให้ห้องที่มืดสลัวอยู่แล้ว
โลงศพซึ่งถูกฉากทั้งสี่บังล้อมเอาไว้ตั้งสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางบรรยากาศอันลึกลับนี้
มันเป็นโลงศพสำหรับคนสองคน
ขนาดใหญ่กว่าโลงศพทั่วไปเท่าตัว โลงชั้นนอกทำจากไม้หนานมู่ทองคำ เส้นไหมสีทองประดับทั่วทั้งโลง พื้นเคลือบสีดำวาดลายทองแดง อีกทั้งยังใช้ชาดแกะสลักลายขุนเขาและมหาสมุทรเพื่อสะกดสิ่งชั่วร้าย
จะว่าไปแล้ว โลงสะกดวิญญาณที่ฟู่อวี้หยวนเคยเตรียมให้มารเฒ่าผู้สละร่างบูชาเทพชั่วร้ายในปีนั้น ก็มีรูปแบบทำนองนี้เช่นกัน
ฟู่อวี้หยวนยกชายกระโปรงอันหนักอึ้ง เดินไปถึงหน้าโลงสีดำทอง ก่อนเขย่งปลายเท้าชะโงกมอง
ชายหนุ่มที่นอนอยู่ในโลงสวมชุดมงคลสีแดงคล้ำสลับดำ แบบเดียวกับชุดของนาง
ชุดมงคลปักลายทองทั่วทั้งชุด เสื้อคลุมผ้าไหมหรูหราและประณีต ทว่าสิ่งที่เหนือกว่าชุดมงคลอันงดงามนี้กลับเป็นรูปลักษณ์ของชายหนุ่ม
แม้ดวงตาทั้งสองจะปิดสนิท แต่ยังเห็นได้ว่าเครื่องหน้าของเขาโดดเด่นเพียงใด
ผิวขาวเย็นเยียบเพราะไม่ต้องแสงแดดมานาน สันคิ้วสูงเด่น ริมฝีปากบางสีชมพูอ่อนเม้มสนิท
ใบหน้าหยกงามล่มเมือง ทั้งยังหล่อเหลาโดยกำเนิด
เป็นไปตามที่นางคาด คนที่นอนอยู่ในโลงคือเจ้าบ่าวอีกคนของพิธีแต่งงานครั้งนี้
เจ้าบ่าวตัวจริงของวันนี้
ซื่อจื่อแห่งจวนอ๋องเจิ้นหนาน เซี่ยเป่ยวั่ง
เขาเป็นบุตรของอ๋องเจิ้นหนานคนปัจจุบันกับท่านหญิงซีเหอ ครั้งหนึ่งเคยเป็นแม่ทัพหนุ่มผู้เลื่องชื่อแห่งแดนใต้
เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นซื่อจื่อตั้งแต่แรกเกิด ครั้นอายุสิบหกก็ยกทัพไปประจำแดนใต้ ทั้งยังเคยปลิดศีรษะศัตรูด้วยตัวคนเดียว นับแต่นั้นศัตรูภายนอกก็ไม่กล้ารุกราน
ทว่าบุรุษผู้เป็นบุตรแห่งสวรรค์ซึ่งผู้คนจับตามองเช่นนี้ กลับล้มป่วยประหลาดขึ้นมาในปีที่สองหลังกลับเมืองหลวง จากนั้นก็ไม่ปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนอีกเลยตลอดสี่ปี
มีคนกล่าวว่าซื่อจื่อแห่งจวนอ๋องเจิ้นหนานตายแล้ว ผู้ที่พำนักอยู่ในจวนอ๋องยามนี้เป็นเพียงวิญญาณของซื่อจื่อ
ยังมีคนกล่าวว่าซื่อจื่อแห่งจวนอ๋องเจิ้นหนานกลายเป็นสัตว์ประหลาดครึ่งคนครึ่งผี
ข่าวลือต่าง ๆ แพร่สะพัดไปทั่ว และยิ่งลือกันต่อมา ก็ถึงขั้นพัวพันไปถึงชะตาแผ่นดิน
เพื่อขจัดข่าวลือ ฮ่องเต้จึงตัดสินพระทัยพระราชทานสมรสให้เซี่ยเป่ยวั่ง
ทว่าตระกูลใดในเมืองหลวงที่มีฐานะล้วนไม่มีผู้ใดยินยอมแต่งเข้าจวนอ๋องเจิ้นหนาน ท้ายที่สุดฮ่องเต้ทรงกริ้ว จึงมีพระบัญชาเลือกบุตรีสายตรงแห่งตระกูลฟู่ให้เป็นพระชายาซื่อจื่อแห่งจวนอ๋องเจิ้นหนานโดยตรง
อ้อ ก็คือนางนี่เอง
ฟู่อวี้หยวนหันไปมองชายหนุ่มในโลงอีกครั้ง แม้เขาจะนอนนิ่งเช่นนี้ ก็ยังทำให้ผู้คนสัมผัสได้ถึงความสูงส่งเย็นชาในกระดูก นางจึงอดพึมพำเสียงเบาไม่ได้ว่า
“หน้าตาดีถึงเพียงนี้ น่าเสียดายที่ตายแล้ว”
ระหว่างพูด นางยังไม่ลืมยื่นมือไปใช้ปลายนิ้วจิ้มแก้มขาวราวหยกของชายหนุ่มเบา ๆ
บางทีเพราะมัวแต่ตั้งใจสังเกตภายในห้อง จึงทำให้นางลืมสนใจด้านนอก
ท้องฟ้าด้านนอกมืดลงตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ รัตติกาลมาเยือนอย่างเงียบเชียบ
เมื่อแสงสุดท้ายบนขอบฟ้าดับลง พลังชีวิตสายหนึ่งก็ราวกับถูกพัดพามากับราตรี แผ่กระจายไปทั่วท้องฟ้าเหนือจวนอ๋อง
ไอแห่งความตายที่เดิมอบอวลอยู่ในห้องสลายไปทันที แทนที่ด้วยพลังชีวิตสายแล้วสายเล่าซึ่งแทรกผ่านราตรีเข้ามาในห้อง
พลังชีวิตรวมตัวกัน ฟู่อวี้หยวนรู้สึกได้ว่าผิวขาวเย็นใต้ปลายนิ้วของนางพลันมีไออุ่นขึ้นเล็กน้อย
ฉับพลันนั้นเอง
ใต้ปลายนิ้วของนาง ดวงตาทั้งสองของชายหนุ่มที่เดิมปิดสนิทพลันเปิดขึ้น เขาสบตากับนางตรง ๆ สายตาทั้งสี่ประสานกัน